"ไล่ตาม"
นักเวทย์หนุ่มกำลังร่ายมนตร์อยู่ในห้อง...#&¥%@�(ยังไงซะก็ยังไม่เข้าใจมนต์สะกดอยู่ดี)...ภาพลวงตาของฟองเวทมนตร์ในมือของเขาเผยให้เห็นมงกุฎ และไม่มีปฏิกิริยาพิเศษใดๆ หลังจากร่ายคาถา ก็มีดาบอีกเล่มปรากฏขึ้น แต่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ คาถาอีกอย่างหนึ่ง ในเวลานี้มีคนเดินผ่านหน้าต่าง นักเวทย์ไม่ได้สนใจ ฟองสบู่วิเศษแสดงให้เห็นลูกพีชแห่งความรัก เต้นแรง แต่ความกว้างของความถี่ก็ค่อยๆ ลดลงเช่นกัน จู่ๆ อาจารย์ก็ตระหนักได้และรีบวิ่งออกไปจากประตู เพียงเพื่อดูทะเลผู้คนที่ทำอะไรไม่ถูก...
เขาถามหลายคนที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขา แต่พวกเขาทั้งหมดส่ายหัวอย่างทำอะไรไม่ถูก ... เขาถามอีกหลายคนทีละคน และมองหาต่อไป...
เขาถามเพื่อนบ้าน...
เขาถามคนขายของชำ...
เขาถามพ่อค้าเกลือ...
เขาถามบุรุษไปรษณีย์...
เขาถามคนเก็บขยะ...
เขาถามตัวตลก...
เขาถามชายชรา หนู...
เขาถามสุนัขเฝ้าบ้าน...
เขาถามอัศวินในวัง...
เขาถามหมาป่าในแถบชานเมือง...
เขาถามปลาในแม่น้ำ...
เขาถามก็อบลินในป่า...
เขาถามก็อบลินใต้เส้นเลือดของฉัน...
เขาถามปีศาจน้ำในทะเลสาบ...
เขาถาม...
ในทศวรรษต่อ ๆ มา นักเวทย์ตามหาคนที่เขาคิดถึง ทุกครั้งที่ฉันถามใครสักคน เคราของเขาก็จะยาวขึ้นและขาวขึ้น... เพราะความประทับใจนั้นคลุมเครือเกินไป แม้แต่นักเวทย์ก็ไม่รู้ว่าเขากำลังมองหาอะไร... แต่เขากลับดื้อรั้นมาก เขาถามเอลฟ์ ออร์ค ดรูอิด ยักษ์ ยูนิคอร์น อันเดด ยักษ์ นกอินทรีศักดิ์สิทธิ์ สัตว์ประหลาดในหนองน้ำ มังกร... วันหนึ่ง นักเวทย์เฒ่าซึ่งมีเครายาวสีขาว นั่งอยู่ข้างบ่อน้ำ ถอนหายใจและครุ่นคิด... ชายคนหนึ่งถามเขาเกี่ยวกับบุคคลหนึ่ง นั่นบังเอิญเป็นคนที่นักเวทย์ตามหามาก่อน (ถ้าให้เจาะจงไม่ใช่มนุษย์) นักเวทย์ชี้ไปในทิศทาง... ต่อมานักเวทย์เรียกภูเขาเชนหลงแล้วบินไปในระยะไกล...
นักเวทย์ราเอลเกิดในปี 191 ซึ่งเป็นยุคแห่งเทพเจ้าในศตวรรษที่สอง ใน "สารานุกรมคาถา" ที่จัดพิมพ์โดย Rainbow City มีคาถา 45 คาถาที่ตั้งชื่อตามเขา รวมถึงคาถาระดับเก้าอีกสองคาถา ในช่วงชีวิตของเขา เขาได้สร้างแผนที่ที่มีรายละเอียดมากที่สุดในรอบหลายศตวรรษ สิ่งที่แปลกเกี่ยวกับนักเวทย์ยุคใหม่ก็คือ นอกเหนือจากนี้ นักเวทย์ที่ทรงพลังคนนี้ไม่ได้ทิ้งความรุ่งโรจน์ใดๆ ไว้ในประวัติศาสตร์เลย จอมเวทย์นิรนามเขียนไว้ท้ายบันทึกของเขา: "ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาพลาดอะไรไป" - ทาฮิริยา
