ชื่อของคุณ คือคำรักสีเขียวเดียวที่ฉันไม่อาจลืม

เก็บความคิดถึงไว้ในใจ ปล่อยให้ลมฤดูค่อยๆ ทำให้ใบหน้าเรียวลง หากแม่น้ำในฤดูใบไม้ร่วงสามารถมองทะลุไปได้ ฉันยินดีรอคอยเวลาอย่างสงบที่ริมต้นเมเปิลริมแม่น้ำ มองเรือพันลำด้วยสายตาแน่วแน่ คงมั่นคงเฝ้าคอยช่วงชีวิตนี้ที่เป็นของฉันจนโลกนี้สิ้นสุด\ ——คำนำ\ ฝนตกที่เจียงหนานอีกหนึ่งปี ใบไม้ร่วงไร้เสียงอีกหนึ่งปี ทุกครั้งที่เดินเข้าไปในป่าเมเปิลแดง ปลายนิ้วสัมผัสเบาๆ มักปลุกความฝันลึกในใจ\ เดินบนทางเล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยใบไม้ที่ร่วงลงมา อารมณ์ซึมเศร้าอาจเกิดขึ้นจากสิ่งที่เห็น ? ความรู้สึกตกต่ำมาถึงทันที ไม่อาจต้านทาน\ ฉันอยู่สุดฟากฟ้า เธออยู่มุมโลก ความรักจากอดีตเจ็บปวดจากการแยกจากยิ่งกว่าใคร ใจที่เหงาในฤดูใบไม้ร่วงจะเจ็บหนักยิ่งนัก\ 一เงาฝุ่นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านข้างกาย แขนเสื้อที่ตามลมเพิ่มความโศกเศร้า ปล่อยให้เรื่องราวในใจกลายเป็นบทกวีที่คลาดเคลื่อนในรอยยิ้มเงียบ ๆ แผ่ออก\ จำไม่ได้แล้วว่าครั้งใดที่เราต้มเหล้าร่วมกันแต่งกลอน วางใจเขียนเรื่องราวความอ่อนโยนของฝนในเจียงหนานมากเท่าไหร่ แต่จำได้ว่าครั้งใดที่ฉันรออยู่ในศาลายาว มองพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแอบฝังความอบอุ่นของรุ่งอรุณไว้ ฉันจำได้เพียงว่า เธอบอกว่าฉันใส่กระโปรงยาวสวยที่สุด ดังนั้นไม่ว่าในฤดูร้อนอันร้อนระอุ หรือฤดูหนาวเย็นยะเยือก ทุกฤดูกาลฉันใส่กระโปรงยาว ไม่มีอย่างอื่น; จำได้เพียงว่า เธอบอกว่าฉันไว้ผมยาวมีเสน่ห์ที่สุด ดังนั้นไม่ว่าเดือนขึ้นหรือเดือนดับ ไม่ว่าเป็นฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูใบไม้ร่วง ปีแล้วปีเล่า ฉันไม่ยอมตัดผมสั้น\ ปลายฟากฟ้ามีไกลแค่ไหน? ไม่เคยมีโอกาสวัดว่ามันไกลแค่ไหน ฉันเพียงรู้ว่าบนเส้นทางแห่งการเฝ้ามอง ถั่วแดงแห่งความคิดถึงที่เหวี่ยงไปทั่ววางไว้เพื่อเธอ\ ชื่อของเธอ จะเป็นพลังดนตรีในฝ่ามือของฉัน และเป็นคำรักเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันไม่อาจลืมในชีวิตนี้ ชีวิตนี้ เขียนเพียงเพลงรักหนึ่งเพลง เพียงเพื่อบรรเลงความงดงามของเรา ในโลกนี้ ทาไหมสีแดงทั้งวันทั้งคืน เพียงเพื่อวาดความรักนิรันดร์ของเราในชีวิตนี้\ ฉัน เพียงหญิงสาวธรรมดาในโลกวุ่นวาย ปรารถนาเพียงสิ่งง่าย ๆ คือความอบอุ่นจากใจ ก็เพียงพอแล้ว\ ฝนค้างกับเหล้า น้ำตาและไวน์ผสมกัน ครึ่งตื่น ครึ่งเมา เพื่อเธอ ฉันเคยพยายามใช้ปากกาบางวาดความคิดถึงซ้ำฤดูกาลแล้วฤดูกาลเล่า ในที่สุดในโลกวุ่นวายที่ลึกที่สุด บังคับตัวเองเรียนรู้ที่จะโบกแขนอย่างสงบ รอยยิ้มอบอุ่นที่ไม่บอบช้ำ แต่เพียงแค่ ความคิดถึงนั้นเข้มข้นมาก แค่ไหนที่ฉันพยายามก็ไม่อาจเติมเต็มความพร่องในใจ ฉันอาจละเว้นหลายคำ แต่ไม่อาจละเว้นความเศร้าแห่งความคิดถึงในใจได้เพื่อคุณ ฉันเคยพยายามนั่งอยู่ในมุมเล็ก ๆ ของฤดูใบไม้ผลิ ใช้ใจที่สงบนิ่งสร้างคำประโยค