ดอกไม้กำลังบานอย่างเต็มที่

มีคนหนึ่งอยากเรียนแพทย์ แต่ก็ลังเลไม่แน่ใจ จึงไปถามเพื่อนของเขาว่า:“อีกสี่ปีข้างหน้า ฉันก็จะอายุ 44 แล้ว จะทำได้ไหม?”\ เพื่อนตอบเขาว่า:“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ถ้าเธอไม่เรียนแพทย์ อีกสี่ปีก็ยังอายุ 44 เหมือนเดิมนะ!”\ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจทันที วันรุ่งขึ้นเขาก็ไปสมัครเรียนที่โรงเรียน\ เพื่อนของฉันคนหนึ่ง เมื่อหลายปีก่อนร่วมลงทุนทำธุรกิจกับคนอื่น เรือบรรทุกสินค้าของพวกเขาเกิดพายุล่มลง ทรัพย์สินและความฝันของพวกเขาทุกอย่างก็ตกไปอยู่ใต้ท้องทะเล เขาไม่สามารถรับแรงกระแทกนี้ได้ ตั้งแต่นั้นมาก็กลายเป็นคนซึมเศร้า และจิตใจฟุ้งซ่าน เมื่อเขาเห็นอีกคนที่ร่วมประสบภัยแบบเดียวกันยังสามารถดำเนินชีวิตสนุกสนานได้ เขาจึงไปถามคนนั้น คนนั้นตอบเขาว่า:“คุณสาปแช่ง คุณเศร้าใจ วันเวลาผ่านไปทีละวัน; คุณสนุกสนาน คุณยินดี วันเวลาก็ผ่านไปทีละวัน คุณเลือกแบบไหนล่ะ?”\ มนุษย์เป็นแบบนี้ เมื่อคุณใช้จิตใจที่เปิดกว้างและมองโลกในแง่ดีสร้างอนาคต ข้างหน้าก็จะสว่างไสว; ในทางตรงกันข้าม ถ้าคุณปล่อยให้ความคิดติดอยู่ในกรงแห่งความเศร้า อนาคตก็จะมืดมน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คุณไม่เพียงแต่จะสูญเสียความเชื่อพื้นฐานและความกล้าหาญที่จะต่อสู้ แต่ยังสูญเสียความสุขที่แท้จริงรอบตัวด้วย สำหรับทุกคน ความสุขที่อยู่รอบ ๆ เหมือนอากาศต่างหากที่สำคัญที่สุด มันประกอบเป็นสายโซ่ชีวิตที่แท้จริงและน่าเชื่อถือที่สุด คุณปล่อยให้มันหลุดไปทีละข้ออย่างนี้ แล้วเสียงหัวเราะจะยังคงดำเนินต่อไปได้อย่างไร?\ มีบทกวีบทหนึ่งเขียนว่า:“คุณรู้, คุณรัก, ดอกไม้ก็พยายามจะผลิบาน; คุณไม่รู้, คุณเกลียด, ดอกไม้ก็พยายามจะผลิบาน” ใช่แล้ว ดอกไม้ยังคงพยายามผลิบาน วันที่ดีงามก็ผ่านไปทีละวัน คุณควรมีความยินดีในการใช้ชีวิตทุกวัน หรือทุกวันต้องทนทุกข์ แต่ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง\ (บทความ/ โจว ฝูหลาน)