เอสเซ้นส์ “ระฆังวิจิตรในสายลม” (ภาพระฆังลมที่สวยงามและสดใหม่)

สายลมเอื่อยๆ เล็กน้อย และคุณกำลังเดินอย่างสันโดษ ใครสามารถฟังชุดนี้ได้บ้าง คิดถึงแสงไฟเก่าที่มีเสน่ห์ในหน้าต่างบานเล็ก ถอนหายใจกับเสียงว่างเปล่าของซากอาคารที่พังทลาย บางสิ่งจะเปลี่ยนไป แต่บางสิ่งจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เช่น ตัวเราในกระดูกของเรา ซึ่งไม่อาจหลุดออกไปได้ไม่ว่าเราจะบดมันแรงแค่ไหนก็ตาม ชีวิตถูกคาดหวังให้เต็มไปด้วยความคาดหวัง และความสุขที่คาดไม่ถึงก็เช่นกัน เรียนรู้ที่จะเต้นรำไปกับสายลมในวันที่มีลมแรง และเรียนรู้ที่จะถือร่มสำหรับตัวคุณเองเมื่อฝนตก หลายครั้งที่คุณไม่เข้าใจ ฉันก็ไม่เข้าใจเช่นกัน แค่นั้นแหละ พูดก็เปลี่ยน ฟังเหนื่อย ดูเบื่อ... (i mg)http://www.wmpic.me/wp-content/uploads/2014/02/20140218102157723.jpeg(/img) เพราะเพลงตกหลุมรักคน เพราะคนหลงรักเมือง เพราะเมืองหลงรักชีวิต แล้วมันก็กลายเป็นเพลง ให้เวลามองย้อนกลับไปอย่างตื้นเขิน ให้รอยยิ้มและความสงบแก่ตัวเอง แทนที่จะมองหาใบหน้าที่สวยงาม มองหาจิตใจที่สวยงามจะดีกว่า สิ่งสวยงามอาจไม่สวยงามเสมอไป แต่สิ่งสวยงามก็ต้องสวยงาม เมื่อสัมผัสถึงร่องรอยของปี ฉันรู้สึกอยู่เสมอว่ายังมีความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่บางส่วนยังคงไหลผ่านปลายนิ้วของฉัน บางทีเวลาอาจเป็นเครื่องมือที่ผุพัง มักจะแกะสลักปีต่างๆ ให้เป็นแผลเป็น ความผันผวนของชีวิต... ความงดงามของชีวิตไม่จำเป็นต้องงดงาม แค่ใช้ชีวิตด้วยตัวเอง คุณไม่สามารถเสียใจในชีวิตได้ แต่คุณสามารถทำมุมได้ ยังไงก็ต้องเดินบนถนนด้วยตัวเองและทนทุกข์ด้วยตัวเอง คนอื่นไม่สามารถช่วยได้ ตราบใดที่คุณเต็มใจที่จะเดิน ทุกสิ่งที่คุณก้าวไปก็คือถนน