ในโลกของมนุษย์ ดอกไม้จะกลายเป็นความเหงาในที่สุด อดีตก็เหมือนควัน ไม่รู้ว่าความรักใคร ใครได้หายไป...
คุณมองโลกผ่านอดีตที่มีชีวิต และโลกก็มีเสน่ห์ในตัวเอง
เรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียวและเรียนรู้ที่จะเติบโต ไม่มีความจงใจและโง่เขลาเหมือนเด็กอีกต่อไป
ฉันไม่คร่ำครวญถึงเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วอีกต่อไป แต่คิดถึงภาพเงาอันงดงามของช่วงเวลาเพียงชั่วครู่
บางครั้ง หากอีกฝ่ายหลบเลี่ยงคำถามที่คุณถาม นั่นเป็นวิธีบอกคุณอย่างมีไหวพริบว่าเป็นเรื่องจริง คำตอบนั้นโหดร้าย...
รักแท้ไม่ได้มาถึงเร็วหรือช้า ไม่มากก็น้อย มันคือคุณ คือคุณ
ฉันคิดว่าเราไม่โตพอที่จะให้อภัยการทรยศ...
คุณมองโลกผ่านอดีตที่มีชีวิต และโลกก็มีเสน่ห์ในตัวเอง 
