ความปรารถนาสุดท้ายของแม่ชรา

เวลาประมาณ 10 โมงเช้าวันที่ 17 มิถุนายน 2013 สมาชิกครอบครัวพิเศษจากศูนย์กักกันนักโทษมณฑลหูเป่ยมาถึง: ชายชราวัยเจ็ดสิบปี สวมเสื้อโค้ทสีเทาที่ไม่รู้จัก ถือผ้าปูที่นอนเก่าในมือข้างหนึ่ง และไม้เท้าที่ทําจากกิ่งไม้หนาในอีกข้างหนึ่ง ซึ่งเปื้อนคราบสกปรกชายชราคนนี้มีอายุ 67 ปีแล้ว เธอบอกเจ้าหน้าที่ที่ศูนย์คุมขังว่าเธอไม่ได้เจอลูกชายมา 12 ปีแล้ว ครั้งนี้เธอถือซาลาเปานึ่งและเดินมาที่นี่เป็นเวลา 11 วัน เพราะ "สุขภาพของเธอแย่ลงเรื่อยๆ สายตาแทบจะบกพร่อง และเธอกลัวว่าจะไม่มีชีวิตอยู่จนถึงวันที่ลูกชายจากไป"หญิงชราคนนี้อาศัยอยู่ในพื้นที่ภูเขาที่ยากจนของเมืองเกว่อซาน มณฑลเหอหนาน ครอบครัวของเธอหาเลี้ยงชีพด้วยการเกษตรกรรมและยากจน เมื่อสิบสามปีก่อน ลูกชายของเธอถูกจําคุก และสามีของเธอเสียชีวิตจากแรงกระแทกปีที่แล้ว ลูกชายคนเล็กของเธอขาหักที่ไซต์ก่อสร้าง และชีวิตของพวกเขาก็แย่ลงแต่ความขาดแคลนวัตถุก็ไม่ได้หยุดความโหยหาคนที่รักของชายชราคนนี้เช้าตรู่ของวันที่ 6 มิถุนายน หญิงชราได้นึ่งซาลาเปาสองตะกร้า แพ็คกระเป๋าเป้ธรรมดา และออกเดินทางไปสถานกักกันนักโทษที่มณฑลหูเป่ยระหว่างทางเพื่อประหยัดเงิน เธอนอนใต้ชายคาหรือริมถนนในตอนกลางคืน ดื่มน้ําประปาเมื่อกระหายน้ํา;กินขนมปังเมื่อหิว เก็บเศษอาหารจากกองขยะมากินจากบ้านถึงสถานกักกันมีระยะทางมากกว่า 300 กิโลเมตร หญิงชราได้สอบถามระหว่างทาง เดินเท้าถึง 11 วันเต็ม "เมื่อฉันเดินเข้าไปในห้องประชุม ฉันเห็นแม่ทันที เธอผอมลงมาก ผมขาวหมด เสื้อผ้าก็สกปรก เธอร้องไห้เมื่อเห็นฉัน......" หวังเฟยก้มหน้า น้ําตาเอ่อขึ้นในดวงตาเนื่องจากความกดดันทางการเงินอย่างหนักจากครอบครัว เขาถูกตัดสินจําคุกตลอดชีวิตจากการเข้าร่วมแก๊งโจรในปี 2000 และก่ออุบัติเหตุใหญ่ขณะลากรถไฟ ตอนนั้นลูกของเขาเพิ่งอายุครบหนึ่งเดือนระหว่างทางไปอู่ฮั่น มีคนให้เค้กกับเขาชายชราคิดว่านี่เป็นเรื่องดีและไม่อยากกิน จึงนําไปให้ลูกชายเมื่อเขาเห็นลูกชาย เค้กเล็กๆ นั้นก็หมดอายุแล้วเมื่อหวังเฟยรู้เหตุผลที่แม่เดินมาหา เขาเสียใจมากแม้เขาจะไม่เคยร้องไห้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกุมหัวร้องไห้ เมื่อเห็นลูกชายปลอดภัยและสุขภาพดีในคุก และได้ยินตํารวจบอกว่าเขาสบายดีและจะได้รับการปล่อยตัวในเดือนเมษายนปีหน้า ชายชราจึงสนับสนุนให้เขามุ่งเน้นไปที่การปฏิรูปในเรือนจํา ดูแลตัวเองให้ปลอดภัย และสร้างธุรกิจครอบครัวขึ้นใหม่หลังได้รับการปล่อยตัวก่อนจากไป หวังเฟยจับมือแม่และเตือนซ้ํา ๆ ว่า "คุณต้องอดทนจนกว่าฉันจะกลับบ้าน"เมื่อหวังเฟยและแม่ของเขาพบกัน ตำรวจเห็นว่าขนมปังแข็งก้อนหนึ่งกลิ้งออกมาจากกระเป๋าที่ชำรุดของผู้สูงอายุ ผู้สูงอายุค้อมตัวลงไปหยิบขึ้นมา เช็ดด้วยแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง แล้วใส่กลับลงในกระเป๋า ตำรวจใจดีจึงยื่นเงิน 200 หยวนให้ผู้สูงอายุเป็นค่าเดินทาง และยังซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนมปังกรอบ และอาหารอื่น ๆ ให้ผู้สูงอายุเพื่อให้เขาเดินทางกลับบ้านอย่างสบายใจ (อ้างอิงจากอินเทอร์เน็ต)