บน [มีบางอย่างที่ฉันคิดได้ตอนนี้]

[1]
ในที่สุด Jian ก็ตระหนักว่าถึงเวลาที่เขาจะต้องโพสต์โพสต์แล้ว? ช่วงนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น บางเรื่องก็สำคัญ และบางเรื่องก็ไม่สำคัญ (ที่จริงมีเหตุผลที่ไม่อยากโพสช่วงนี้เพราะกลัวว่าพิมพ์บรรทัดถัดไปหรือพิมพ์เว้นวรรคเล็กๆจะทำให้เนื้อหาหลังเว้นวรรคหายไปจึงทำให้เนื้อหาต่อไปนี้ไม่แบ่งเป็นย่อหน้า ถ้ามีเวลา ช่วยแบ่งย่อหน้าและจัดย่อหน้าให้ด้วย)

[2]
พูดอย่างที่สองฉันก็คิดมากเหมือนกันและตอนนี้ฉันยังจำครั้งแรกที่ฉันบอกว่าฉันเป็นที่สอง แต่ตอนนี้ฉันยังคงอยู่อย่างนั้น ประการที่สอง ไม่เงียบขรึม โรงเรียนมัธยมต้นและมัธยมปลายจะมีการกลับชาติมาเกิดทุกๆ สามปี และหลังจากการกลับชาติมาเกิดจะมีคนอื่นๆ เข้ามา ตอนนี้ฉันไม่พบคนส่วนใหญ่ที่ฉันรู้จักในโรงเรียนมัธยมต้นเลย ฉันคิดว่าเพลงที่ร้องในเดือนกรกฎาคมไม่ใช่เพลงแห่งการพรากจากกัน ฉันคิดว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งในเดือนกันยายน ฉันคิดว่าฉันจะได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยมากมายอีกครั้ง แต่ฉันรู้ว่าฉันคิดผิด คุณไม่สามารถเก็บคนเหล่านั้นไว้ได้ พวกเขาจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่ออนาคต สำหรับฉัน ฉันผ่านชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ของโรงเรียนมัธยมต้นด้วยความงุนงง และผ่านครึ่งหนึ่งของชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ด้วยความงุนงง ฉันมักจะถามตัวเองว่าถึงเวลาตื่นแล้วหรือยัง? ตื่นยังไง? แรงบันดาลใจในการตื่นหายไปไหน? ฉันควรทำอย่างไรเมื่อตื่นขึ้นมา? (ขี้ขลาดฉัน)

[3]
ฉันก็ตั้งตารอ "จะไปไหนพ่อ" ซึ่งได้รับความนิยมมาตั้งแต่ปิดเทอมฤดูร้อนด้วย? (เด็กชายรูปหล่อตัวน้อย Zhang Jingxuan และ Tiantian พี่ชายคนโตที่มีเหตุผล Guo Zirui และ Shitou เด็กผู้ชายที่น่ารักที่ยังคงกินยายของพวกเขา Zhi Xiaozhi และ Kimi ทอมบอยที่เหมือนสายลม Tian Yucheng และ Sen Die และเจ้าหญิงตัวน้อย Wang Shiling และ Angerla) ฉันอิจฉามาก ตอนนี้เพื่อนตัวน้อยทุกคนสบายดี และฉันหวังว่าฉันจะเปลี่ยนแปลงได้เช่นกัน

[4]
ฉันได้ยินพวกเขาพูดว่า Tian Liang (รวมถึงพ่อของ Sendie ด้วย) ประสบความสำเร็จในชีวิตของเขาห้าครั้ง: 1. คว้าแชมป์ดำน้ำโลก 2. เปลี่ยนจากนักกีฬามาเป็นนักแสดงได้สำเร็จ 3. รับใครสักคนเป็นภรรยาของเขา (ฉันลืมชื่อภรรยาของเขา) 4. ให้กำเนิดลูกสาวของเธอ Tian Yucheng 5. ตามหา Zhang Tiantian สำหรับลูกสาวของเธอล่วงหน้ายี่สิบปี (ช่างเป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบจริงๆ เขาเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลก)

[5]
จิตใจของฉันตอนนี้ไม่ทำงานมาก! กระทู้ที่เขียนเมื่อก่อนไม่รู้จะเขียนยังไง แต่ตอนนี้เขียนได้มากกว่า 700 คำแล้ว ฉันไม่รู้ว่าโทรศัพท์ของฉันจะกลืนฉันอีกครั้งหรือไม่ เรามาทำสิ่งนี้กันตอนนี้เพื่อไม่ให้ผิดหวังเกินไป