【วิทยาเขต】ก่อนสำเร็จการศึกษา หลังสำเร็จการศึกษา

ในปีนั้น เมื่อเรามองดูโรงเรียนของเราด้วยความตื่นเต้น ความกังวลใจ และสายตาที่อยากรู้อยากเห็น เราจำได้ไม่ชัดเจนว่าเราไม่ได้มีอารมณ์อ่อนไหวเหมือนที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ไม่ใช่ว่าตอนนี้ฉันมีประสบการณ์การรับบัพติศมาของสังคมแล้ว ราวกับว่าฉันเดินทางจากประเทศที่สงบสุขอีกประเทศหนึ่งไปสู่ยุคสงครามโบราณ ก่อนเรียนจบเราจะโทรหาเพื่อนและตั้งกลุ่มเล่นเกมออนไลน์ตอนกลางคืน เราอาจโดดเรียน สูบบุหรี่ และดื่มสุราอย่างไร้ศีลธรรม ดูเหมือนตอนนั้นเราลองผิดลองถูกมาหมดแล้ว แต่ตอนนี้พอนึกย้อนไปสมัยก่อนก็รู้สึกว่าตอนนั้นเราคงมีความสุขได้จริงๆ ก่อนสำเร็จการศึกษา เรามี "เพื่อน" มากมาย เมื่อเราออกไปข้างนอกด้วยกันเรามักจะรู้สึกว่าเราเป็นที่รู้จัก ไม่ว่าเราจะทำอะไรเราทุกคนก็อยู่ด้วยกัน ดูเหมือนว่าเรายังคงถูกตามรอยไปรอบๆ มหาวิทยาลัยและขยายออกไปอีกสองสามครั้ง เมื่อเราได้ยินว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเพื่อน เราก็สามารถลุกขึ้นมาช่วยเหลือได้อย่างเด็ดขาด ตราบใดที่เราสามารถช่วยได้ไม่ว่าทางใดทางหนึ่ง แม้ว่าเราจะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้เพียงสามเดือนในเดือนหน้า เราก็จะไม่ลังเลที่จะหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ก่อนสำเร็จการศึกษา เรามี "ความฝัน" ที่ยิ่งใหญ่มากมายที่คิดว่าเราคือผู้ที่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้ การใช้ชีวิตในความฝันอันงดงามและมหัศจรรย์เหล่านี้ทุกวัน ใบหน้าของฉันเต็มไปด้วยความมั่นใจหรือความภาคภูมิใจ แม้ว่า 'ความฝัน' หลายอย่างจะน่าเชื่อถือมากจริงๆ แต่ความฝันเหล่านั้นยังคงอยู่แค่ในขั้นตอนของการคิดเท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ก่อนรับปริญญา...หลังเรียนจบ ผมนึกถึงความบันเทิงตลอดทั้งคืนและสิ่งเลวร้ายที่ผมทำในตอนนั้น แม้ว่าตอนนี้ฉันจะคิดถึงเรื่องนี้ ฉันยังคงรู้สึกถึงรอยยิ้มที่มุมปาก แต่ดูเหมือนว่าฉันไม่สามารถติดตามความสุขที่ฉันมีในตอนนั้นได้อีกต่อไป ฉันได้แต่ถอนหายใจในใจว่ายังเด็กดีแม้ว่าตอนนี้เรายังเด็กมากก็ตาม หลังจากเรียนจบ เรามี "เพื่อน" มากขึ้น แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนข้างนอกจะ "สุภาพ" มากกว่าเพื่อนในสมัยนั้นเสมอ เราระงับอารมณ์ของเราเพื่อสื่อสารกัน แม้ว่าเราจะคุ้นเคยกัน แต่เรากลับไม่พบความรู้สึกแบบเดิมในตอนนั้น แม้แต่เพื่อนที่เราเคยมีในตอนนั้นก็ตาม บางทีหลังจากดิ้นรนอยู่ข้างนอกมาเป็นเวลานาน พวกเราทุกคนก็เริ่มที่จะรวบรวมหัวใจกลับมาแล้ว มันเป็นเพียงเพื่อป้องกันตนเองหรือไม่? เมื่อคุณประสบปัญหา ให้โทรหาเพื่อนที่คุณรู้จัก พวกเขาจะเห็นด้วยเสมอ แต่ดูเหมือนพวกเขาจะลืมไปแล้ว เมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับเพื่อน พวกเขาไม่ได้เด็ดขาดเหมือนเมื่อก่อน และพวกเขามักจะคิดว่าจะใช้เหตุผลที่เข้มงวดและเหมาะสมในการจัดการกับมันอย่างไร ทำไมเป็นอย่างนั้น? เราอยู่ที่ไหนเมื่อหลายปีก่อน? หลังจากสำเร็จการศึกษา ฉันค้นพบว่าความฝันที่ยิ่งใหญ่ของฉันเป็นเพียงภาพลวงตาที่เหมือนความฝัน ฉันค้นพบว่าไม่เพียงแต่ฉันไม่ได้เปลี่ยนโลกเท่านั้น แต่ยังเปลี่ยนโลกจนจำไม่ได้อีกด้วย อดไม่ได้ที่จะคิดทบทวนตัวเองบ้างว่าเมื่อไรชีวิตที่แสนน่าเบื่อของเก้าถึงห้าวันแล้ววันเล่าจะจบลง? หลังเรียนจบ...ผมเชื่อว่าคนวัยเราส่วนใหญ่คงมีความรู้สึกแบบเดียวกัน บางทีหลังจากหลงทางไปช่วงหนึ่ง เราก็สามารถอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้องได้ แต่ความยาวของกระบวนการนี้จะแตกต่างกันไป หลังจากเรียนจบเรายังมีความฝันและเพื่อนที่คอยดูแลเรา แม้ว่าสภาพแวดล้อมทางสังคมภายนอกจะดูสมจริงมาก แต่ด้วยความเป็นจริงนี้เองที่สะท้อนให้เห็นว่าเพื่อนแท้นั้นหายากเพียงใด และมันยากเพียงใดที่จะสานต่อความฝันของคุณและนำไปปฏิบัติจนกว่าจะถึงช่วงเวลาแห่งความสำเร็จ! งั้นมาทำงานร่วมกันกันเถอะ ฉันใช้บทความนี้เพื่อให้กำลังใจผู้อื่นในวัยเดียวกับฉันเท่านั้น