แต่กลับพบว่าในตัวอักษรนั้นไม่มีความสดชื่นของฤดูกาล มีแต่ความเย็นบาง ๆ ของกาลเวลาเท่านั้น\ รู้ว่าคุณชอบฤดูใบไม้ร่วงที่สุด ดังนั้น ทุกฤดูใบไม้ร่วงที่มาถึง ฉันจะนั่งอยู่ในค่ำคืนที่เงียบสงัด ฟังเสียงใบไม้ร่วง หลับตา คิดถึงคุณ ในชีวิตนี้มีคุณแล้ว ฉันไม่สามารถให้ผู้ชายคนใดเข้ามาในใจอีก แม้คุณจะไม่อยู่ใกล้ ฉันก็สามารถกอดความเงียบสงบของค่ำคืนไว้ เหมือนกับกอดหัวใจคุณให้หายใจร่วมกับฉัน……\ 一บทเพลงแห่งความพลัดพราก ทำให้ใครหน้าตาผอมลง? ฤดูใบไม้ร่วงทำให้ใครตื่นขึ้นด้วยความโศกเศร้า? ในสายลม เสียงสวดรบกวนความรู้สึก วันนี้ ใครจะใช้สองมือขาว สร้างความคิดถึงในฤดูใบไม้ร่วงอย่างสุดซึ้ง ขอให้คุณก้าวบนใบไม้และนั่งลงข้าง ๆ กับบรรยากาศของฤดูใบไม้ร่วงนี้ ดื่มด่ำไปด้วยกัน?\ หยิบใบไม้ตกขึ้นมาด้วยมือ ลองถามเบา ๆ: ความตั้งใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่เสียใจนี้ จะสามารถไหลผ่านแม่น้ำเวลา เขียนบทที่สวยที่สุดของชีวิตได้หรือไม่?\ ฉันเชื่อประโยคนี้เสมอ: “การรอคอยก็เป็นความสุข แม้ว่าความสุขนี้จะเหงา ยาวนาน และเศร้าใจก็ตาม”\ ใช่ ดอกไม้บานก็ชื่นชม ดอกไม้ร่วงก็ไม่เศร้าไห้! มองกันไกลก็ไม่ลืม แม้ห่างไกลก็ไม่จาก! วงจรโลกวุ่นวาย ความรักที่คุณมีหายาก ในชีวิตนี้ แค่อยากถือมือคุณ ยิ้มคุยกันอย่างสงบ ร่วมชื่นชมเวลาที่สงบสุข อยากให้คุณอยู่ข้างฉัน ใช้มือโอบไหล่ฉัน เดินไปด้วยกันสู่จุดจบที่ไม่มีสิ้นสุด……\ ดู! ท้องฟ้าสดใสเรียบง่าย ฟ้าใสไม่มีเมฆ มีเพียงความคิดถึงบริสุทธิ์ของฉัน ฉันคิดว่า หากความทรงจำเป็นปราสาทสี่เหลี่ยม เพื่อความรัก ฉันยินดีสร้างคุกให้ตัวเอง ถูกขังอยู่ในนั้น ใบหน้าสวย ผมดำสามพันเส้น ชีวิตนี้เก็บไว้เพื่อคุณเท่านั้น\ หากทำได้ จะดีมาก หากใช้สายตาสื่อความหมาย เล่าความรักที่งดงาม จ่ายให้กับช่วงเวลาสุดอิ่มเอม หากทำได้ จะดีมาก อยากใช้ฝนและหมอกแห่งเจียงหนานชงชาให้ครึ่งถ้วย เล่าเรื่องรักยืนยาวจนโลกสุดสิ้น หากทำได้ ขอให้ฉันได้เพียงความตั้งใจ รักษาความรักในป่าพฤกษาแสนแผ่วเบา รอวันที่คุณจะมาหาโดยไม่คาดคิด\ ตรงหน้า ใบไม้ที่ร่วงทุกใบ ลอยละลิ่วเหมือนรอยยิ้มของคุณ ฉัน นิ่งสงบ จับตามองและฟังอย่างเงียบ ๆ\ เมื่อสายลมพัด ใบไม้ร่วง ผมเหมือนเห็นคุณสวมชุดสีน้ำเงินแขนยาว ถือพิณขาวมา พร้อมรอยยิ้มและดวงตาอ่อนโยน เหมือนพบกันครั้งแรก\ คุณเคยบอกฉันว่า คุณรักฤดูใบไม้ร่วงที่สุด บอกว่าทุกใบไม้ที่ร่วงหล่นบรรจุความคิดถึงลึกซึ้งของคุณ ดังนั้น วันนี้ ฉันจึงตั้งใจเพียงที่จะเก็บใบไม้ที่ร่วงลงมาอย่างเบา ๆ ทีละใบ\ ฉันคิดว่า ถ้าเก็บใบไม้เหล่านั้นไว้ ฉันก็จะครอบครองความคิดถึงของคุณ เมื่อแนบใบไม้ชิด ฉันกับคุณก็เหมือนไร้ระยะห่าง\ เงียบ ๆ สัญญาให้ความอบอุ่นอีกครั้ง และรอยยิ้มอันอบอุ่นดังเดิม ให้ฉันสงบเหมือนบทกวี ลืมความเศร้าใจของใบไม้ร่วง ในป่าพร้อมความคิดถึงนี้ รอต่อไปสำหรับการพบเจอที่ไม่ได้นัดหมายครั้งถัดไป\ —— วรรณ ยู่เหมยโฦตวู