ปีนี้ฉันอายุยี่สิบสามหรือสี่ขวบ เวลาตื่นเปลี่ยนจากไม่รู้เป็นเจ็ดโมงเช้า และเวลานอนของฉันก็เปลี่ยนจากเช้าตรู่เป็นก่อนสี่โมงเช้าด้วย ปีนี้ฉันอายุยี่สิบสามหรือสี่ขวบ ความเด็กของฉันก็ค่อยๆ จางหายไป
ปีนี้ฉันอายุ 23 หรือ 4 ขวบ
ฉันเปลี่ยนจากชอบใช้เงินฟุ่มเฟือยไปไม่ซื้อของอย่างสุ่มๆ แล้วเริ่มคำนวณว่าจ่ายค่าเช่าหลังค่าครองชีพจะเพียงพอหรือไม่
ปีนี้ฉันอายุ 23 หรือ 4 ขวบ
ปีนี้ฉันไม่ขอเงินพ่อแม่แล้ว แต่อยากเก็บเงินไว้ซื้อของขวัญให้พ่อแม่
ปีนี้ฉันอายุ 23 หรือ 4 ขวบ
เวลาพบปะญาติๆ เขาไม่ถามหรอกว่าสอบได้กี่คะแนน แต่ถามมากกว่าว่าทำงานที่ไหนและได้เดือนละเท่าไร
ปีนี้ฉันอายุ 23 หรือ 4 ขวบ
ลุกขึ้นมาคร่ำครวญถึงชีวิตที่ไม่น่าพอใจเป็นครั้งคราว ฉันยังคงยิ้มบนใบหน้าหลังจากลุกขึ้นบอกตัวเองว่าฉันต้องมีความสุข
ปีนี้ฉันอายุ 23 หรือ 4 ขวบ
ฉันค่อยๆ เลิกไปบาร์ คาราโอเกะ และสถานที่ที่มีคนพลุกพล่าน แล้วฉันก็ตกหลุม รักชีวิตที่เงียบสงบ เรียบง่าย และมีสุขภาพดี
ปีนี้ฉันอายุยี่สิบสามหรือสี่ขวบ
ฉันไม่มีการบ้านอีกต่อไปแล้ว และส่วนเกินคือเอกสารที่ยังทำไม่เสร็จและการจู้จี้จุกจิกของเจ้านาย
ปีนี้ฉันอายุยี่สิบสามหรือสี่ขวบ
เมื่อฉันไป QQ ฉันมองไม่เห็นหรือยุ่ง เมื่อฉันเห็นคนที่คุ้นเคยออนไลน์ ฉันอยากจะพูดอะไรบางอย่างและฉันก็เข้าไปพัวพันกับมัน ท้ายที่สุด ฉันไม่พูดอะไรเลย
ปีนี้ฉันอายุยี่สิบสามหรือสี่ขวบ
ฉันใช้ QQ เมื่อฉันเหงา ฉันเปิด Space และรีเฟรช WeChat ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อดูว่าใครได้อัปเดตความคิดเห็น ใครอัปเดตบล็อก และใครอัปโหลดรูปภาพ ฉันอายุยี่สิบสามหรือสี่ปี บางครั้งฉันก็คิดถึงใครบางคน คิดถึงรูปร่างที่พร่ามัวของเธอ และสงสัยว่าเธอสบายดีหรือเปล่า ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อกดหมายเลขแต่ไม่เคยโทรไป แม้ว่าสายจะผ่านไปฉันก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร จะพูดอะไร
ปีนี้ฉันอายุยี่สิบสามหรือสี่ขวบ
ฉันมีทิศทางในใจที่ทำให้ฉันยึดมั่นในความฝันที่แท้จริง ฉันไม่เสียน้ำตาง่ายๆ อีกต่อไป และเลือกที่จะยอมแพ้เมื่อพบกับความพ่ายแพ้
ปีนี้ฉันอายุ 23 หรือ 4 ขวบ
ความทรงจำที่จางหายไป ผู้คนที่คิดถึง ความผิดที่ได้ทำ สิ่งที่ฉันผ่านมา บางคนยอมแพ้กับทางเบี่ยง บางคนยังคงอยู่ต่อไป เราวิ่งต่อไปสู่ระยะไกลและอนาคต ลากร่างที่เหนื่อยล้าของเราไปใต้ไฟถนนราวกับว่าเลือดถูกระบายออกไป เราเลยเริ่มโหยหาคนกินข้าวด้วย ดูหนังด้วย ให้กำลังใจกัน แบ่งปันของด้วย และบอกฝันดีกันก่อนเข้านอน
