“การเปลี่ยนแปลงระหว่างทาง”

ใกล้ถึงตรุษจีนแล้ว และฉันแก่ขึ้นหนึ่งปีแล้ว! -
เมื่อฉันโตขึ้น ฉันอาจจะเปลี่ยนไปมากจริงๆ -
ฉันได้เรียนรู้ที่จะแบกรับทุกสิ่งอย่างเงียบๆ -
ฉันก็พยายามไม่ใช้คำหยาบคายเพื่อทำให้ตัวเองดูสับสนเหมือนกัน ฉันไม่รู้ว่าฉันอยากจะทำอะไรให้ฉันเป็นแบบนี้ -
ฉันแค่อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองและแยกตัวออกจากอดีต -
ฉันอยากทำให้ตัวเองเป็นผู้ใหญ่และไม่เหงาอีกต่อไป -
ฉันได้เรียนรู้วิธีทำสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำตั้งแต่แรก -
วิธีสงบสติอารมณ์เมื่อโกรธ ไม่ว่างเปล่าและสับสนอีกต่อไป -
ตอนนี้ฉันไม่เงียบอีกต่อไปแล้ว ฉันยังพยายามพูดคุยและระบายความในใจกับผู้อื่นด้วย -
บางทีอาจเป็นปีที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไป หรือบางทีสภาพแวดล้อมก็ทำให้ฉันเปลี่ยนไป -
บางทีคนที่ทำร้ายฉันต่างหากที่สอนฉันให้เติบโตและแข็งแกร่ง -
บางทีอาจเป็นคนที่ฉันทำร้ายซึ่งติดตามฉันอย่างเงียบ ๆ เพื่อปกป้องฉันจากลมและฝน -
นอกจากนี้ยังทำให้ฉันเข้าใจตัวเองอย่างถ่องแท้ -
ฉันสามารถยากจน ฉันน่าเกลียดได้ จากนั้นฉันก็สามารถแตกต่างและเผชิญกับความตื่นตระหนกในอดีตได้ ตอนนี้มันค่อยๆ กลายเป็นความทรงจำ แต่ก็เป็นการบรรเทาด้วยเช่นกัน -
ฉันโง่ พยายามอย่างหนัก ฉันสับสน ร้องไห้ และเจ็บปวด -
ผู้ที่สับสน ผู้ไม่รู้ ผู้อกหัก -
ปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้ ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนใดๆ -
ปล่อยให้ทุกสิ่งในอดีตถูกลืมและทิ้งไป อย่าจัดระเบียบ อย่าแตะต้องมัน -
ความเจริญ ความเร่งรีบ ทั้งหมดเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ-
ความเหงาและความเหงามีอยู่เพียงนอกหัวใจ-
เท่านั้นเอง หลังจากเวลาผ่านไปปีแล้วปีเล่า วันแล้ววันเล่า-
เก็บอารมณ์ใหม่และปิดทุกอย่างออกไป-
ไม่ว่าความเหงาหรือความกลัว-
ไม่ว่าโลกจะซับซ้อนและงดงามเพียงใด-
ถ้าฉันยืนอยู่ที่จุดเดิมแล้วเห็นว่าโลกยังคงเหมือนเดิม ความเชื่อ ฉันรู้ อนาคตของฉันไม่ใช่ความฝัน! -