ความรักเกิดจากใจ

[ธีม]: เรียงความ
[เนื้อหา]: พิณธรรมดา นิ้วสิบนิ้วเรียว เล่นทํานองอ่อนโยนและอ่อนโยนดาบยาว เสื้อคลุมสีน้ําเงินเปื้อนเลือด ความโกรธเดียวเพื่อความงาม?
พันไมล์ของแม่น้ําและภูเขา ที่เดินจับมือกับใคร ยิ้มเหมือนสายลมอ่อนโยนและเมฆบางเบา;
ถือพู่กันวาดพัด ที่ยิ้มเหมือนดอกไม้ เข้าไปในพัดของคุณชาย?
เสื้อผ้าสีแดงแผ่ขยายไปสิบไมล์เหมือนพรม วันหนึ่งผูกชะตาชีวิตไว้
ใครโหยหากันตลอดกาล?
ใครโหยหาจนเดือดพล่านจนดอกไม้บาน?
คําสาบานใต้ต้นโพธิ์ พระจันทร์สว่างเป็นพยาน ใครเป็นพยานแห่งความรักลึกซึ้งที่ได้รับการเป็นพยาน
ใครทิ้งฉากที่สัญญาไว้ไว้เมื่อวานนี้ "หญิงสาวที่เต้นรํากับผีเสื้อยังคงอยู่ แต่มีใบหน้ากี่คนที่นักปราชญ์ถือปากกาอยู่แล้ว?"เพราะคุณรอคอยมานานจนสุดท้ายก็รออย่างไร้ผลหรือเปล่า?""เจียงหนานที่นักเล่าเรื่องพูดถึง"—ดอกไม้ยังไม่จางหายหรือ?"ถ้วยชาหอมเติมเต็มความอ่อนโยนและความรักใคร่?""แก้วไวน์ขุ่นมัวที่ความฝันวัยเยาว์ถูกดื่มแล้ว?"สุดท้ายเราไม่อาจอยู่รอดในภาพลวงตาได้"การแสวงหาสถานที่สงบและสง่างามเพื่อจบชีวิตที่เหลืออยู่ ความโหยหาและความรักทั้งหมดจะกลายเป็นฟองสบู่ในที่สุด"เมื่อดอกไม้บาน ให้ดมกลิ่นหอมของดอกไม้นับร้อย"เมื่อดอกไม้ร่วงหล่น ใช้หมึกเพื่อแสดงความเศร้าโศก"ต้มหม้อแห่งความโหยหา ฝังมัน และหลายปีต่อมา ดื่มด่ํากับกลิ่นหอมอันเข้มข้นของความโหยหา ใครเคยเมามายในสนามรบ เล่นบทไว้อาลัยจากการจากลาท่ามกลางทหารนับพัน?ใครเคยซ่อนตัวในภูเขาและป่า ชงถ้วยแห่งอดีตจากดอกพีชยาวสิบไมล์?ใครเคยจมอยู่กับดวงจันทร์ ขณะที่ดวงดาวและทุกสิ่งเต็มไปด้วยความเศร้านับบาดแผลของปีที่ผ่านไป ดูเหมือนว่าบาดแผลเหล่านั้นจะกลายเป็นความทรงจําล้ําค่าชีวิตที่ไล่ตามอดีต มีช่วงเวลาสวยงามกี่ครั้งที่ถูกพลาดไป?ไม่ว่าโลกปัจจุบันจะเป็นอย่างไร หลังจากผ่านไปไม่กี่ปี ทุกอย่างจะกลับกลายเป็นผงธุลีโชคชะตามอบทั้งความเศร้าและพลังความปรารถนาพันปีเป็นเพียงการตอบแทนความรักที่หลงใหลเพียงหนึ่งเดียวหมื่นสายตาหันกลับไป เพียงแต่ผ่านไปในวินาทีที่ฝุ่นผงลอยขึ้น สิ่งที่มองไม่เห็นชัดเจนคือความโหยหาลึกซึ้งในดวงตา ชีวิตแห่งการค้นหาแต่ไม่พบ สุดท้ายฉันก็รู้ว่าคู่แท้ของฉันอยู่เคียงข้างเสมอ แต่ตอนนี้สายเกินไปแล้ว?ใครที่รู้สึกลึกซึ้งรวมตัวกันในทะเล สีฟ้าสดใส เต็มไปด้วยความหวัง ตั้งแต่สัมผัสท้องฟ้า?ใครที่ชะล้างความงดงามทั้งหมดแต่เต็มใจดูแลคนคนเดียว?ใครเป็นผู้ปกครองโลก และจับมือกันที่ปลายแผ่นดิน...สิบแปดปีที่รอคอยที่ท่าเรือโดยเปล่าประโยชน์ ลม น้ําค้างแข็ง ฝน และหิมะ แต่คนนั้นไม่เคยมาแม้หัวใจจะพันกันเป็นปมนับไม่ถ้วน ถ้าคุณสบายดี ดอกไม้ก็ยังบานโดยไม่เหี่ยวเฉาดอกบัวหมึกฝุ่นจะข้ามความชั่วร้ายได้อย่างไร?ในอาณาจักรใต้พิภพ คุณกับฉันเดินเคียงข้างกันพิงไม้ไผ่เพื่อฟังเสียงลมเบาเหมือนฝุ่น ลมลอยขึ้นและฝุ่นลอยขึ้นโดยไม่ทิ้งร่องรอย
ไม่มีฝุ่น ไม่มีความโศกเศร้า ฝุ่นเบา ๆ ไว้ทุกข์เบา ๆ
ฝุ่นเบา