???แสงตะวันลับขอบฟ้าทำให้ใจฉันรู้สึกว่างเปล่า ความคิดที่พเนจรไม่มีที่จะวางไว้ ซ่อนตัวอยู่ในความน่าเบื่อหน่ายและความเกียจคร้านของฤดูใบไม้ผลิ
??? ปฏิทินขาวดำมีรอยเศร้าปะปนกัน ฉันมักจะรู้สึกว่าตัวเองไม่เข้าใจตัวเองและหลงทางไปโดยไม่รู้ตัว หัวใจไม่รู้ว่าควรจะบินไปในทิศทางไหน และไม่สามารถหาทางข้างหน้าได้ ฉันอยากจะเนรเทศหัวใจของฉันไปยังสถานที่อันห่างไกลและเงียบสงบหรือท่องไปทั่วโลกอย่างไม่เป็นทางการและจงใจโดยไม่ต้องกังวล
???จริงๆ แล้วฉันเข้าใจมาโดยตลอดว่าไม่ใช่เพราะคุณมีความปรารถนาอันแรงกล้าในใจที่สามารถเข้าถึงสวรรค์ในฝันของคุณได้ แม้ว่าคุณจะไม่เคยขออะไรมาก แต่คุณก็จะเบี่ยงเบนไปจากทิศทางโดยไม่ตั้งใจ เราแต่ละคนต้องการทำงานหนักเพื่อตัวเองและประสบความสำเร็จในเวทีของตัวเอง ถนนยังคงดำเนินต่อไปและทิศทางถูกต้อง มันเป็นถนนยาว ในท้ายที่สุด มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถไปถึงจุดสิ้นสุดและชื่นชมทิวทัศน์อันไม่มีที่สิ้นสุดของยอดเขาที่เป็นอันตราย
??? บางทีจุดจบของชีวิตอาจเป็นจุดสิ้นสุดของการแสวงหาชีวิต ชีวิตดูเหมือนจะเร่งรีบอยู่เสมอ และทุกคนทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยตลอดช่วงชีวิตของตนเพื่อตีความความยิ่งใหญ่ของชีวิตนี้อย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะใช้รูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม บางทีเมื่อฉันตายฉันก็ยังเอาอะไรติดตัวไปด้วยไม่ได้ แต่ฉันก็ไม่เสียใจ แม้ว่าจะมีการถอนหายใจ ความเสียใจ ความทรงจำ ความลังเล และความปรารถนาที่ไม่ได้ผลมากมายเกินไป แต่ชีวิตก็ยังรู้สึกอิ่มเอิบและมั่งคั่ง
??? บางทีชีวิตถูกกำหนดให้มีโซ่ตรวนมากเกินไป จะมีการวิ่งไปรอบ ๆ จะมีการทำงานหนักและจะมีความสับสนมากเกินไป เช่นเดียวกับฉัน มีอารมณ์และความกังวลมากมายในใจที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ครบถ้วน ดังนั้นจึงถูกกำหนดให้มาพร้อมกับคำพูดในชีวิตนี้ ไม่ว่าคำพูดจะนำมาซึ่งความเสียหายในที่สุดหรือไม่ แต่ก็ยังยอมแพ้ไม่ได้ ฉันอยากจะอยู่ใกล้ๆ มัน และปล่อยให้มันฟังความสุขและความเศร้าทั้งหมดในชีวิตของฉัน!
??? จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองยุ่งมาก มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องจัดการในที่ทำงาน และฉันต้องตีความว่าตัวเองยุ่งและเติมเต็มทุกวัน หากคุณต้องการเติบโตและได้รับความยุ่งเหยิงและเติมเต็มแบบนี้ บ่อยกว่านั้น คุณเต็มใจที่จะเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักและยุ่งวุ่นวายเช่นนั้น และหลับลึกในตอนกลางคืน โดยไม่ต้องคิดถึงอดีตที่เข้าถึงไม่ได้ในความเงียบงัน โดยไม่เอาหัวใจของคุณจมอยู่กับความโศกเศร้าและความลังเลเสมอไป และสัมผัสกับความโศกเศร้าและความโศกเศร้าที่ตรงไปสู่ส่วนลึกของจิตวิญญาณ
??? ฉันแค่ยุ่งมากขึ้นและอาจเขียนคำน้อยลง แต่อารมณ์ของฉันดูเหมือนจะยังคงเหมือนเดิมและไม่เปลี่ยนแปลง เช่นเดียวกับฤดูใบไม้ผลินี้ ทุกอย่างยังคงเกี่ยวข้องกับความโศกเศร้าและความเหงา หน้าแรกยังเป็นสีดำเหมือนเช่นเคย ปล่อยให้ความเศร้าเบ่งบานอย่างน่าหลงใหลในหมึก ฟานซีบอกว่าอย่าหดหู่ตลอดเวลา ขอเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่อุ่นกว่านี้ก่อน เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างทิวทัศน์อันเงียบสงบของฤดูใบไม้ผลิ ฉันยังคงเข้าใจความโศกเศร้าของมันอย่างลึกซึ้ง ท้องฟ้าสีครามสดใสไม่อาจซ่อนความคิดที่เปี่ยมไปด้วยฤดูใบไม้ผลิของฉันได้
??? ในช่วงเวลานี้เองที่ฉันคุ้นเคยกับการไม่รีบกลับบ้านหลังเลิกงาน อยู่คนเดียวในออฟฟิศ ไม่ว่าจะทำงานเป็นเพื่อนหรือนั่งสมาธิ ฉันก็ยินดีที่จะนั่งจิบชาอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เงียบ ๆ และจิตใจของฉันก็ล่องลอยไปอย่างสบายๆ และตั้งใจ ฉันสามารถมีจินตนาการอันไร้ขอบเขตและความโศกเศร้ามากมายทั้งในอดีตและอนาคตที่สับสน หัวใจกำลังเร่ร่อนและไร้ที่อยู่ ฉันจะเก็บความเศร้าและความหนาวเย็นได้ที่ไหนในโลกอันกว้างใหญ่ของมนุษย์
??? เมื่อฉันกลับบ้านโดยแต่งกายด้วยความงดงามบริสุทธิ์ ฉันมักจะเปิดวิทยุและฟัง "Soul Harbor" ทาง FM 99.5 ตอนนั้นฉันรู้สึกว่างเปล่าในใจเสมอ แม้ว่าฉันจะยอมรับว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ซาบซึ้ง แต่ใจของฉันก็อ่อนโยนอยู่เสมอ คำประกอบเพลงจะทำให้หัวใจหลงไปสู่ความโศกเศร้าและความเศร้าเล็กน้อยจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ บ่อยครั้งฉันสอนตัวเองให้เข้มแข็ง เรียนรู้ที่จะมองโลกในแง่ดีและเปิดกว้าง และเผชิญกับสิ่งเหล่านี้ในชีวิตอย่างสงบ ฉันเก็บความคิดทั้งหมดไว้กับตัวเอง และไตร่ตรองความคิดเหล่านั้นเพียงลำพังเมื่อไม่มีใครอยู่ด้วย
??? เดินตลอดทาง จำตลอดทางคำพูดเป็นวิธีแสดงความเสียใจของฉัน ทุกจุดแวะพักและทุกการเดินทางที่ฉันเขียนคือส่วนหนึ่งของทิวทัศน์ ในหนทางข้างหน้าของชีวิต เนื่องจากการฟังถ้อยคำ ดวงวิญญาณจึงได้รับการสนับสนุนที่มั่นคงที่สุด โดยไม่สนใจรูปแบบหรือจังหวะ สภาพจิตใจที่เป็นกันเองและอิสระจะขยายออกไปในรูปภาพของข้อความ
??? อดีตบ้างความทรงจำบ้าง เรื่องราวของเยาวชนบางเรื่อง ในชีวิตล่องลอยดั่งความฝัน คำที่ตกหล่น กลายเป็นความโศกเศร้า ความโศกเศร้าของฉันที่อาศัยอยู่ในปราสาทอันโดดเดี่ยวใช้คำพูดเขียนความรู้สึกเกี่ยวกับเวลาที่ผ่านไป
