ลานบ้านอยู่ลึก ในความฝัน เมฆและควันฟุ้งไปทั่วสวนเก่า ทันใดนั้นก็มีลมสงบและเย็นสบาย
อยากทดสอบตัวเองใส่ชุดเดี่ยวตอนต้นคืน
เดินคนเดียวบนท้องฟ้าเต็มไปด้วยสีสันและหนักใจกับสระบัว
เวลาทำให้แขนเสื้อฤดูใบไม้ผลิกว้างขึ้น และความกว้างของเสื้อผ้าทำให้เวลาสั้นลง
ความรักก็เหมือนการดื่มน้ำหลายบท
แต่คราวนี้ทนเป็นคนธรรมดาไม่ได้
นกกระทาฟ้า
1
ตื่นครึ่งแล้วผลักหน้าต่าง เงายังอุ่น เวลาผ่านไปหลายชั้นของประตู
หมอนสปริงยังคงมีความฝันชั่วคราว และร่างสูงเจ็ดฟุตไม่สามารถควบคุมความเหงาได้
เรียกร้องเรื่องทางโลกและถอนหายใจกับโลกแห่งมนุษย์ คนซาดิสม์คือคนรัก
ไล่ตามไปมาตลอดทาง ฉันก็สูญเสียต้นหอมไป
2
การวางหน้าจอไว้ไม่อุ่นและก้นกระดำกระด่างอยู่ที่ประตูหัวใจ
ไม่มีทางไปข้างหน้าจากเผิงซาน และทะเลปีศาจขึ้น ๆ ลง ๆ และละทิ้งตัวเอง
เหมือนใบไม้ร่วงเหมือนฝุ่น มีความยินดีที่จะเป็นสมาชิกเครือข่าย
ทำไมเราถึงต้องเช็คความงามของดอกไม้ดูว่าใครบ้าใครจริง?
3
อุณหภูมิร่างกายที่เหลืออยู่ของคังคังการแต่งหน้าเก่าๆก็จางลง
Lianqing เป็นนางฟ้าจากสวรรค์ ดังนั้นทำไมไม่เป็นมนุษย์ถ้าคุณรักฉัน
Ganyulu ฝุ่นกลิ่นหอมขม เราควรระลึกถึงคนสมัยนั้นด้วย
ตอนนั้นฉันยังเด็กและเสื้อผ้าก็บาง โดยไม่คาดคิดฉันไร้เดียงสา
4
เสื้อผ้าหนาๆหาความอบอุ่นในยามค่ำคืนได้ยากจึงผลักประตูเบาๆทุกครั้ง
โลกเต็มไปด้วยความงามและกลิ่นหอม และดวงจันทร์ก็หลอกหลอนฉันที่บ้านเกิดของฉัน
คิดถึงอดีตและหลงรักโลก การนำดอกไม้ออกไม่จำเป็นต้องหมายถึงการถนอมดอกไม้
ฉันจะรายงานให้คุณทราบในปีหน้า ตอนนั้นฉันอาจจะจริงจังเกินไปก็ได้
Ding Fengbo
1
ดวงจันทร์หายไป เมฆมีลมแรง และเกล็ดหิมะตกลงมา ซึ่งควรจะเป็นผลมาจากเวลา
ทะเลในใจถูกทำลายแล้ว เป็นเวลาสามปีที่กิ่งก้านที่ตายแล้วงอกขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า
ที่เกี่ยวข้องกับลีกชิงเหมิงด้วย ฉันรู้สึกไม่พอใจมาโดยตลอด และร่างกายของฉันก็เร่ร่อนอยู่ในจุดสิ้นสุดของโลก
ขนสีขาวคู่ที่ด้านหน้าของลูกศรที่รั่วไหลนั้นถูกลากออกไป และเมฆสีแดงก็อยู่ที่นั่นแล้วจนสุดสายตา
2
นับดอกไม้แห่งวันพรุ่งนี้ต่อหน้าคุณ คุณควรรักความเยาว์วัยของคุณเมื่อคุณยังเด็ก
บินข้ามทะเลแห่งกาลเวลาเป็นเวลาหลายปี อดไม่ได้ที่จะหยิบดอกตูมสีเขียวแห่งความรักขึ้นมา
นอนลงและมองดูท้องฟ้าที่ทอดยาวเป็นเส้นบาง ๆ และจำไว้ว่าคำพูดของคุณจะติดตามฉันไปจนสุดขอบโลก
ขมับของชายชรานั้นเหมือนขนสีเทาน้ำตาล เขาหันกลับไปมองดูแสงยามเช้า
3
ฉันกลัวที่จะต้องแบกภาระและป่วยหนักในวัยชรา และอารมณ์ก็เปลี่ยนไปหลายครั้ง
