《ปลายทาง》053.(ตอนป่ารักษาแดน) ลมพัดเมฆม้วน

\ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากความแข็งแกร่งของยันเจว มีชิงเยียนที่อยู่ในความตื่นเต้นจึงไม่ได้สังเกตเห็น ในท้องทะเลแห่งสติปัญญา มีวงแหวนแสงสีแดงรูปทรงขวดเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ พร้อมกับจุดไฟเปลวเพลิงสีฟ้าอมเขียวที่แปลกประหลาด\ “อ๊ะ ชีวิตร่างกายของเด็กผู้หญิงคนนี้…”\ 在ก้นลาวา เซี่ยฉวนเฉินก็ร้องอย่างประหลาดด้วยเสียงตกใจ มือขวาของเขาส่ายชุดเสื้อแขนยาว และร่างของชิงเยียนทั้งสองกลับหายไปในลาวา และปรากฏตัวในถ้ำแข็งที่ฐานภูเขา\ “ครู ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่? ที่นี่คือ…” อากาศร้อนและเย็นสลับกัน ชิงเยียนสั่นด้วยความหนาว ก่อนจะตะลึงเมื่อเห็นเซี่ยฉวนเฉินอยู่ตรงหน้า รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย\ เซี่ยฉวนเฉินยิ้มอย่างสงวน เปิดแขนทั้งสองข้าง กลิ่นที่ดูโจ๋งครึ่มฉายออกมาอย่างชัดเจน พูดด้วยเสียงเพ้อฝันว่า “ที่นี่คือหนึ่งในถ้ำฝึกฝนของครูของเจ้า การสลับระหว่างความร้อนและเย็นสุดขั้ว ทำให้การฝึกยันเจวนั้นได้ผลคูณสอง!”\ “เอ่อ…” ดุคุ๋เซียวชวนก็ครุ่นคิดเบา ๆ พร้อมกลับมามีสติในช่วงอากาศร้อนและเย็นสลับกัน แต่เมื่อสติของเธอฟื้นคืน ความเคร่งขรึมแปลกประหลาดก็ปรากฏบนใบหน้าของเธอ โดยไม่มีเหตุผลใด ๆ เธอมองไปที่หน้าชิงเยียนที่อยู่ใกล้ไว้ ฝ่ามืออ่อนนุ่มของเธอก็พุ่งขึ้น แม้เพียงมือป้อมหนึ่งก็ตบลงไปบนแก้มซ้ายของชิงเยียนที่กำลังตกใจ โดยมีน้ำเสียงผสมครือหนักอยู่ในลมหายใจ พร้อมกับกระซิบซ้ำว่า “เธอ…เธอ…” แต่ไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อ\ เมื่อคิดได้ ชิงเยียนก็เข้าใจความสำคัญทันที พร้อมยิ้มขมขื่นในใจว่า\ ไม่ได้ประโยชน์อะไร แต่กลับโดนตบเต็ม ๆ นี่ผู้ชายนี้ไม่ง่ายเลยนะ!\ “เฮ้ เฮ้ เด็กผู้หญิง,” อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ชิงเยียนจะอธิบายอะไร เซี่ยฉวนเฉินก็เผยด้านอันไร้ยางอายของเขา เริ่มสร้างความยุ่งเหยิง เขาได้ยิ้มต่ำสองสามครั้ง ก่อนจะกล่าวต่อว่า “ลูกศิษย์ของฉันมีพรสวรรค์เยี่ยมยอด ในอนาคตเขาจะเป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งของสวรรค์และโลก หากเธอตกอยู่ในกำมือเขา ก็ไม่ใช่เรื่องเสียเปล่า ภายใต้การดูแลของฉัน ลองเชื่อเถอะว่าเขาไม่กล้าเลิกกับเธอ…”\ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไร้ยางอาย จนเกือบทำให้ชิงเยียนขอจ้องไร้คำพูด ก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายเกินไป ชิงเยียนรีบตัดคำพูดที่เต็มไปด้วยเจตนาไม่สิ้นของเซี่ยฉวนเฉิน และอธิบายความจริงให้ดุคุ๋เซียวชวนฟังอย่างครบถ้วนไม่มีใครรู้ว่าตู้กู่เสี่ยวเสวียนยืนยันความบริสุทธิ์ของร่างกายเธอได้อย่างไร แต่เมื่อเห็นใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีม่วงจากความสิ้นหวังและความสงสัยลึกซึ้ง จนกระทั่งเธอดูเหมือนจะยืนยันอะไรบางอย่างและอายเหมือนเหล็กหลังจากยืนยันบางอย่าง ชิงหยานจึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก หันหน้าไปมองซื่อฉวนเซินอย่างไม่ปรานี ไม่แสดงความเคารพต่ออาจารย์ของเธอเลย"เมื่อรับมือกับพวกคนชั่ว เจ้าห้ามใช้วิธีทางโลกีย์!"ชิงหยานพึมพําในใจอย่างเงียบๆอย่างไรก็ตาม หลังจากได้รับสายตา "ผิดหวัง" อย่างชัดเจนจากซือฉวนเซิน ชิงหยานก็หมดหนทางอย่างสิ้นเชิง"นี่คือครูของฉัน ซือฉวนเซิน เจ้าแห่งอมตะผู้ทรงพลัง; นี่คือตู้กู่ เสี่ยวเสวียน"ชิงหยานแนะนําตัว"ตู้กู่......นามสกุลนี้ไม่คุ้นเลย......ซื่อเฉวียนเซินลูบเคราสีเงินเบา ๆ สายตาของเขาสแกนตู้กู่ เสี่ยวเสวียนอย่างสงบดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายด้วยแสงคม ดูเหมือนจะมองทะลุทุกสิ่งหลังจากหยุดนิ่งนาน เขาก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน: "พวกเจ้าสองคนใจร้อน ไม่เข้าใจอันตรายของดินแดนไฟประหลาดนี้หรือไง?""
"เอ่อ......นี่......"
หลังจากผ่านอะไรมามากมาย สองหนุ่มผู้ใจร้อนนี้เข้าใจถึงความน่ากลัวของอันตรายที่เกือบถึงชีวิต และยังเข้าใจว่าโชคนั้นหายากและมีค่าเพียงใด เมื่อเผชิญกับคําถามอย่างใจเย็นของซือฉวนเซิน ชิงหยานและตู้กู่เสี่ยวเสวียนก็ได้แต่เกาหัวอย่างเก้อเขินแล้วตอบเมื่อพูดถึงการตายของลุงรับจ้างทั้งสี่ ชิงหยานอดรู้สึกเศร้าไม่ได้เมื่อคิดถึงประสบการณ์และบทเรียนในเมืองจิงตง และภรรยาและลูก ๆ ที่น่าสงสารแต่ใจดี ตอนนี้เหลือเพียงลุงหลี่ชงในทีมทหารรับจ้างทั้งหมด ชิงหยานก็รู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก"ดูเหมือนจักรวรรดิฮวาเซียจะรับรู้บางอย่างและเริ่มลงมือ!แผนของศาลเจ้าอาจต้อง......ล่วงหน้า"หลังจากฟังคําอธิบาย ซือเฉวียนเซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดเบา ๆ"อะไรนะ?"ชิงหยานถามด้วยความสับสน
ซือฉวนเสิ่นโชวยู่ ความคิดระหว่างคิ้วของเขาเลือนหายไป และเขาไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก
"เสียงคําราม......เสียงคําราม......"
ทันใดนั้น ภูเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และเสียงอันยิ่งใหญ่ดังมาจากด้านบนของทั้งสามคน
ภูเขาไฟระเบิด!
