. . ฉันเป็นคนมีบุญน้อย
ฉันมักจะทำสิ่งผิดและได้เกรดไม่ดี
ถึงแม้ฉันจะคุยกับทุกคนอย่างมีความสุข แต่ในชีวิตจริงฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคนที่ไม่รู้จักดีนัก
ฉันมีอารมณ์อ่อนไหว คิดถึงความหลัง และบางครั้งก็ขี้ขลาดนิดหน่อย แต่เมื่อฉันรู้สึกกังวลและอยากจะทำอะไรที่กล้าหาญและกล้าแสดงออก ฉันพบว่าฉันได้ทำอะไรผิดไป
ฉันไม่ได้ทำอะไรถูกเลย (พี่หลาง ฉันขอโทษ) เลยรู้สึกด้อยกว่านิดหน่อย บางทีเฉพาะใน Qitan เท่านั้นที่ฉันสามารถสนทนากับทุกคนได้
ฉันไม่มีประโยชน์เลยจริงๆ . .
ฉันเป็นคนแบบนั้น
ตอบกลับ (16)
เหมือนมากเลย แท้จริงแล้วเราทุกคนก็เป็นพวกขี้แพ้ที่มารวมตัวกัน สุดท้ายเพื่อนสำคัญที่สุด พอคิดได้แล้ว..
เกิดอะไรขึ้น ลู่เหลียน เจ้าเรียนหนังสือเก่งขนาดนี้ยังลืมฉันอีกหรือ ทุกคนก็เป็นผู้ที่มีอุดมการณ์เหมือนกัน จะต้องถือสาไปทำไม
ลองเปลี่ยนเมืองดู หรือพยายามเรียนให้ดี (ถ้าเรียนไม่เก่งก็ไปโรงเรียนช่าง จุดเริ่มต้นก็เหมือนกัน แค่พยายามก็สามารถดีขึ้นได้) หาเงิน ทำศัลยกรรม “ถ้าหน้าไม่สวย 95% ถือว่าคุณแพ้แล้ว”
เรามักจะยุ่งอยู่กับชีวิตประจำวันจนแทบไม่ค่อยมีเวลาว่างและความสงบเพื่อพูดคุยกับทุกคน จึงมักมองข้ามสิ่งดี ๆ รอบตัว จากคนแปลกหน้าจนคุ้นเคย คือกระบวนการเรียนรู้ ทำความเข้าใจ และค่อย ๆ สัมผัส มากมายเพียงแค่เหลือบมอง พูดคำแรก พูดคุยกันทั่วไป พบบ่อย ๆ น้ำเย็นค่อย ๆ ร้อน สุดท้ายเมื่อน้ำเดือด ทุกคนก็จะคุ้นเคยกัน ชาชงจากน้ำเดือดคือความรู้สึกที่ดีที่สุด บางครั้ง คุณอาจรู้สึกระลอกคลื่นในใจ ซึ่งก็มีเสียน้อยคอยมอบแรงใจที่รุนแรงให้คุณ กล้าหาญหน่อยนะ โอเคไหม?
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —