ได้รับความไว้วางใจคือความสุขอย่างหนึ่ง

เรือบรรทุกสินค้าลำหนึ่งแล่นอยู่บนมหาสมุทรแอตแลนติกอันกว้างใหญ่และเต็มไปด้วยควันคลุ้ง มีเด็กผิวสีคนหนึ่งที่ทำงานจิปาถะอยู่ท้ายเรือพลัดตกลงไปในคลื่นอลหม่านของมหาสมุทรแอตแลนติก เด็กตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่พายุลมแรงคลื่นสูงทำให้ไม่มีใครบนเรือได้ยิน เขามองเรือบรรทุกสินค้าที่แล่นไปทิ้งคลื่นไว้เบื้องหลังด้วยสายตาเฉยชา…\ สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้เด็กพยายามว่ายน้ำในน้ำทะเลที่เย็นเฉียบ เขาใช้แรงทั้งหมดของตัวเองแกว่งแขนเล็กๆ อย่างหมดแรง พยายามยื่นหัวให้อยู่เหนือผิวน้ำ พร้อมขยายตาเพ่งไปตามทิศทางที่เรือแล่นออกไป\ เรือแล่นไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ขนาดเรือเล็กลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายมองไม่เห็นอะไร นอกจากทะเลกว้างไม่มีที่สิ้นสุด เด็กก็ใกล้หมดแรง ว่ายต่อไม่ไหวแล้ว รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลง เขาบอกตัวเองว่า ปล่อยเถอะ ตอนนั้นเขานึกถึงใบหน้าที่อบอุ่นและดวงตาอันเป็นมิตรของกัปตันเรือ ไม่ กัปตันต้องรู้ว่าหลังฉันตกน้ำไป เขาจะมาช่วยฉันแน่นอน! นึกถึงตรงนี้ เด็กรวบรวมความกล้าและใช้แรงสุดท้ายของชีวิตว่ายไปข้างหน้าอีกครั้ง…\ กัปตันในที่สุดก็พบว่าเด็กผิวสีคนนั้นหายไป เมื่อเขาสรุปได้ว่าเด็กตกลงไปในน้ำ เขาสั่งให้เรือกลับไปค้นหา มีคนเตือนว่า “นานขนาดนี้ ถึงยังไม่จมน้ำก็ตกเป็นอาหารปลาฉลามแล้วแหละ…” กัปตันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจกลับไปค้นหา มีคนอีกคนพูดว่า “สำหรับเด็กทาสผิวดำคนนี้ มันคุ้มไหม?” กัปตันตะโกนอย่างแรงว่า “หยุดพูด!”\ สุดท้าย ในช่วงวินาทีสุดท้ายที่เด็กกำลังจะจม กัปตันมาถึงและช่วยเด็กไว้ได้\ เมื่อเด็กฟื้นขึ้นมา และคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อขอบคุณกัปตันที่ช่วยชีวิต เขาก็ถูกกัปตันประคับประคองขึ้นถามว่า\ “เด็กน้อย ทำไมถึงทนได้ขนาดนี้?”\ เด็กตอบว่า “ผมรู้ว่าคุณจะมาช่วยผม แน่นอนว่าต้องมา!”\ “แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมจะมาช่วยคุณ?”\ “เพราะผมรู้ว่าคุณเป็นคนแบบนั้น!”\ เมื่อได้ยินดังนั้น กัปตันผู้มีผมขาวสง่าก็ทรุดเข่าลงตรงหน้าของเด็กผิวสี พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบหน้า “เด็กน้อย ไม่ใช่ผมที่ช่วยคุณ แต่เป็นคุณต่างหากที่ช่วยผม ผมรู้สึกละอายใจกับความลังเลของตัวเองในวินาทีนั้น…”\ การที่ใครสักคนได้รับความเชื่อใจจากผู้อื่นก็ถือเป็นความสุข การที่ผู้อื่นระลึกถึงคุณในเวลาที่สิ้นหวังและเชื่อว่าคุณจะมาช่วย เป็นความสุขอีกระดับหนึ่ง