ภายในภูเขา ราวกับระเบิดรุนแรง และลาวาเวทมนตร์ที่เคยเดือดพล่านเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากภูเขาไฟดึงออกอย่างรวดเร็วเกือบในพริบตา ผ่านป่าขนาดเล็กเหนือปล่องภูเขาไฟ ด้านบนพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!\ ขณะนี้ เกือบจะพลบค่ำแล้ว เปลวไฟสีแดงที่พุ่งขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ตัดกับพระอาทิตย์ตกที่ทำให้ครึ่งหนึ่งของท้องฟ้าทิศตะวันตกเป็นสีแดงไวน์ แสงสีแดงเข้มกระจายลงบนพื้นโลก ทำให้ป่าที่กว้างใหญ่เต็มไปด้วยสีแดงเหมือนทะเลแห่งเพลิง มีความงดงามและดึงดูดใจอย่างน่าประหลาด\ “โครม…โครม…”\ เกือบจะพร้อมกัน ป่าเขตชานเมืองจิงตองก็เหมือนไม่ยอมให้เงียบ สอดคล้องกับเสียงฟ้าแลบต่ำ ดินฟ้าแลบหนาแน่นส่องแสงสีเงินรุนแรง กำลังสะสมอย่างรวดเร็วเหนือผืนป่า สายฟ้าที่หนาและส่งเสียง “ซู่” อย่างต่อเนื่อง ก่อตัวเป็นกรงเล็บฟ้าแลบพลุ่งพล่านในก้อนเมฆฟ้าแรงอำนาจมหาศาลตกลงมาจากฟ้า!\ เหนือพื้นที่ว่างในป่า มีผู้เฒ่าวัยเคราผมขาวสามคน กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ บนพื้นมีลวดลายรูปสามเหลี่ยมสีเงินขาว กำลังเปล่งอำนาจอย่างรุนแรง ที่กลางลวดลาย มีหม้อทองดำขนาดใหญ่ที่คุ้นตา ตั้งอยู่อย่างสงบ ไม่มีแสงสว่างเจิดจ้าใดๆ แต่เหมือนภูเขาใหญ่ที่มั่นคงนิ่งสงบต่อความปั่นป่วนจากก้อนเมฆฟ้าแลบครึ่งฟ้า\ นี่คือบรรพบุรุษสามท่านของตระกูลมู่โคะ มุคาดา ซังโรในอดีต และครูสามท่านของชิงหยาน!\ ใต้แสงพลบค่ำ พระอาทิตย์ตกและภูเขาไฟทำให้ท้องฟ้าฟากตะวันออกและตะวันตกแดงจัด ตามจังหวะลมค่ำ สีแดงจัดนั้นเหมือนทะเลเพลิง กำลังลุกโชติช่วง ในอากาศมียอดเมฆฟ้าแลบสีเทาเข้มหนาแน่น กำลังสะสมอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนปิดบังเกือบหนึ่งในสี่ของท้องฟ้า สายฟ้าและกรงเล็บแสงฟ้าเหมือนจะฉีกท้องฟ้ายามค่ำ แสงสีเงินส่องวาบพร้อมฟ้าแลบทั่วผืนโลก\ ปรากฏการณ์ธรรมชาตินี้เหมือนพายุลมและเมฆที่ปั่นป่วน ราวกับพยากรณ์อะไรบางอย่าง โดยไม่ทราบสาเหตุ ทุกคนล้วนอ่านจากใจลึกๆ ได้ประโยคว่า:\ วันนี้ เหมือนฟ้าจะเปลี่ยน!\ อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครรู้ว่าในโลกนี้ยังมีดวงตาอยู่ไม่กี่คู่ กำลังเฝ้ามองทุกสิ่งอย่างเงียบๆ และไม่ทราบว่าข้างหลังดวงตาเหล่านั้นคิดอะไรอยู่\ ภายในถ้ำเย็น หินชวนเชินรับรู้ทุกสิ่งของสวรรค์และโลก หลังจากครู่หนึ่ง เขาก็หัวเราะออกมาดังลั่นและพูดกับตัวเองว่า:\ “ฮ่าฮ่าฮ่า!”竟然เป็นสายฟ้าโทษสามเก้า มาช่วงเวลานี้พอดีจริงๆ! ดูเหมือนว่าจริงๆ แล้วสวรรค์ช่วยเหลือพวกเราจริงๆ!