การลืมง่าย เป็นสภาพที่งดงามหนึ่งของชีวิต

ลมค่ำเย็น ๆ พัดเบา ๆ พัดกระทบความคิดที่เต็มไปหมด ทำให้ความคิดยุ่งเหยิง เวลาที่หมุนเวียนอย่างต่อเนื่อง แอบลื่นไหลผ่านซอกนิ้วโดยไม่มีร่องรอย ปีเวลาที่ไร้ความปราณี สลักวงปีต่าง ๆ บนใบหน้า\ เมื่อหันกลับมาดูอีกครั้ง วัยหนุ่มสาวก็ผ่านไป ใจอ่อนแอ ถูกความวุ่นวายของโลกทำให้เหงาเหมือนดอกไม้และหิมะในฤดูกาลต่าง ๆ ความรักตลอดชีวิต ในชั่วพริบตากลายเป็นภาพลวงตา!\ คนเรา ในชีวิตนี้ หากจะจดจำทุกอย่างไว้ มันก็มากเกินไปเหลือเกิน ดังนั้น เราจึงควรเรียนรู้ที่จะลืม เช่น ทุกความไม่พอใจที่เจอในชีวิต รวมถึงการทำร้ายหรือกล่าวร้ายจากผู้อื่น การลืมสิ่งเหล่านี้ ไม่เพียงแต่เป็นความเอื้อเฟื้อหรือการปล่อยวางเท่านั้น แต่ยังเป็นคุณธรรมของมนุษย์ด้วย\ จงลืมเถิด! ความเศร้าที่เคยประสบผ่านมา เพราะมันจะทำให้คนหมดกำลังใจ จงลืมเถิด! หากเก็บซ่อนสิ่งเหล่านี้ไว้ในใจ สิ่งที่ได้กลับมาจะเป็นเพียงความเจ็บปวดและน้ำตาที่มากขึ้น และเป็นความเจ็บปวดที่ไร้ความหมาย ท้ายที่สุด สิ่งที่ผ่านมาได้กลายเป็นอดีต ได้ถูกปิดฉาก เสมือนควันที่ลอยหายไป\ ก้าวไปสู่วันพรุ่งนี้ นั่นคือสิ่งที่ฉันเรียนรู้ตั้งแต่สมัยประถมศึกษา และไม่เคยมีคำว่าก้าวไปสู่วันวาน ใช่แล้ว เมื่อวานก็คือเมื่อวาน นั่นหมายความว่ามันผ่านมาแล้ว ไม่ว่าจะมันสกปรกเพียงใด เราก็สามารถลืมได้แล้ว จากนั้นก็ยืนตัวตรง ก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ บอกผู้คนโดยไม่กลัวว่า “ฉันจะก้าวไปสู่วันพรุ่งนี้ ฉันจะสร้างวันพรุ่งนี้ของฉันเอง”!\ ดวงอาทิตย์ลับลงทุกวัน มันไม่ใจอ่อนให้ใครเป็นพิเศษ และไม่เลือกปฏิบัติกับใคร เราก็เช่นกัน ควรต้อนรับทุกวันด้วยความรู้สึกใหม่ ใจใหม่ ไม่จำเป็นต้องเศร้าเพราะความทุกข์เมื่อวานที่ผ่านไปแล้ว และก็ไม่จำเป็นต้องหลงระเริงเมื่อวาน\ ทุกวันที่เราต้องเผชิญคือวันใหม่ ดังนั้น จงลืมเถิด! วางทุกสิ่งที่ควรวางในวันนั้น ให้ทุกอย่างเริ่มจากศูนย์ เหมือนวันใหม่ ดวงอาทิตย์ใหม่ที่ขึ้นอีกครั้ง ให้ตัวเองมีท้องฟ้าใสสะอาด\ คนที่ไม่สามารถลืมความเจ็บปวดและความสุขในอดีต มักจะเสียความสุขในวันนี้ไปด้วย คนที่ไม่ลืมวันวาน มักจะถือวันนี้ไว้ไม่อยู่\ ชีวิตเหมือนกล้องคาไลโดสโคป มีทั้งความจริงใจและความปลอม มีทั้งความเศร้าและความสุข มีทั้งความกตัญญูและความบ่น\ คนเรามักเป็นสิ่งขัดแย้งกัน เสน่ห์อยากให้ตัวเองใช้ชีวิตอย่างปล่อยวางและสบาย แต่บ่อยครั้งสิ่งกลับตรงข้าม มักเผลอสร้างปัญหาและภาระให้ตัวเองโดยไม่รู้ตัวถ้าหากคุณต้องการใช้ชีวิตอย่างสบายใจจริง ๆ ทำไมไม่ลองเรียนรู้ที่จะปลดปล่อยภาระของจิตใจของตัวเอง ลองเรียนรู้ที่จะลืม ลืมผลได้ผลเสียที่ไม่เกี่ยวข้องกับหลักการส่วนตัว ลืมความบาดหมางที่ไม่ส่งผลกระทบใหญ่ ลืมความเก่าที่ไม่ทำร้ายความงดงาม เรียนรู้ที่จะทำให้ตัวเองเบาและพร้อมทุกเวลา เดินหน้าอย่างมีเสน่ห์

คนที่รู้จักการลืมก็เป็นคนที่ฉลาดที่สุดด้วย พวกเขามีเพียงภาพรวมในใจ พวกเขาแสวงหาอนาคต ไม่ใช่อดีต

เพราะการลืมทำให้พวกเขาไม่ต้องคิดมากในวังวนของอารมณ์ และไม่หลงทางหรือลังเลอยู่ขอบเขตอารมณ์ จิตใจจึงได้ผ่อนคลาย และหัวใจก็มีความสุข ทำให้ตัวเองรับวันใหม่อย่างสบายใจ

ชีวิตเหมือนบทเพลง ทำไมต้องจู้จี้และยึดติดกับสิ่งที่ผ่านมา ทำไมต้องแบกรังเกียจเก่า ๆ ที่จบไปแล้วบนบ่าของตัวเอง ให้จิตใจต้องรับภาระที่ไม่จำเป็น ให้จิตวิญญาณต้องทนทุกข์ที่ไม่จำเป็น เรียนรู้ที่จะลืมเถอะ

การลืมเป็นภูมิทัศน์ที่งดงามของชีวิต เรียนรู้ที่จะลืมเถอะ เหมือนฤดูใบไม้ผลิผ่านไปฤดูใบไม้ร่วงมา ดอกไม้เบ่งบานแล้วเหี่ยวแห้ง สิ่งต่าง ๆ ในโลกก็เป็นเช่นนี้ทั้งหมด