กระดาษสีแดงที่เขียนบ่อยๆ ในความฝัน ความทรงจำ ครึ่งชีวิตของลม พระจันทร์ น้ำ และเมฆ
อารมณ์หน้าด้านค่อยๆเปลี่ยนไป ฟังเสียงทะเล เสียงน้ำค่อยๆ ลดลงกว่าเดิม
สงสารฉัน ฉันควรจะอยู่เหนือสภาวะของโลก แสวงหาความพ่ายแพ้ และนั่งมองดูคนสองสามคนที่อยู่เฉยๆ ในชีวิตของฉัน
4
ฉันพูดถึงปีนั้นอีกครั้ง เมื่อมีคนใหม่และความฝันเก่าแข่งขันกันเพื่อย้ายที่อยู่
ฉันมองดูรอยแตกร้าวของปีของตัวเอง ด้วยความทรงจำอันว่างเปล่า และร่างกายของฉันก็ซีดเซียวไปตามสายลม
ถ้าคุณเมาความจริงใจของคุณจะเปลี่ยนไป? ในทะเลแห่งหัวใจจู่ๆ พายุก็มา ทำให้อดีตมืดมน
ขับไล่ความรู้สึก ท่าทาง และอิริยาบถ ละทิ้งคำพูด แต่ใช้ความเกลียดชังที่เหลืออยู่เป็นเวลาว่าง
Title
ช่วงที่เมฆหมอกและฝนโปรยปรายกลิ่นหอม ฉันนั่งอยู่คนเดียวในลานว่างเพื่อรอพระอาทิตย์ตก
ลูบไล้แสงจันทร์อันละเอียดอ่อนอย่างสบาย ๆ ความเกียจคร้านคือสายลมและดวงจันทร์ ความเกียจคร้านคือบทกวี
ความโหดเหี้ยมรุนแรงมากจนผู้คนเมาเป็นครั้งแรก และความหลงใหลนั้นลึกซึ้งมากจนไม่ทราบโรค
เมื่อมองดูวัตถุภายนอกที่เหี่ยวเฉา ความฝันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
คำสั่งดื่มไฟ
1
ฝนตกหนักทำให้ลานบ้านตกใจและพัดลมเข้าไปในอาคารเก่า ความมีน้ำใจของสาวงามเป็นการตอบแทนที่ยากที่สุด
รู้สึกน่าสนใจมากขึ้นกว่าเดิม เลายี่สูญเสียความอ่อนโยนของเขาไป
ตัดเดือนปัจจุบันออกแล้วสะกดให้เศร้าสักหน่อย ไวน์เฉิงฉวนฉู่แอบเจ็บคอ
ฉันเป็นหนี้ความรักของฉัน และฉันเป็นหนี้เธอที่อยู่ตรงกลางของโลก อุ้มเธอไปบนก้อนเมฆ ณ สุดขอบโลก ฉันมองย้อนกลับไปอย่างรวดเร็ว
2
หญ้าริมแม่น้ำแคระ ดอกไม้สีเขียว ในความฝัน จากจุดเริ่มต้นเรื่องราวก็เหมือนชา
ระวังเมื่อคุณอายุสิบเจ็ดหรือสิบแปด และรักษาปีที่ดีของคุณ
ถ่มน้ำลายใส่กานพลูเรียกฉันว่าไอ้โง่ตัวน้อย ปีหน้าฉันจะแต่งงานกับครอบครัวของเรา
ถอดรองเท้าเมื่อคุณเหนื่อย ขี่จักรยานเมื่อคุณเหนื่อย เมื่อเธอเหนื่อยเธอก็ซบไหล่ฉัน ทั้งที่ยังไร้เดียงสาอยู่
3
ถั่วแดงแก่แล้วผมดำสลวย เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ เกินไป
ฉันทิ้งคุณไว้กับฤดูใบไม้ผลิอันกว้างใหญ่และความฝันอันแคบและความกังวลของคุณก็ไม่คุ้มกับรางวัล
ต้นไม้นับพันต้นเรียงซ้อนกัน และทุกบทเต็มไปด้วยความโศกเศร้า แต่ยังคงรอคอยการเริ่มต้นใหม่
อดีตนั้นเลือนลาง และอดีตก็ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเป็นเวลานาน อดีตเปียกโชกผ่านกระดาษ และฉันไม่สามารถแม้แต่จะดูมันได้
4
เสียงความสามัคคีแตกออกเป็นชิ้น ๆ และความโศกเศร้าของการพรากจากกันก็อยู่ใกล้ถึงแคะ สีแดงที่ร่วงหล่นถูกฝังอยู่ในทรายตามเส้นทาง
