ร้องโดย: อาเฉียว
ใบหน้าที่มองไม่เห็น
มีความเสียใจอยู่เสมอ
คำบางคำก็เน่าอยู่ในใจและไม่กล้าลืม
ใช้ความหวังอันฟุ่มเฟือยเป็นสองเท่า
เพื่อความสิ้นหวังเป็นสองเท่า
ฉันจะทนเห็นทิศทางที่คุณกำลังจากไปได้อย่างไร
ยุคเก่าดวงอาทิตย์ขนตาเป็นความฝันที่วาดไว้เพื่อคุณ
คนอื่น ๆ หัวเราะอย่าคิดอย่างนั้นฉันจะดื้อเพื่อคุณ
ยกเว้นคุณทุกอย่างคือ เหมือนกันฉันปล่อยวางไม่ได้
กลัวที่จะสูญเสียศรัทธาเพียงอย่างเดียว
เธออยู่ในที่ที่ฉันไปไม่ถึง
ใบไม้ร่วงหล่น
พาฉันไปเที่ยว
เส้นทางที่จะไปนั้นยาวไกลแค่ไหน
จะลังเลแค่ไหน
ชื่นชมตลอดทาง
ความเจ็บปวดและความหวังในอดีต
ใบหน้าที่มองไม่เห็น
ย่อมมีความเสียใจอยู่เสมอ
คำพูดบางคำก็เน่าอยู่ในใจและไม่กล้าลืม
สองครั้ง ความหวังอันล้นเหลือ
แลกกับความสิ้นหวังเป็นสองเท่า
ฉันจะทนมองดูทิศทางที่คุณกำลังจากไปได้อย่างไร
สมัยเก่าแสงแดดบนขนตา
ล้วนเป็นความฝันที่วาดไว้สำหรับคุณ
คนอื่นหัวเราะและไม่คิดถึงมัน แต่ฉันดื้อเพื่อคุณ
ยกเว้นคุณทุกอย่างเหมือนเดิมและปล่อยวางไม่ได้
กลัวที่จะสูญเสียศรัทธาเพียงอย่างเดียว
คุณอยู่ในที่ที่ฉันไม่สามารถไปถึงได้
ใบไม้ส่งเสียงกรอบแกรบ
พเนจรไปด้วย ฉัน
ถนนเส้นนี้จะยาวนานแค่ไหน?
ชีวิตนี้ไม่สั้นอีกต่อไป
ถึงจะเหงา
ไม่เหลือความเศร้า
มองไปไกลด้วยรอยยิ้ม
