[เรื่องราวสะเทือนอารมณ์] ช่อดอกไม้ดอกเดซี่บนโครงตาข่ายหน้าต่าง (เปลี่ยนทาง)

หน้าหนาวครั้งนั้นผมเจอเขา... ภาคใต้ไม่มีหิมะ มีแต่ลมหนาวพัดใบไม้ ท่ามกลางสายลม ฉันกำลังเดินช้าๆ ไปตามถนน ทันใดนั้นก็มีเขาอยู่ท่ามกลางฝูงชน เขาแตกต่างมาก! ด้วยสันจมูกที่สูง ดวงตาลึก ปากที่ปิด โครงร่างของใบหน้าจึงคมราวกับรูปปั้นหินอ่อน ผมของเธอยาวมากจนปิดตาได้ครึ่งหนึ่งและดูยุ่งเล็กน้อยเมื่อรับลม สวมเสื้อกันลมสีดำตัวยาวบางๆ ขี่จักรยานเสือภูเขาตัวเก่าสีฟ้าเทา ฉันอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขา เขามองฉันด้วยสายตาเย็นชาเช่นนี้! รู้สึกเหมือนร่างกายของฉันถูกแช่แข็ง พอฉันตื่นเขาก็หายไปแล้ว
ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ไม่เคยลืมดวงตาคู่นั้นและจักรยานเสือภูเขาคันเก่าๆ เลย มีความบังเอิญเช่นนี้ในโลกนี้ ไม่กี่วันต่อมา ฉันเห็นจักรยานเสือภูเขาสีเทาคันเก่าของเขาอยู่ใต้หน้าต่าง หัวใจฉันเต้นแรงโดยไม่มีเหตุผล และต่อมาฉันก็รู้ว่าเขาอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ไม่ไกลจากหน้าต่างของฉัน และเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นั่น
หน้าต่างแคบๆ ในฤดูหนาวปีนั้นจึงเต็มไปด้วยทิวทัศน์ที่ฉันชื่นชอบอยู่เสมอ ทุกเย็น ฉันยืนเฉย ๆ อยู่หน้าหน้าต่าง รอร่างสูงและคุ้นเคยนั้นผ่านหน้าจอหน้าต่าง ใต้แสงตะวันที่กำลังตก เขาขี่จักรยานเสือภูเขาขึ้นไปบนภูเขา ฉันจึงเริ่มกลั้นหายใจเพราะกลัวจะทำให้เขาตื่นตระหนก หลังจากที่เขาจอดรถไว้ใต้หน้าต่างของฉันแล้วจากไป ฉันก็มองดูร่างของเขาที่กำลังถอยกลับไปอย่างไม่เต็มใจ และหัวใจดวงเล็กๆ ของฉันก็บินไปกับเขาด้วย บินไปไกลมาก มันให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน
ฉันไม่เหงาในคืนฤดูหนาวที่รกร้างอีกต่อไปเพราะฉันมีกีตาร์ของเขาเป็นเพื่อน นั่นเสียงอะไรน่ะ! ร้องไห้และบ่น สวยงามและโดดเดี่ยว ฉันมักจะฟังด้วยใจ บ่อยครั้งมีน้ำตาไหลอาบหน้า จมอยู่ในค่ำคืนอันมืดมนไม่รู้จบด้วยเสียงเพลงของเขา ถ้าคืนหนึ่งฉันไม่ได้ยินเสียงกีตาร์ของเขาเล่น ฉันจะกังวล เขาไม่สบายหรือเปล่า? ฉันรู้ว่าฉันมีความรู้สึกต่อเขา บริสุทธิ์และแน่วแน่ เขาแตกต่างจากเด็กผู้ชายที่อยู่รอบตัวฉัน เขาเป็นเหมือนสิ่งลึกลับ ดังนั้นฉันจึงอดไม่ได้ที่จะเดาและเข้าใจเขา แม้ว่าฉันจะไม่รู้จักชื่อของเขา และแม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรกับฉันสักคำ ตราบใดที่ฉันเห็นเขาและฟังกีตาร์ของเขาทุกวัน ฉันก็พอใจมาก
ด้วยความรีบเร่ง ฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีเสน่ห์ก็เคลื่อนผ่านแผ่นหลังอันกว้างใหญ่ของเขา ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว!
เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างทิวทัศน์อันเขียวชอุ่มของฤดูใบไม้ผลิ ฉันก็รู้สึกมีแรงกระตุ้นขึ้นมาทันที ดังนั้นฉันจึงหยิบดอกเดซี่กำมือหนึ่ง มัดด้วยริบบิ้น มัดอย่างอ่อนโยน ผูกหัวใจไว้ และผูกโบว์อย่างระมัดระวังเพื่อผูกความรู้สึกของฉัน
ฉันใส่ดอกเดซี่บนจักรยานเสือภูเขาสีน้ำเงินเทาของเขาด้วยหัวใจที่เต้นแรง ทันใดนั้นฉันเห็นฝีเท้าของเขาออกมาจากบ้าน ฉันยืนอยู่หน้าหน้าต่าง สาปแช่งตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ไม่มีประโยชน์ ในเวลานี้เขามาถึงหน้ารถแล้วก้มลงหยิบดอกเดซี่ หัวใจของฉันเหมือนกระต่ายและใบหน้าของฉันก็ร้อนผ่าว เราสบตากัน และฉันก็ตะโกนด้วยความสับสน: "ของฉัน!" ทันทีที่ฉันพูดจบ ฉันก็เสียใจและมองเขาอย่างว่างเปล่า เขาเดินเข้ามาถือช่อดอกไม้ดอกเดซี่: "มันสวยจัง" เขามองมาที่ฉันอย่างสงบ "แต่มันถูกเก็บเร็วเกินไป ถ้าช้าไปก็คงจะบานสะพรั่งสวยงามกว่านี้" จากนั้นเขาก็ผูกดอกเดซี่ไว้บนโครงตาข่ายหน้าต่างของฉันแล้วจากไปอย่างเงียบๆ
ในวันต่อๆ ไป ฉันจะไม่รอการกลับมาของเขาอย่างเงียบๆ อีกต่อไป ฉันไม่ได้ถอดพวงดอกเดซี่ที่ผูกติดกับตะแกรงหน้าต่างออก รอให้มันแห้งช้าๆ ด้วยตัวเอง เขาพูดถูก มันถูกเก็บเร็วเกินไป และมันคงจะบานสะพรั่งสวยงามกว่านี้ถ้าถูกเก็บทีหลัง ความโรแมนติกยังคงอยู่ และฉันหยุดฝัน... จนกระทั่งวันหนึ่งเขาจากไป และเขาย้ายของกลับไปกลับมาที่บ้านของเขาสองสามวัน
เย็นวันหนึ่งพระอาทิตย์ตกดินราวกับเลือดฉันก็โทรหาเขา เขาแปลกใจเล็กน้อยและถามว่า: "มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?" ฉันยังคงเงียบ เต็มไปด้วยคำพูดที่ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน และมองเขาด้วยสายตาที่น้ำตาไหล ดวงตาของเขาเหมือนทะเลดำลึก ลึกมากจนน้ำของฉันไปไม่ถึงเขาเลย เขายังมองมาที่ฉันอย่างเงียบ ๆ เป็นเวลานานแล้วพูดว่า: "ทำไมดอกเดซี่ของคุณยังห้อยอยู่พวกมันตายไปหมดแล้ว" ฉันยิ้มจาง ๆ : "เพราะมีเรื่องราวที่ถูกขังอยู่ในดอกไม้เหล่านี้" “เรื่องราวอะไร?“เธอคงไม่เข้าใจหรอก...” ฉันรู้สึกหมดหนทาง "ฉันจะไป" "เขากล่าวว่า
"...เดินทางโดยสวัสดิภาพ "ในที่สุดฉันก็พูดเรื่องนี้ด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวดและถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
"ขอบคุณ "เขาแสดงรอยยิ้ม และฉันรู้ว่านั่นเป็นเพราะฉัน
" "ขอบคุณ" “ฉันตอบเขาในใจ หันกลับไปอย่างอ่อนแรง และพบว่าดวงตาของฉันเปียกชื้นแล้ว ในโลกที่พร่ามัว ดอกเดซี่สีเหลืองเหี่ยวๆ พวงกำลังแกว่งไปมาบนโครงตาข่ายหน้าต่าง...