ไม่มีชื่อ

ช่วงเวลาที่ดี ค่อยๆ ผ่านไป ยังคงเป็นเช่นเดิม พูดคุยกันอย่างเพลิดเพลินบนหน้าจอ เพียงแต่เพื่อนเปลี่ยนใหม่ กดคีย์เบาๆ มองโพสต์อย่างเงียบๆ เลื่อนหน้าจอช้าๆ ยิ้มบางๆ และท่องบทความขำขัน ชาเย็นก็รู้สึกว่าค่ำคืนล่วงมา!

ก็ได้ ฉันยอมแพ้

เอ่อ นี่แหละคือพื้นหนึ่งปี อาโออิ โซระ ยังเป็นพรหมจารีย์ กวนซี ยังไม่มีกล้อง หลี่กัง ยังไม่มีลูก ดอกเบญจมาศเป็นแค่ดอกไม้ เพนกวินไม่ใช่ QQ 2B ฉันรู้แค่ว่าเป็นดินสอ ซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ยังมีกลิ่นรส แก้วน้ำเอาไว้แปรงฟัน บ้านเอาไว้สำหรับอยู่อาศัย แตงกวากับกล้วยเอาไว้กิน อาจารย์ยังไม่ใช่เจี่ยวตง พระอาทิตย์ยังไม่เรียกว่า 'ริ' ผู้นำไม่ย่อมเขียนบันทึก เปิ้ล ยังไม่ใหญ่ขนาดนั้น ท้องใหญ่แล้วรู้ว่าเป็นของใคร เรายังเชื่อในความจริงใจ ตอนนี้ พี่เงียบไปแล้ว มีเพียงท่าทีแบบนี้ที่จะเผชิญชีวิตอันแสนน่ารำคาญ ฉันไม่ได้มาบุกโซฟา และไม่ได้มาซื้อซอส ฉันก็ไม่ได้มาช่วยให้เจ้าของโพสต์เชียร์และให้กำลังใจ แต่อย่างใด ยิ่งไม่ใช่มาบุกโจมตีเจ้าของโพสต์เลย ฉันเพียงแค่สู้เงียบ ๆ เพื่อคะแนน 100,000 คุณเป็นผู้หญิงสวย ฉันไม่อิจฉา คุณเป็นมอนสเตอร์ ฉันไม่ใส่ใจ คุณเป็นผู้ชายหล่อ ฉันไม่สน คุณเป็นผู้ชายชั่วร้าย ฉันก็ไม่ดูถูก จิตใจของคุณสูงส่งแค่ไหน ฉันก็ไม่ชม จริยธรรมของคุณเสื่อมลงขนาดไหน ฉันก็ไม่หวั่น ในยุคที่ต้องใส่รหัสยืนยันทุกที่แบบนี้ ต้องสมัครสมาชิกซะหน่อย ก่อนหน้านี้ก็แค่ดูโพสต์นับร้อยทุกวัน โดยแทบไม่ตอบโพสต์เลย หลังจากนั้นก็พบว่าทำไมฉันย่ำอยู่กับที่ คนที่ลงทะเบียนหลังฉันหลายคนระดับยังสูงกว่าฉัน สุดท้ายฉันก็ตระหนักได้ ดังนั้นฉันจึงเก็บข้อความนี้ไว้ในบันทึก ทุกครั้งที่ดูโพสต์ ก็จะคัดลอกแล้ววางซ้ำอีกครั้ง