เอสเซ้นส์ นวนิยายโบราณ เรื่อง ดอกบัวแดงวิบัติ

ในชาตินั้นท่านเป็นจั๊กจั่นสีทองต่อหน้าพระพุทธเจ้าฟังพระธรรมเทศนาของพระพุทธเจ้า ชาตินั้นนางเป็นดอกบัวแดงในพระหัตถ์ของพระพุทธเจ้า ในชีวิตนั้นพระพุทธเจ้าทรงชูดอกไม้แล้วทรงยิ้มและเห็นใจสรรพสัตว์ทั้งหลาย ในชีวิตนั้นเธอหลงรักเขามาเป็นเวลานาน
ในชีวิตนั้น จิน ชานจือ มีการตรัสรู้หลังจากฟังเซนและมายังโลก
ในชีวิตนั้นเธอสวดภาวนาต่อพระพุทธองค์เป็นเวลาห้าร้อยปี เพียงปรารถนาที่จะรักพระองค์ชั่วชีวิต
ในชีวิตนั้น พระพุทธเจ้าทรงยิ้มสบาย ๆ และตรัสเพียงสี่คำว่า "กรรมและการกลับชาติมาเกิด" เท่านั้นเพื่อให้เธอลงมายังโลก

ในชีวิตนั้น เธอเป็นจักรพรรดิของประเทศที่มีความสามารถและความงามที่ไม่มีใครเทียบได้
ในชีวิตนั้นเขาเป็นผู้นำของประเทศศัตรู เขาใช้กองกำลังของเขาราวกับเทพเจ้าและมีชื่อเสียงไปทั่วโลก
ในชีวิตนั้นเขาสั่งโจมตีประเทศของเธอ ในเวลาเพียงหกเดือน เขาได้โจมตีเมืองหลวงของประเทศ กองทหารของเขามาถึงเมืองและเตรียมพร้อมที่จะโจมตี
ในชีวิตนั้น ทรงนุ่งห่มผ้าจักรพรรดิ ถวายราชสักการะเมืองหลวง ๓ ครั้ง กระโดดลงจากตึกสูงร้อยฟุต และปฏิญาณว่าจะไม่ยอมแพ้
ในชีวิตนั้น เขาสวมชุดทหาร ถือพู่ ชี้ไปที่คราบเลือดที่อยู่ไม่ไกลแล้วพูดว่า "มีตำนานเล่าว่าความสามารถและรูปร่างหน้าตาของจักรพรรดิตงหลิงนั้นไม่มีใครเทียบได้ในโลก ฉันอยากจะแต่งงานกับเธอในฐานะราชินีของฉัน แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่า... ฮ่าฮ่า เธอเป็นผู้หญิงที่ดุร้าย มีคนควรฝังศพเธออย่างยิ่งใหญ่ในฐานะมารดาของประเทศ!"

ในชาตินั้นเขาเป็นบุตรชายของเจ้าชาย วันหนึ่งเขาออกไปเล่นและอุ้มเธอตั้งแต่ยังเป็นทารก เขารักเธอมากจนพาเธอกลับไปบ้านของเขาและเลี้ยงดูเธอในนามของลูกสาวบุญธรรมของเขา
ในปีนั้น เขาอายุ 8 ขวบ และเธออายุได้ 1
สิบห้าปีต่อมา เขาเป็นเจ้าชายน้อยที่อ่อนโยนและสง่างาม และมีผู้จับคู่มากมายไม่รู้จบ
สิบห้าปีต่อมา เธอเป็นลูกสาวคนแรกที่รักของเกียวโต และเธอมีความเชี่ยวชาญในด้านดนตรี หมากรุก ตัวอักษรและภาพวาดทุกประเภท
สิบห้าปีต่อมา เธอตกหลุมรักเขา แต่เธอไม่สามารถบอกเขาได้เพราะสถานะของเธอในฐานะลูกสาวบุญธรรม เมื่อรู้ว่าอีกสามวันเขาจะแต่งงานกับลูกสาวนายกฯ เธอก็ถึงกับหลั่งน้ำตา
ในวันที่เขาแต่งงานเธอแต่งกายด้วยชุดสีแดงและสวมผ้าไหมสีขาวสูงสามฟุตเพื่อจบชีวิตเหลือเพียงจดหมายฉบับเดียว
เมื่อเขาต้อนรับหญิงสาวสวยมาที่ประตู เขาก็รู้ว่าผ้าไหมสีขาวยาวสามฟุตนั้นสูญเสียความงามของเธอไปแล้ว หลังจากตกตะลึงอยู่นานเขาก็รับจดหมายจากคนรับใช้ หลังจากเปิดอ่านอยู่นาน เขาก็ปิดจดหมายอย่างเงียบๆ และหันไปที่ห้องโถงด้านหน้าเพื่อแต่งงานกับหญิงสาวสวย
เมื่อเขาแก่และมีผมหงอก เขามักจะหยิบจดหมายออกมาและมีประโยคหนึ่งเขียนไว้อย่างชัดเจนในจดหมาย: ปลั๊กอันประณีตคือถั่วแดงและฉันคิดถึงคุณจนแทบกระดูก
ในปีนั้นหลานชายของเขาถามอย่างสงสัยว่า "ฉันคิดถึงคุณจนแทบขาดใจนะรู้ไหม" คุณปู่เขาทรยศบุคคลนี้ในชีวิตของเขาหรือไม่?
เขาหัวเราะเมื่อได้ยินว่า "ใช่แล้ว... ฉันทรยศเธอไปแล้ว เมื่อยี่สิบแปดปีก่อนเธอจากไปเช่นนี้... หลิงหลงไซจืออันหงโถว ฉันคิดถึงคุณจนกระดูก ฉันจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าฉันคิดถึงคุณจนกระดูก ถ้าฉันทำให้คุณผิดหวังในชีวิตนี้ฉันจะตอบแทนคุณในชาติหน้า ...
ในหมอกแห่งน้ำตาดูเหมือนเขาจะเห็นเขาจุดตะเกียงในเวลากลางคืนอีกครั้ง สาดหมึกบนดอกพลัมเธอก็ยิ้ม แล้วกระซิบข้างหูว่า “จุดตะเกียงที่ก้นบ่อ แล้วเทียนจะอยู่ในความมืดมิด เราจะไม่มีวันเดินไปด้วยกันได้”