ฉันเคยเขียนเกี่ยวกับแสงจันทร์ในสมัยก่อน และจำนวนดอกแพร์บนถนนหลังบ้าน
มีลมพัดเข้าขมับ และความฝันบางอย่างปะปนกัน เหมือนกับน้ำที่ไหลไปสุดขอบโลก
คนที่มองเสื้อผ้าของคุณ ใส่ชาดใส่คุณ และลองแต่งหน้าสีพลัมของคุณไม่ใช่เขาเสมอไป
Jiang Chengzi
ไม่สำคัญว่าราชวงศ์หมิงจะขยายออกไป ฉันก็เป็นคนประหลาดและอยู่ในบ่อลม
เมฆเกิดขึ้นจากความโกรธ และความสับสนเกิดขึ้นจากความตั้งใจ
ฉันยื่นมือออกแล้วถอดมันออก จินไท่ไป๋คลั่งไคล้มากกว่าใครๆ
รับผิวหนังที่เหม็นและดื่มด่ำกับเวลาและความโศกเศร้า
ระหว่างเส้นเลือดกับเส้นเลือด ทุกอย่างก็กลายเป็นปกติ
เพื่อที่จะเสริมความแข็งแกร่งภายในให้สมบูรณ์แบบ แต่ยังเพื่อความสวยงามและกลิ่นหอมด้วย
ซิง
1. โรคความรักเย็น
เบื่อที่จะพิงกำแพงฤดูใบไม้ผลิกำลังจะร่วงหล่น
ถนนยามเย็น นอกพระอาทิตย์ตกดิน
ซิงฮวาหยู่ตอนนั้นไม่รู้
ประเด็นแรก น้ำตาของคู่รักเหรอ?
ประเด็นที่สองทำให้คนเสียน้ำตา?
ฉันเป็นเสื้อผ้าและน้ำของหลี่เหริน
ฉันอยากถามเกี่ยวกับการมีเพศสัมพันธ์และประจำเดือนของฉันผ่านไปแล้วหรือยัง?
ถามว่าใครเป็นคนซีดเซียวในฤดูใบไม้ผลิ
มันเป็นน้ำตาแห่งความรักหรือเปล่า?
เป็นไปได้ไหม น้ำตาแห่งความรัก!
2. บู่สวนจื่อ
ดอกไม้นอกกำแพง
ทั้งลานมีกลิ่นหอมเหมือนฝน
จับเบาๆ แล้วหลับไป
กล่องหยกยกคิ้วให้อยู่ในระดับเดียวกัน
ช่างเป็นชายหนุ่ม
ช่างเป็นสาวสวยจริงๆ
ฉันหวังว่าฉันจะไม่ได้พบกันก่อนแต่งงาน
ความเกลียดชังในฤดูใบไม้ผลิจะคงอยู่นานแค่ไหน?
3. ชื่อเรื่อง "สัมผัสใหม่" บานสะพรั่งด้วยความขยันและไม่กังวลกับความโศกเศร้า อย่าปล่อยให้มันไปอยู่ด้านบนของหนังสือ
ร่างกายเหมาะอย่างยิ่งสำหรับงานแปรงด้วยมือเปล่า และท่าทางกระชับและเหมาะสำหรับการขึ้นอาคาร
เฉิงฉวนฝันบนหมอน ซึ่งอยู่ห่างจากผนังเล็กน้อย
ถ้าท่านตงรู้ความตั้งใจของฉัน จะไม่อนุญาตให้เห็นคนหัวล้านในโลกนี้
เพลงดอกพลัม - บทกวีสามบทที่มีเพลงหิมะและจังหวะที่ทับซ้อนกันโดยพี่ชาย Du
ชิงหลินเพิกเฉยต่อพวกเขาและนำหน้าพวกเขาอย่างเย็นชา
พระราชวังหยก Qiong Yao สว่างและโปร่งสบาย หลังจากกล่าวคำอำลาคุณก็เป็นแม่สามี
เมฆแห่งยูกอนกำลังเปิดออกอีกครั้ง และออสมันตัสก็สั่นอยู่ข้างๆ
ใครอยากจะหลั่งน้ำตาให้กับลูกปัดของ Lantian และซ่อนการแต่งหน้าสีแดงของเขาด้วยคำสอนของเขา?
ดีกว่าที่จะมุ่งความสนใจไปที่แสงในขณะที่เมา และเพื่อเคลียร์เงาและความเศร้าโศก
กวาดล้างเส้นทางอันมืดมน ยึดมั่นในไวน์ที่สดใส และดื่มแสงสว่างใหม่โดยไม่ได้ตั้งใจ
คุณส่งความรักมาให้ฉันตลอด คุณจะโกรธขนาดนี้ได้ยังไง?
