ข้อความจากแม่

(一)\ แม่ของฉันเป็นคนประหยัดมาตลอด ไม่เคยอยากติดตั้งโทรศัพท์ที่บ้านเกิดในชนบท ด้วยคำพูดของแม่ โทรศัพท์แพง แม้ไม่โทรก็ต้องจ่ายค่าบริการโทรศัพท์พื้นฐาน มันฟุ่มเฟือยเกินไป ดังนั้น ทุกครั้งที่โทรไป ต้องขอให้เพื่อนบ้านเรียกแม่ก่อน แล้วพอได้ยินเสียงแม่หอบเหนื่อยวิ่งมารับโทรศัพท์ของฉัน หัวใจของฉันมักเจ็บมาก ๆ\ ฉันตั้งใจจะให้อยู่แม่โทรศัพท์มือถือ ไม่ใช่เพื่ออย่างอื่น แค่เพื่อให้แม่สามารถรับโทรศัพท์จากฉันได้อย่างสงบ สามารถพูดคุยกับฉันได้ตลอดเวลา ฉันทำงานอยู่ในเมืองที่อยู่ห่างไกล หนึ่งปีกลับบ้านไม่บ่อยนัก\ เมื่อแม่อายุครบ 60 ปี ฉันก็ให้โทรศัพท์มือถือกับแม่ พร้อมบอกว่า: แม่ โทรศัพท์เครื่องนี้ไม่แพง ต่อไปไม่ต้องรบกวนเพื่อนบ้านแล้ว ฉันไม่อยากให้แม่หอบเหนื่อยวิ่งมาหาฉัน แม่สามารถโทรหาฉันได้ทุกเมื่อ ไม่ต้องคิดเรื่องค่าบริการโทรศัพท์\ อาจเป็นเพราะอายุมากขึ้น หรืออาจเป็นเพราะใจแม่มีความห่วงใยลูกมากเกินไป แม่ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่พร่ำบ่นไปเรื่อย ๆ ว่า: โทรศัพท์เครื่องนี้สวยมาก ต้องจ่ายเงินเยอะแน่ ๆ… แต่ฉันไม่รู้วิธีกดเบอร์โทรศัพท์ และจำไม่ได้\ ฉันตั้งเบอร์โทรศัพท์ของฉันให้แม่แล้ว บอกว่า: ง่ายมาก โทรหาฉัน ก็กด 1…… ดังนั้น แม่ก็เลยกด 1 พอหน้าฉันปรากฏบนโทรศัพท์ของแม่ แม่ก็ดีใจเหมือนเด็ก ๆ ว่า โทรศัพท์เครื่องนี้สุดล้ำ สามารถเห็นหน้าของลูกได้\ คืนนั้น ฉันได้รับโทรศัพท์จากแม่หลายครั้ง ในโทรศัพท์ของฉัน เต็มไปด้วยรอยยิ้มของแม่ที่เปล่งประกาย\ (二)\ วันต่อมา แม่มาหาฉันหน้าตาจริงจัง บอกว่า: โทรศัพท์เครื่องนี้ฉันไม่เอาดีกว่า โทรหาพวกคุณ โทรทางไกล แพงมาก ได้ยินว่าต้องจ่ายมากกว่าหนึ่งหยวนต่อนาทีใช่ไหม?\ ปรากฏว่าเมื่อคืน แม่ไปคุยกับผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้าน จึงรู้ว่าค่าโทรศัพท์ที่เห็นหน้าค่าตัวสูงขึ้น ถ้าเป็นโทรทางไกล ยิ่งแพง แม่ก็รู้ดีว่าฉันจะจ่ายค่าบริการโทรศัพท์เองโดยที่แม่ไม่รู้\ ฉันจึงยิ้มและอธิบายว่า: โทรศัพท์เครื่องนี้เป็นแบบเหมาจ่ายรายเดือน ไม่แพง เดือนละแค่ 50 หยวน\ แม่พึมพำว่า: ปีหนึ่งก็ 600 หยวน ฉันตั้งโทรศัพท์พื้นฐานดีกว่าไหม?\ ฉันบอกว่า: แม่ไปคุยกับเพื่อนบ้าน ฉันก็สามารถหาตัวแม่ได้ตลอด แม่ไปสวนผักปลูกผัก ฉันก็สามารถหาตัวแม่ได้ตลอด การให้โทรศัพท์มือถือกับแม่ เป็นเพื่อความสะดวกในการติดต่อกันมากกว่าแม่เงียบไปแล้ว ฉันรู้ว่า แม่ชินกับการประหยัดมาตลอดชีวิต ปกติแล้ว แม่แทบจะอยากให้เงิน 1 หยวนใช้ได้เหมือน 10 หยวน หากไม่คลายกังวลในใจนี้ โทรศัพท์มือถือของแม่ ก็คงจะไม่ถูกใจแม่ในการใช้งานแน่ ๆ
ฉันเกิดไอเดียขึ้นมาและพูดว่า: จริง ๆ แล้วฉันมีวิธีหนึ่งที่จะให้คุณติดต่อฉันโดยไม่ต้องโทรศัพท์ และยังถูกมากด้วย
แม่เริ่มมีความสนใจ: ทำยังไงล่ะ?
