ฉันนั่งอยู่หน้าเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง เต็มไปด้วยความทรงจำ
ชีวิตคือภาพลวงตาอันงดงาม และเวลาคือหัวขโมยที่ขโมยทุกสิ่งไป
ฉันจับจั๊กจั่นตอนอายุสิบเจ็ด โดยคิดว่าจะจับได้ในฤดูร้อน
ฉันจูบหน้าเขาตอนอายุสิบเจ็ด คิดว่าเราจะอยู่กับเขาตลอดไป
คนที่เคยรักฉันและคนที่ฉันรักอย่างสุดซึ้งอยู่รอบตัวฉัน
ความเสียใจและความผูกพันที่ไม่อาจลบล้างกลายเป็นน้ำตาหยดสุดท้าย
มีน้ำตาสักหยดที่ชะล้างความเสียใจ
กลายเป็นฝนตกหนักบนถนนที่ฉันย้อนกลับไปไม่ได้
ให้โอกาสฉันเขียนเรื่องราวอีกครั้ง
ฉันยังคงเป็นหนี้เขาคำขอโทษตลอดชีวิต
มีโลกที่ไม่มีวันมืดมน
ดวงดาว, พระอาทิตย์และทุกสิ่งเชื่อฟังคำสั่งของฉัน
ดวงจันทร์ไม่ยุ่ง ข้างขึ้นและข้างแรม ฤดูใบไม้ผลิไม่เคยไปไกล
ยอดไม้กอดใบไม้ไว้แน่น ใครสามารถได้ยินมัน?
ชีวิตซ้ำรอยต่อหน้าต่อตาฉัน ฉันมาจากความมืดและกลับมาสู่ความมืด
รอยยิ้มที่ไร้เดียงสาที่สุดและปีที่สวยงามที่สุด
กระเป๋านักเรียนเต็มไปด้วยเค้กและโซดา
ดวงตามีเพียงการคาดเดาและความไร้เดียงสาซึ่งทำให้เราไร้กฎหมาย
มีบทกวีที่หาจุดจบไม่ได้
เยาวชนจะคงอยู่ในปีของเราเสมอ
เด็กชายและเด็กหญิงมีกีตาร์และรองเท้าเต้นรำ
ความเจ็บปวดในโลกถูกลืมเพียงด้วยเสียงหัวเราะ
มีวันที่จะกลับมาอีกครั้ง
ให้ฉันรู้สึกถึงวันวานที่ครั้งหนึ่งฉันเคย ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย
ฉันจะไม่เสียทั้งความอยู่รอดหรือชีวิต
อย่าปล่อยให้เรื่องราวเสียใจขนาดนี้
ใครจะได้ยินฉันบ้าง? ไม่อยากบอกลา
ฉันนั่งอยู่หน้าเตียงมองปลายนิ้วที่เหมือนควันอยู่แล้ว