หน้าต่างเต็มไปด้วยร่องรอยของธูป
Du Zi:
Qingbin เพิกเฉยต่อ Leng Fengxiang และ Yaodian กล่าวคำอำลากับ Yao Niang อย่างแผ่วเบา เมฆในยูกอนกำลังเบ่งบาน และดอกหมื่นลี้กำลังสั่นไหว และไข่มุกในลานเถียนก็ปกปิดการแต่งหน้าสีแดง
Nian Guang มีความตั้งใจที่จะทำให้เงาจางลง และถือไวน์ Li โดยไม่ได้ตั้งใจที่จะดื่มแสงของพระจันทร์ใหม่
การคิดถึงคนไกลแสนไกลหมายความว่าอย่างไร? ธูปเล็กน้อยได้เข้าสู่หน้าต่างลาดตระเวน
นอกจากนี้
คนสวยและประณีตขี้เกียจที่จะเด็ดกระวานและคัดเลือกเข้าสู่เพียวเซียงอย่างสบายๆ
Mengchuang Cibi, Dian Yaolin และ Leng Yue ส่งผู้จับคู่
เมื่อมังกรหยกมาบรรจบกันที่อยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ พวกมันจะทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าและอยู่ห่างจากหงส์
แม่น้ำแห่งความหนาวเย็นนับพันได้รับการอภัย และผู้คนได้รับการทำศัลยกรรมพลาสติก
ไม่จำเป็นต้องเย็นและมีกลิ่นหอม เป็นเรื่องปกติมากที่จะแสวงหาความฝันอันห่างไกลและมีชีพจรที่ไร้เดียงสา
จิตวิญญาณที่สะอาดนั้นแจ่มใสและเย็นชา และธรรมชาติก็เรียบง่าย เพียงรอแสงอันบริสุทธิ์
มีบทกวี Fu สามบทใน Meipo ซึ่งแบ่งออกเป็นบทกวีสีต่างๆ
อธิบายบทหนึ่ง แต่ Xu Shaoguang ผู้ไร้กังวล ไม่นับกลิ่นหอม
Du Zi:
สาวสวยเข้าไปใน Piaoxiang และ Yaolin ก็ส่งแม่สื่อไปยังดวงจันทร์อย่างเย็นชา
มังกรหยกทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าหลายพันไมล์ และวิญญาณเย็นชาก็แผ่กระจายไปทั่วแม่น้ำและทุ่งนาหลายพันแห่ง
ทำไมคุณต้องแสวงหาความฝันอันห่างไกล? จิตวิญญาณที่สะอาดจะต้องขยายไปสู่แสงสว่างที่แท้จริงเท่านั้น
เหม่ยโปมีสามสี แต่ซู เสี่ยวเหยาไม่สนใจเรื่องกลิ่นหอม
และ
ขั้นบันไดนั้นเบาและสง่างาม แผ่นกระเบื้องของราชวงศ์ฮั่นเปล่งประกายเล็กน้อย และคลื่นก็ส่งเสียงร้องอีกครั้ง
ดาบเย็นดูเหมือนจะซ่อนอยู่ในแสงครึ่งหนึ่ง แต่มันเป็นแม่สื่อ
กวงไหลเอาท่อมาแกะสลักกับกษัตริย์องค์เดียวกัน ต้นไผ่เขียวโดดเดี่ยวและมีกลิ่นหอม
กำลังมองหาชีพจรและแหล่งที่มา ทุกคนล้วนถูกคัดเลือก ฝันและเต้นรำในการแต่งหน้าสีเงิน
ทันทีที่ฉันบินออกไป ลมก็พัดไปทั่วทุ่งและอยู่ตรงกลางกระจกปัดฝุ่น
คลื่นและทรายหายไปหมดแล้ว และหยกซานฉวนก็เปล่งประกายในยามเช้า
กระแสน้ำใสและความงามอันยิ่งใหญ่กำลังร้องเพลง และหัวใจของ Tianguang ก็ผ่อนคลาย
รับดวงวิญญาณพลัมให้กว้างขึ้น มีสติ และเข้าสู่กลิ่นหอมของบทกวี
Du Zi:
หลิงเว่ยหานร้องเพลงพระจันทร์ และดาบเย็นก็แยกแสงเหมือนกับหยินเนียง
กวนถงจุนแกะสลักไม้ไผ่สีเขียว มองหาแหล่งกำเนิดและเต้นรำด้วยการแต่งหน้าสีเงินในความฝัน
ลมพัดกระจกที่เต็มไปด้วยฝุ่นไปทั่วทุ่ง และคลื่นก็ท่วมแม่น้ำทั้งสามสายและส่องสว่างในยามเช้า
ความงามอันยิ่งใหญ่เปรียบเสมือนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ และดวงวิญญาณพลัมก็ส่งกลิ่นหอมของบทกวี
