ทรายขมขื่น ความรู้สึกที่ลมพัดเจ็บหน้าฝ่าย
เหมือนคำต่อว่า ของพ่อ เสียงร้องไห้ของแม่ ไม่มีวันลืม
ตอนฉันยังเด็ก ฉันชอบอยู่คนเดียวริมทะเล
ม้วนปลายกางเกง เปลือยเท้า ย่ำบนชายหาด
มักจะจินตนาการ ว่าที่ปลายสุดของมหาสมุทร มีอีกโลกหนึ่ง
มักจะคิดว่า คนเดินเรือผู้กล้า คือผู้ชายแท้จริง
มักจะแสดงท่าทีอ่อนแอ เหมือนคนขี้แพ้
เวลาโดนรังแก มักได้ยินเสียงคนเดินเรือพูด
เขาพูด ในพายุ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเป็นอะไร
เช็ดน้ำตา อย่ากลัว อย่างน้อยเรายังมีความฝัน
เขาพูด ในพายุ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเป็นอะไร
เช็ดน้ำตา ไม่ต้องถามว่า ทำไม
เติบโตขึ้น หลังจากนั้นพยายามเพื่ออุดมคติ
ค่อยๆ ละเลยข่าวคราวของพ่อแม่ และบ้านเกิด
ปัจจุบันชีวิตของฉัน เหมือนการแสดง
พูดคำที่ไม่ตรงใจ ใส่หน้ากากแห่งการเสแสร้ง
มักใช้ความสำเร็จเล็กน้อย หลอกตัวเอง
มักรู้สึกว่างเปล่าโดยไม่ทราบสาเหตุ
มักต้องพึ่งแอลกอฮอล์เล็กน้อย จึงจะหลับได้
ในช่วงครึ่งหลับครึ่งตื่น เหมือนได้ยินเสียงคนเดินเรืออีกครั้ง
เขาพูด ในพายุ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเป็นอะไร
เช็ดน้ำตา อย่ากลัว อย่างน้อยเรายังมีความฝัน
เขาพูด ในพายุ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเป็นอะไร
เช็ดน้ำตา ไม่ต้องถามว่า ทำไม
ล่า... ล่า... ล่า... ล่า...
ค้นหา ไม่เจอหลักฐานการมีชีวิต
ถนนลาดยางในเมืองแข็งเกินไป ไม่สามารถทิ้งรอยเท้าได้
คนสมัยใหม่ที่หยิ่งยโส ไม่รูคุณค่า
ทะเลและโลกที่ถูกวัฒนธรรมทำลาย
มีเพียงการหลีกจากผู้คน จึงจะค้นพบตัวเองอีกครั้ง
สูดอากาศที่มีรสเค็มอย่างอิสระ
ข้างหูได้ยินเสียงนกหวีด และเสียงหัวเราะของคนเดินเรืออีกครั้ง
ในใจลึกที่สุดได้ยินเสียงคนเดินเรือพูด
เขาพูด ในพายุ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเป็นอะไร
เช็ดน้ำตา อย่ากลัว อย่างน้อยเรายังมีความฝัน
เขาพูด ในพายุ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเป็นอะไร
เช็ดน้ำตา ไม่ต้องถามว่า ทำไม
เขาพูด ในพายุ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเป็นอะไร
เช็ดน้ำตา อย่ากลัว อย่างน้อยเรายังมีความฝัน
เขาพูด ในพายุ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเป็นอะไร
เช็ดน้ำตา ไม่ต้องถามว่า ทำไม
เขาพูด ในพายุ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเป็นอะไร
เช็ดน้ำตา อย่ากลัว อย่างน้อยเรายังมีความฝัน
เขาพูด ในพายุ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยเป็นอะไร
เช็ดน้ำตา ไม่ต้องถามว่า ทำไม
