กลับมาแล้ว เว็บมาสเตอร์ (2)

วันนี้เราจะมาพูดถึงเรื่องของเว็บมาสเตอร์กันต่อ
ครั้งสุดท้ายที่ผมบอกว่าเว็บมาสเตอร์ถูกฝังอยู่ในดินแดนสมบัติล้ำค่า (ที่อยู่เฉพาะเป็นความลับ) ผมจึงถ่ายรูปที่เว็บมาสเตอร์ให้มาและกลับบ้านพร้อมคำถามมากมาย ตั้งแต่นั้นมาฉันก็กลายเป็นเด็กที่ประพฤติตัวดีในสายตาคนอื่น เพราะฉันไม่พูดมากอีกต่อไป ฉันมักจะนั่งอยู่คนเดียวในสวน มองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวในยามค่ำคืน อยู่คนเดียวอย่างงุนงง ฉันมักจะสงสัยว่าใครคือผู้ดูแลเว็บ และสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงหรือไม่? มอนสเตอร์พวกนั้นมีพลังจริงๆเหรอ? พวกเขาแข็งแกร่งมากจนไม่สามารถเอาชนะผู้ดูแลเว็บได้เหรอ? แล้วโลกนี้ล่ะ? มีคนที่มีประสิทธิภาพมากกว่าเว็บมาสเตอร์จริงหรือ? เขาเป็นอย่างไร? อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าฉันจะคิดเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้มากแค่ไหน ฉันก็ไม่สามารถหาคำตอบใดๆ ได้ และฉันก็ไม่สามารถเข้าใจแม้แต่ความคิดเดียว แบบนี้ทุกวันเวลาไม่มีอะไรทำก็แค่หาที่สบายๆ นั่งดูดาว พระจันทร์บนท้องฟ้า ในคืนฤดูร้อนก็แค่นั้นแหละ หิ่งห้อยบินเต็มท้องฟ้า ให้มันบินไปในท้องฟ้ายามค่ำคืน ฉันไม่หวั่นไหวเลย ความสุขที่เป็นของฉันในวัยเด็กทำให้ฉันก่อนเวลาอันควรเนื่องจากการมาถึงของนายสถานี ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันเหลืออะไร บางที นอกจากรูปนั้นแล้ว นี่อาจเป็นรูปเดียวที่อยู่กับฉันมาตลอด ร่างกายของฉันหายไปและวัยเด็กของฉันก็เสียชีวิตก่อนวัยอันควรเพราะเว็บมาสเตอร์ แปดปีผ่านไปโดยไม่ทำอะไรเลย ตลอดแปดปีนี้ ฉันเกือบลืมการมีอยู่ของตัวเองไป จนกระทั่งปีที่เก้ากำลังจะผ่านไปเมื่อข้าพเจ้าคิดว่าชีวิตข้าพเจ้าดำเนินอยู่อย่างนี้ ในเวลานั้นโชคชะตาเล่นตลกกับฉันมาก ฉันได้พบกับคนประหลาดคนนั้นที่พรากวัยเด็กของฉันไปและทำให้ฉันสูญเสียความสุขของตัวเองก่อนวัยอันควร? ผู้ดูแลเว็บ แต่ในเวลานี้ ยกเว้นใบหน้าที่น่าเกลียดของเขาซึ่งไม่อาจลืมเลือนได้ในพริบตา ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปและกลายเป็นเหมือนว่าเขาเป็นมนุษย์โลก ถ้าฉันเป็นเพียงคนธรรมดา ฉันอาจจะไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นมนุษย์ต่างดาวจากกาแล็กซีนอกกาแล็กซี อย่างไรก็ตาม เมื่อฉันระงับความตื่นเต้นและเดินไปทักทายเขา เขาก็มองมาที่ฉันด้วยท่าทางสับสน กล่าวอีกนัยหนึ่งฉันสับสนในเวลานั้น ฉันคิดว่าเขาตั้งใจทำมัน เขาล้อเล่นกับฉัน แต่ฉันไม่เห็นคำตอบที่ฉันต้องการจากสายตาของเขา ตอนแรกฉันคิดว่าจำคนผิดแล้ว แต่ความรู้สึกเดจาวูมันรุนแรงมาก ฉันรู้ว่าฉันไม่ผิด คนนี้เป็นคนประหลาดในตอนนั้นจริงๆ แต่ทำไมเขาถึงจำฉันไม่ได้ล่ะ?
ทันใดนั้นฉันก็นึกถึงเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวขึ้นมา ฉันรู้ว่าต้องมีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับเขา เมื่อนึกถึงสิ่งผิดปกติในปัจจุบันอาจเป็นได้... พอนึกถึงสิ่งนี้ฉันก็ปิดปากด้วยความหวาดกลัว เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ แม้ว่าเขาจะอยากเป็นเกย์ก็ตาม แค่มีคนยอมมองหน้าเขา เมื่อมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆ หายไปจากฉัน ฉันพูดกับตัวเองว่า เว็บมาสเตอร์ ไม่ ฉันเชื่อว่าคุณ คุณจะไม่เป็นเกย์ คุณมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ คุณจะหลงระเริงไปกับมันได้อย่างไร? เว็บมาสเตอร์อย่าทำให้ฉันผิดหวัง (ไฮไลท์ตอนต่อไปคือ การที่จะทวงคืนความทรงจำของเว็บมาสเตอร์และรักษาอนาคตของเว็บมาสเตอร์นั้น นักวิชาการใช้วิธีไหน เว็บมาสเตอร์ค้นพบทางของตัวเองแล้วหรือยัง เรามารอดูกัน)