ผ่านไปนาน ในที่สุดฉันก็มาเจอโพสต์แรกในส่วนของบทความ แต่เนื้อหาในโพสต์นี้ดูห่างไกลและหนักหน่วงกับอารมณ์ของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ
ตั้งแต่ฉันขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ฉันพบว่าชีวิตของฉันมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แต่เมื่อถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ตอนจบก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบนัก
อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1
ฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นผู้ชักธงของโรงเรียน และในขณะเดียวกัน ฉันก็ยังมีเพื่อนร่วมชั้นผู้หญิงที่ฉันแอบชอบมาโดยตลอด (คุณไม่จำเป็นต้องรู้ที่นี่...) เธอยังนั่งใกล้ฉันมากในชั้นเรียนข้างหลังฉันด้วย เราร่วมกันชักธงร่วมกันทุกเย็น ตอนนั้นฉันมีอารมณ์ขันและน่ารักมากขึ้น และฉันก็มักจะใช้เวลาร่วมกับเธออย่างมีความสุข
ในชั้นเรียน ฉันคุยกับเธอบ่อยๆ และเกรดเธอก็ค่อนข้างดี ในชั้นเรียนทดลอง...
เล่มแรกของโรงเรียนมัธยมต้น . .
เพื่อนร่วมโต๊ะของฉันออกไปและถูกแทนที่ด้วยเพื่อนร่วมชั้นอีกคน เขาคุ้นเคยกับเพื่อนร่วมชั้นหญิงที่ฉันแอบชอบ เราเล่นและพูดคุยกันบ่อย ๆ และฉันก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจทีละน้อย (ปกติฉันยอมรับว่ามันเป็นความอิจฉา) ระหว่างเล่น สิ่งที่ฉันลืมไม่ได้คือเรื่องตลก... เพื่อนร่วมโต๊ะของฉันหยิบขวดของเธอมาขอน้ำดื่ม เดิมทีมันเป็นเรื่องตลก แต่กลับกลายเป็น...
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 . .
ที่นั่งของฉันเปลี่ยนไปตั้งแต่ต้นปีการศึกษา และเธอและฉันก็ยิ่งห่างไกลออกไปอีก และเราก็ค่อยๆ ห่างเหินกันไป เพื่อนร่วมชั้นชายคนหนึ่งที่ได้รับมอบหมายจากชั้นเรียนทดลองอื่นกลายเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ เขานิสัยไม่ดีและน่ารำคาญสำหรับฉันมาก (พูดตามตรง มันไม่ใช่ความหึงหวง) ส่วนสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นฉันไม่อยากจะจำมันอีกต่อไป มันอาจจะผ่านไปทีละน้อยพร้อมกับความเจ็บปวดเท่านั้น
เล่มที่สองของชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ของโรงเรียนมัธยมต้น . .
ฉันแค่จำได้ว่าฉันตกอยู่ในความเลวทรามในภายหลัง เพื่อที่จะหลีกหนีจากชีวิตจริง ฉันจึงเริ่มหลงระเริงไปกับเกมออนไลน์ คะแนนของฉันก็ลดลงและสายตาของฉันก็ลดลงเช่นกัน เมื่อเพื่อนร่วมชั้นถามฉัน ฉันแค่พูดว่า: เกมนี้น่าสนใจและฉันชอบเล่นมากกว่า อย่างไรก็ตาม นี่ดูเหมือนจะเป็นข้ออ้างที่จะลืมเธอ .
ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ของโรงเรียนมัธยมต้น . .
ผลการเรียนของฉันไม่เหมาะอาจเป็นเพราะเธอ... เป็นผลให้ฉันถูกมอบหมายให้เข้าเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 10 ซึ่งเป็นชั้นเรียนพัฒนาการอีกชั้นหนึ่ง (เดิมเป็นชั้น 3, ชั้น 3 และชั้น 10 ในห้องปฏิบัติการ, ชั้นสุดท้ายในชั้นเรียนพัฒนา)
ในวันแรกของการเปิดเทอม ฉันไปชั้น 10 ฉันเพิ่งนึกถึงวันนั้นและใช้เวลาทั้งน้ำตา...
ต่อมา ฉันติดอันดับหนึ่งในห้อง 10 และได้พบกับเพื่อนร่วมชั้นมากมาย แต่ฉันลืมเธอไม่ได้ (ส่วนเพื่อนรักป.3 เราก็เหมือนพี่น้องกัน)
ในการสอบเดือนละ 4 ครั้งในแต่ละภาคเรียน ผมสอบผ่าน 3 ครั้ง และผมได้อันดับหนึ่งสองครั้ง การทำงานหนักของฉันได้รับการยืนยันแล้ว ใกล้จะสอบเดือนหน้าแล้ว อาจารย์ยกย่องในตัวผมและขออนุญาตสอบชิงทุน...
ชีวิตที่คดเคี้ยวนี้ทนไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ต้องเผชิญมัน ฉันเคยนึกถึงสุภาษิตชื่อดังที่ว่า อย่ากังวลกับการไม่มีเพื่อนในอนาคต แล้วทุกคนในโลกจะไม่รู้จักคุณ ไปกับฉัน.
ฉันได้เรียนรู้ที่จะทำงานหนักและเผชิญกับชีวิต
ฉันยังคงลืมช่วงเวลานั้นไม่ได้ ฉันกำลังจะบอกลาอาชีพมัธยมต้นสามปีของฉัน ฉันจะบอกคนที่ฉันรักและบอกกับเธอว่า...
~ฉันขอโทษ ฉันตื่นเต้นนิดหน่อย น้ำตาไหลลงมาพร้อมกับความทรงจำ ทำให้ตาของฉันเปียกและหน้าจอเปียก ฉันจะไม่พูดเพิ่มเติม
เอสเซ้นส์ ใครจะเข้าใจความผันผวนของชีวิตได้?
ตอบกลับ (17)
ขอบคุณผู้ดูแลเว็บสำหรับกำลังใจ ขอบคุณชิเนี้ยสำหรับการตอบ ขอบคุณชูเซียสำหรับการสนับสนุน ขอบคุณเพื่อนข้างบนจริงๆ พูดออกมาจะดีจริงหรือ? กลัวว่าจะเสียเพื่อนไปเลย
คนเรานะ จะต้องมีประสบการณ์สำคัญบางอย่างถึงจะเติบโตขึ้นได้จริงๆ เจ้าของกระทู้พยายามลืมเรื่องนี้ก็อาจเป็นความเจ็บปวดชั่วคราว เพราะถ้าชีวิตมีแค่ประสบการณ์แบบนี้ ก็ไม่สามารถบอกว่าชีวิตมีสีสันได้เลย หากชีวิตจริงๆ เป็นตามที่บางคนพูดว่ามีแต่โทนสีเดียว แบบนั้นก็ไม่ใช่หรือที่ทุกคนจะถูกสงสัยว่ามีแนวโน้มจะฆ่าตัวตาย?
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —