《วันพิพากษา》บทที่ 2

ข้อความที่ฉันเพิ่งส่งไปหายไปแล้ว... ...\มีใครมาช่วยหน่อย!
“ดาบของฉัน...ดาบของฉัน! ทำไม...ยังไม่สามารถได้มัน ทั้งๆที่เธอตายไปแล้ว...ทั้งพวกเธอ ก็ล้วนตายไปแล้ว โธ่เอ๊ย....”\ในความมืดมีเสียงความเกลียดชังไม่รู้จบ เสียงนั้นเหมือนปีศาจ ท่าทางน่าเวทนา
“ติงติงติงติง”
“เลิกเรียนแล้ว”“กลับบ้านกันเถอะ” เสียงครู่สวดของเพื่อนรอบๆดังขึ้น เพื่อบอกเล่าความเหน็ดเหนื่อยของวันนั้น
“มองเฉิน!”\พร้อมกับเสียงร้องของกิเลน ทำให้มองเฉิน ตื่นจากความฝันที่กำลังคุยกับลูกสาวโจวกง\“ใครน่ะ!”\มองเฉินลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ตบโต๊ะด้วยความโกรธและตะโกน\“ใครเรียกฉัน”
เพื่อนรอบตัวหยุดสิ่งที่ทำอยู่แล้วหันมามองมองเฉิน ชี้ไปชี้มา【โง่?】【ฉันว่าเขาบ้า】
\เอ่อ...”มองเฉินเหมือนจะรู้ตัวถึงความไม่เหมาะสมของตัวเอง ยิ้มเล็กน้อยและนั่งลงอย่างรวดเร็ว
“พี่ชาย” เสียงซูหยันดังขึ้นข้างๆ “พี่ชาย เอาไปสิ” เห็นซูหยันส่งกระดาษทิชชู่มา “พี่ชาย น้ำลาย...” ซูหยันยิ้ม ๆ แล้วยื่นลิ้นออกมา\“อ่า! ขอบใจนะ” มองเฉินรีบเอากระดาษทิชชู่มาดูปากตัวเองและพูดกับตัวเองว่า “ครั้งนี้...อายมากจริงๆ”
ข้างๆ กิเลนลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เดินไปที่ที่นั่งของมองเฉิน แล้วตบบ่ามองเฉินที่กำลังเช็ดปาก
\“ผีเอ๊ย” มองเฉินร้องด้วยความเคยชิน ยื่นมือไปด้านหลังแล้วจับมือลูกกิเลน พยายามจะโยนออก แต่กิเลนก็ไม่ธรรมดา ใช้มือฟาดกลับ มองเฉินหลบได้ทัน
“บ้าเอ๊ย นายโรคจิต ทำไมถึงมาทำให้ฉันกลัว!” มองเฉินมีเส้นสีดำสามเส้นปรากฏบนหน้าเบาๆ
“ใช่เหรอ? กลัวด้วยจริงๆนะเนี่ย ไม่เข้าใจนายผ่านมาได้ยังไง”\กิเลนพูดพร้อมส่ายแขนอย่างไร้คำพูด\“\นาย.....ช่างเถอะ ไม่เถียงกับคนเล็กๆ เถอะ บอกมาเถอะ เรื่องอะไร?”\“\คนน้อย...” กิเลนหมดคำพูด “นายต่างหากคือคนเล็กตกลงไหม!” กิเลนเอาหัวไปชิดใกล้หูมองเฉิน กระซิบเบาๆ ว่า “เมื่อกี้เขาโทรมา บอกให้เราไปที่ตอนกลางๆ ของเมือง ดูเหมือนแผนการจะเริ่มแล้ว”\“\งั้นเหรอ” มองเฉินหรี่ตา เหมือนสุนัขจิ้งจอก เจ้าเล่ห์ น่ารำคาญ “ไม่ได้เรื่องเลย ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ แผนของเราก็เริ่มได้เลย กิเลน”
“พี่ชาย” เสียงน่ารักของหยันรุนดังขึ้นข้างหูอีก “แผนอะไรล่ะ!”“อ๊ะ คิรินนี่โง่จริง ๆ ไม่บอกฉันเลยว่ามีคนอยู่ข้าง ๆ” หลงเฉินหัวเราะตอบ “ไม่มีหรอก เป็นแค่ภารกิจในเกมที่ฉันกับคิรินเล่นอยู่เท่านั้นเอง!” ในดวงตาของหลงเฉินปรากฏความไม่อาจทนไหว “หยานเอ๋อร์ อย่าโกรธฉันที่หลอกนะ ฉันไม่อยากให้เธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับสงครามที่ไม่มีผู้ชนะนี้”

“อ๋อ แบบนี้เองเหรอ! งั้นพี่ต้องรีบกลับบ้านนะ อย่าเล่นกับคิรินนานเกินไปล่ะ” ซูหยานยิ้มและพูด

“รู้แล้ว ฉันจะรีบกลับบ้านแน่” หลงเฉินยิ้มอย่างมีความสุข

“เอ่อ งั้น พี่ลาก่อนนะ!” “บาย!”

“จริง ๆ ด้วย ดูจากข่าวลือไม่ผิดเลย! พี่ชายสุดที่รักน้อง!” คิรินเห็นหลงเฉินยิ้มแบบชั่วร้าย

“ไปให้พ้น...”

ไม่มีใครสังเกตเห็น มุมทางเดิน มีหญิงสาวคนหนึ่งน้ำตาเป็นประกายในดวงตา “พี่ชาย ทำไมถึงหลอกฉัน... เพื่อปกป้องฉันใช่ไหม?... พี่ชาย” หญิงสาวยื่นมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้า พูดกับตัวเอง “จริง ๆ ฉันก็มีเรื่องหนึ่งที่ยังไม่ได้บอกพี่... พี่ชาย ต่อไปอย่าโกรธหยานเอ๋อร์นะ”

“จริง ๆ มีปัญหาแล้ว”

ประสานมือ มองไปข้างหน้า

ในท้องฟ้าที่สูงจากพื้นดิน 1 ล้านกิโลเมตร สถานที่ที่ผู้คนใฝ่ฝันและเคารพ

〖คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์〗

“กษัตริย์”

ประตูถูกผลักเปิดช้า ๆ คนที่ปิดหน้าอยู่เดินเข้ามา เขาสวมเสื้อกั๊กสีดำ ฟังจากเสียงรู้ว่าเป็นผู้ชาย

เขาเดินเข้ามาโดยไม่ปิดประตู

ประตูเหมือนมีความรู้สึก ปิดเองโดยอัตโนมัติ

ผู้ชายเดินเข้ามาช้า ๆ คุกเข่าข้างหนึ่ง เสียงไม่มีอารมณ์ พูดกับอากาศตรงหน้า “หมาป่าสีเงินอยากพบท่าน กษัตริย์”

อากาศส่งเสียงแข็ง ๆ “โอ้”

ทันใดนั้น ปรากฏเสียงจากด้านนอกประตู “ถอยออกไป” ประตูถูกผลักช้า ๆ ชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งเดินเข้ามา นั่นคือคิริน “ฉันมาหากษัตริย์ มีเรื่อง, ถอยออกไป” น้ำเสียงมีความสง่างาม

“ได้” ผู้ชายเหลือบมองคิรินหนึ่งครั้ง แล้วรีบออกจากห้อง

“ไม่มีอันตรายใช่ไหม” คิรินถามด้วยความเป็นห่วง

“มีเรื่อง” อากาศปรากฏชายคนหนึ่ง ก็คือพระเอกของเรา หลงเฉิน “โชคดีที่ฉันฉลาด ไม่งั้นก็ต้องตายที่นั่น”

เห็นหลงเฉินสั่นมือ

“อีก 3 วินาที”

3.......2........1........

“แจ้ง....แจ้ง ขอให้หัวหน้ากองทัพ 6 กองมาที่ห้องประชุม” เสียงเครื่องจักรดังมาจากอากาศ
【ไปแล้ว】
【แล้วหมาป่าตัวนั้นล่ะ】
【ไม่รู้สิ เธอแค่บอกฉันว่าฉันต้องไปประชุม ให้เขารอหน่อย งานเยอะจริงๆ】
【อ้อ】
---------------- -------------- -------------- -------------- -------------- -------------- -------------- --------------\ทัศนวิสัยเปลี่ยนไปอีกที่
【ฉันพนันว่า เมิงเฉินคราวนี้จะมา】
【พี่ชาย นายจะพนันอะไรล่ะ ครั้งก่อนเล่นพนันตอนประชุม นายยังเสียกางเกงในแล้วไปยืมเงินพี่สะใภ้ 1 ล้าน ยังไม่คืนเลย】
【เด็กๆเข้าใจอะไร ไปซะ ฉันมีสัญชาตญาณ คราวนี้ต้องชนะแน่นอน】
ในห้องเรียนแคบๆ หลายหนุ่มสาวนั่งคุยกันตามที่นั่ง แขนหน้าห้องมีป้ายตัวใหญ่ 3 ตัวเขียนว่า 【ห้องประชุม】
【หยุนไม่ต้องห่วง พี่ชายของเธอบอกว่าคราวนี้จะชนะแน่นอน ฮะฮะ】 เด็กชายผมเงินคนหนึ่งปีนขึ้นโต๊ะ ยิ้มอย่างลามก ปลายปากยังคาบบุหรี่ไว้ แต่ไม่ได้จุด แสดงชัดเจนว่าแกล้งเท่
【เหวิน คราวนี้พนันเท่าไหร่】
เด็กชายยังคงยิ้มอย่างลามก
【พนันหนึ่งร้อยล้าน】 เด็กชายผมดำข้างๆเด็กชายผมเงินพูด
【พี่ อย่าเลย】 เด็กชายอีกรายพูดด้วยความวิตก【ถ้าแพ้เราต้องนอนข้างถนนแล้วนะ】
【ผู้ใหญ่พูด เด็กอย่าเถียง】 เด็กชายมองหน้าคนตัวเล็กหนึ่งเงียบๆ【คราวนี้ชนะแน่นอน อี้หลิน พนันหนึ่งร้อยล้าน นายกล้าหรือเปล่า】
เด็กชายผมเงิน นั่นคือ อี้หลิน ยืดตัว【ตกลง!】
“แค๊ก” เสียงดัง มือขาวสะอาดผลักประตูเปิดเข้ามา สิ่งที่เห็นคือนักเรียนหญิง(ชาย)คนหนึ่ง(ชาย) ยิ้มอย่างสง่า สายตาจดจ้องไปที่หนุ่มสาวในห้องเรียนทั้งหมด 【พวกคุณกำลังคุยเรื่องอะไรอยู่เหรอ?】
【โอ้ เป็นหยานตี้เหรอ】 ตอนนี้อี้หลินลุกขึ้นพูดกับนักเรียนหญิง(ชาย)ชื่อหยานตี้【พวกเรากำลังเล่นพนันกับเหวิน อยากเดิมพันไหม?】
【น่าเบื่อ】 นักเรียนหญิง(ชาย)พูดอย่างเหยียดหยาม สายตาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง
【เหรอ】 หยางเหวินยิ้มแฉ่งพูด【เก่งกว่าเธอสิ “พี่สาวคนโต”】
หยางเหวินเน้นคำว่า พี่สาวคนโต
【นายกำลังท้าทายฉันใช่ไหม】 หยานตี้กำหมัดแน่น ตะโกนใส่หยางเหวิน【ฉันเป็นผู้ชายนะ!】 พูดจบหมัดหนึ่งพุ่งไป
ตอนที่หยานตี้จะต่อย เสียงฝีเท้าดังเข้ามาที่ประตู เห็นเมิงเฉินเดินเข้ามา
หนุ่มๆในห้องเรียนมีสีหน้าแตกต่างกันไป
อี้หลิน【หนึ่งร้อยล้านของฉัน!】
หยางหยุน【เย้ พี่ชายชนะแล้ว คราวนี้ไม่ต้องนอนข้างถนนแล้ว!】
หยางเหวิน【โชคดีที่เมิงเฉินมา ไม่ถูกต่อย ฮาฮาฮา!】
หยานตี้【ถือว่านายโชคดี!】
【พวกคุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอ?】เหล่าสาวน้อยที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ข้างๆ ก็หันมามองพวกเขา
【ไม่ได้... ...】อี้หลินยิ้มเขินๆ และพูดว่า【กำลังเล่นเกมอยู่ ใช่ เล่นเกม... ...】
【จริงเหรอ?】สองสาวมองอี้หลินด้วยสายตาสงสัย【อัญ ปล่อย เขาพูดจริงเหรอ?】สาวน้อยเปลี่ยนเรื่องไปถามอันตี
【แน่นอนว่า... ...】ยังพูดไม่ทันจบ ยางเว่ยก็เอามือปิดปากเขา\【ภรรยา เขาเชื่อแล้วนะ】ยางเว่ยพูดกับสาวน้อยคนหนึ่ง
【เรียบร้อยแล้ว】ในตอนนั้น ม่งเฉินพูดขึ้น【เตรียมประชุม】ม่งเฉินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง【ผู้บัญชาการมาแล้ว】
【ทุกคนมาครบแล้วใช่ไหม】มีเสียงดังขึ้นในอากาศ
【ครบทุกคนแล้ว】ม่งเฉินตอบ
“ตู้ม” กระดานในห้องเรียนกลายเป็นแผนที่แสงสีน้ำเงินระดับสูง
【นี่คือที่ตั้งปัจจุบันของเรา 'อาเอ่อซิ่วติ้'】
แผนที่แสงสีน้ำเงินเปลี่ยนกลายเป็นแผนที่โลก ในทันใด ลูกศรใหญ่ชี้ไปที่ตำแหน่งของม่งเฉิน 'อาเอ่อซิ่วติ้'
【และแล้ว ก็เมื่อวาน เราได้รับจดหมายขอความช่วยเหลือจาก 'ญี่ปุ่น เกียวโต' เหล่าทวยเทพเริ่มเข้ายึดที่นั่นแล้ว การเรียกพวกคุณมารวมตัวก็เพื่อเรื่องนี้】
ลูกศรบนแผนที่ชี้ไปญี่ปุ่น
【คุณอยากให้พวกเราไปช่วยเกียวโตเหรอ?】ม่งเฉินพูดพร้อมยิ้ม
【ไม่】คนหน้าปิดผ้าก้าวออกมา【ฉันพบร่องรอยของเทพในเกียวโต พวกคุณไปตรวจสอบ แต่พยายามอย่าเผชิญหน้ากับเทพโดยตรง ครั้งนี้ผู้บังคับบัญชาสั่งอนุญาตให้พวกคุณใช้ DS (เครื่องจักรยก)】
【พวกเราทุกคนไป จะทำการป้องกันประเทศอย่างไร?】
【ไม่ต้องเป็นห่วง】
【เอาล่ะ】ม่งเฉินเขย่ามือ【ไม่เป็นไร คุณไปได้แล้ว】
พูดจบ คนคนนั้นก็หายไป
【กลับไปเตรียมตัวกันเถอะ】
【โอ้】เด็กชายและเด็กหญิงตอบพร้อมกัน

\---------------- -------------- -------------- -------------- -------------- -------------- -------------- --------------
【ม่งเฉิน?】
ใต้แสงตะวันตกดิน เด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมแม่น้ำ และพูดกับเด็กชายอีกคนที่อยู่ข้างๆ
【ตอนนี้โลกใบนี้ สนุกไหม?】
【เอ่อ】เด็กชายมองออกไปไกลๆ【พอใช้ได้!】
【จริงเหรอ】