ฉันพูดว่า: คุณส่งข้อความสั้น (SMS) ให้ฉันก็ได้ ข้อความหนึ่งแค่ 0.10 หยวน และมีแพ็กเกจรายเดือน 10 หยวน
แม่รู้สึกเขินเล็กน้อย: แต่ฉันไม่รู้จะเขียนตัวอักษรอย่างไร สมัยเด็กเรียนไม่มาก
ฉันพูด: อันนี้ง่ายมาก คุณพูดสิ่งที่อยากพูดให้ฉันฟัง ฉันจะช่วยเขียนข้อความให้คุณเก็บไว้ในโทรศัพท์คุณ แล้วเวลาคุณอยากส่งข้อความประโยคนั้น ก็แค่กดส่ง
จากนั้นฉันก็สอนแม่ส่งข้อความ แม่ก็อายุเยอะแล้ว ถึงแม้จะพยักหน้าเป็นจังหวะ ๆ แต่ดวงตาของเธอยังคงมีความงงอยู่เล็กน้อย
(สาม)
ตอนที่ช่วยแม่เขียนข้อความ แม่พูดประโยคแรกว่า: ฉันและพ่อของเธอสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง
ลูกขึ้นรถไฟหรือยัง?
ลูกถึงบ้านหรือยัง?
ลูกทำงานราบรื่นไหม?
ลูกสะใภ้สบายดีหรือเปล่า ทำงานราบรื่นไหม?
หลานเรียนเก่งไหม?
…
ในคำพูดของแม่ ฉันเก็บทุกคำทุกตัวอักษรไว้ในโทรศัพท์แม่ สุดท้ายมีมากกว่า 50 ข้อความ นอกจากประโยคแรกแล้ว การทักทายทั้งหมดของแม่คือฉัน ลูก ๆ และภรรยา แม้กระทั่งประโยคแรกก็เป็นเพียงไม่ให้ลูกชายเป็นกังวลเกี่ยวกับบ้านและครอบครัวของพวกเขา
วันนั้น ฉันซ่อนตัวในที่ที่ไม่มีคน น้ำตาไหลเต็มหน้า แม่ของฉัน ช่างเป็นแม่ธรรมดาที่ทั้งชีวิตคอยห่วงใยลูก ๆ แต่ในโลกนี้ จะมีความรักใดที่เทียบได้กับความรักเรียบง่ายของแม่เช่นนี้
(สี่)
ก่อนจาก แม่ยกโทรศัพท์ขึ้นและพูดว่า: "ฉันส่งข้อความเป็นแล้วนะ ฉันจะส่งข้อความให้หนู ๆ ด้วย ฮ่าฮ่า จะประหยัดหน่อย"
ไม่นานหลังจากขึ้นรถไฟ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พ่อไม่ก็นึกว่าเป็นข้อความจากแม่
เปิดดู กลับพบว่ามันว่างเปล่า
หนึ่งนาทีต่อมา ข้อความจากแม่มากขึ้น คราวนี้เขียนว่า: ลูกขึ้นรถไฟหรือยัง?
ฉันยิ้มหนึ่งที แล้วก็รู้สึกร้อนใจขึ้นทันที ฉันทันทีตอบว่า: แม่ ผมขึ้นรถไฟแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงในเวลาเดียวกัน ฉันได้โทรกลับไป ทางปลายสายเป็นใบหน้าตกใจของแม่: ครั้งแรกที่ส่ง รู้สึกตื่นเต้น ไม่มีอะไรเลย คุณคงรับไม่ได้ ตอนนี้ ฉันส่งข้อความได้จริง ๆ แล้ว\ เพิ่งกลับถึงบ้าน ข้อความของแม่ก็เข้ามาอีก: ลูกชาย กลับถึงบ้านหรือยัง?\ ฉันทันทีตอบกลับไป: ไม่ต้องห่วง ฉันกลับถึงบ้านแล้ว\ เช่นนี้แหละ ทุก ๆ สามวันก็มีข้อความจากแม่ตามมาถึง\ ทุกครั้งฉันตอบแบบนี้: ครอบครัวของเราสบายดี งานราบรื่นมาก หลานชายของคุณก็เรียนก้าวหน้าขึ้นแล้ว...”\ ฉันรู้ว่า นั่งอยู่ใต้ต้นอินจันแก่หน้าประตู แม่ผู้สูงอายุของฉันมองข้อความความปลอดภัยจากลูกชาย ต้องเป็นรอยยิ้มที่ไร้เสียงนั้น\ (ห้า)\ ในเดือนพฤษภาคมปีนี้ วันเกิดครบรอบ 37 ปีของฉัน โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงขึ้น ฉันเปิดดู เป็นข้อความจากแม่ มองต่อไป ฉันตกใจพบว่าข้อความครั้งนี้ปรากฏตัวเลขสองตัว: 37\ ฉันรู้ว่า แม่ยังจำวันเกิดของฉันได้ ข้อความที่ฉันเก็บไว้สำหรับแม่อาจไม่มีคำพูดที่เกี่ยวข้อง แม่คงคิดนานก่อนจะพิมพ์ข้อความตัวเลขนี้\ ฉันรู้ว่า แม่อยากจะพูดว่า: ลูกชาย อายุ 37 ปีแล้ว สุขสันต์วันเกิด!\ ฉันรู้ว่า แม่อยากจะบอกว่า ฉันและพ่อของลูกสบายดี ไม่ต้องห่วง...\ อ่านตัวอักษรสองตัวง่าย ๆ ของแม่ ทำให้ฉันเห็นน้ำตาเต็มใบหน้าอีกครั้ง