สายที่พลาดไป
เขา อายุ 26 ปี เพศชาย ปัจจุบันทำงานเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ ทำงานมาแล้ว 5 ปี ตอนเด็กเคยใส่กางเกงขาด ๆ เหมือนกัน เคยนอนบนเตียงไม้แข็ง ๆ เหมือนกัน\ เมื่อสองวันก่อนตอนห้าโมง 47 นาที เขาโทรหาฉัน เนื่องจากช่วงนาทีเหล่านั้นโทรศัพท์ค้าง จึงไม่ได้รับสายฉับพลันนี้ หลังจากเปิดเครื่องใหม่ ปรากฏข้อความว่า “เพื่อนของคุณ XXX โทรหาคุณสามครั้งตั้งแต่เวลา 5:47 ถึง 5:50” เห็นหมายเลขที่คุ้นเคยแต่แปลกตานี้ ใจเต้นแรงเป็นพิเศษ คงนานกว่าสองปีแล้ว ครั้งล่าสุดที่เราเจอกันก็น่าจะตอนปีใหม่\ ลูบไล้ไปตามรายชื่อในโทรศัพท์ สังเกตทุกหมายเลขที่ผ่านไปอย่างละเอียด เนื่องจากนานมากจนลืมไปแล้วว่าได้บันทึกชื่อเขาไว้ในโทรศัพท์แบบไหน จู่ ๆ ในหัวก็ผุดขึ้นคำคมว่า “ทบทวนสิ่งเก่าแล้วทราบสิ่งใหม่ สามารถเป็นครูได้!” ถ้าได้ดูบ่อย ๆ บางทีตอนนี้……\ ใช้เวลาประมาณ 4 นาทีจึงพบหมายเลขของเขา กดปุ่มสีเขียวที่เป็น “สะพานการสื่อสาร” อย่างแรง ข้อความ “กำลังโทร” ปรากฏเด่นอยู่ข้างหน้า ขณะเดียวกัน จุดสามจุดที่ปรากฏต่อเนื่องเบื้องหลัง เหมือนก้อนหินใหญ่กระแทกเข้าไปในใจที่ไม่ได้สัมผัสมานาน\ “ความเศร้ามีหลากหลายหลายแบบ ความสุขก็ซ้ำ ๆ” ลอยเข้ามาในสมองตามอากาศ เพลงที่ฟังไม่เบื่อเป็นประจำ กลับกลายเป็นอุปสรรคในการสื่อสารทางจิตใจระหว่างฉันกับเขาในเวลานี้\ “หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที……” นับวินาทีอย่างเงียบ ๆ พยายามระงับความตื่นเต้นในใจ โทรศัพท์เพราะมือสั่น ขาเกร็ง กลายเป็นไม่ค่อยอยู่กับที่\ “การรอคอยมีหลายรูปแบบ การทักทายน่ะซ้ำ ๆ ” ฉันปรับเนื้อเพลงแบบนี้ เริ่มพูดแบบแข็ง ๆ เป็นการแร็ป\ ข้อความ “กำลังโทร” พลันกลายเป็น “กำลังสนทนา” ตามมาด้วย 00:00:01\ “ฮัลโหล จงผิง เป็นฉัน ชุ่ยเฟิง คุณเพิ่งโทรหาฉันใช่ไหม?” ฉันถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว\ “อืม! ฉันไปไห่หนิง พอดีผ่านมาแถวบ้านคุณ อยากแวะมานั่งเล่น นานแล้วไม่ได้เจอกัน” หัวใจฉันเต้นแรงขึ้น เปิดลำโพงและเร่งเสียงให้ดัง\ “โทรศัพท์ฉันเพิ่งค้างไป คุณอยู่ที่ไหน เดี๋ยวไปหาคุณได้ไหม หรือจะให้ฉันไปรับ หรือต้องทำยังไงต่อ”ฉันพูดกับเขาอย่างต่อเนื่องหลายประโยค อารมณ์ตื่นเต้นกลายเป็นคำสั่งของเครื่องพิมพ์ ปล่อยให้เครื่องพิมพ์เหนื่อยสุดๆ แต่ก็ไม่ถามอะไร ฉันคิดถึงคำตอบที่อาจเกิดขึ้นทุกอย่าง “อืม! รอสักครู่ ฉันมานะ อืม! ไปกินข้าวด้วยกัน อืม! …”\ “ตอนนี้ฉันอยู่ไห่หนิง ไว้ครั้งหน้า! ฉันหยุดสุดสัปดาห์ทั้งสองวัน เวลาว่างเยอะ เดี๋ยวฉันโทรหาเธอ มือถือช้าหรือเปล่า? ถ้าไม่ดีฉันซื้อให้ก็ได้นะ”\ “อ๋อ! ฉันรอโทรศัพท์เธอนะ” ฉันปิดลำโพงโทรศัพท์ เสียงก็เริ่มแผ่วลง\ “สวัสดี! เธอพูดว่าอะไรนะ!”\ “ไม่มีอะไร” อาจเป็นลมพัดเล่น หรืออาจเสียงเบาจริงๆ ฝั่งตรงข้ามมีแต่คำว่า “เธอพูดอะไรนะ” สลับกับความรู้สึกผิดหวังค่อยๆ แผ่กระจาย\ ฉันกดปุ่มลำโพงอีกครั้ง “ฉันบอกว่าจะซื้อมือถือให้เธอนี่นะ ไม่ใช่แค่ช้าเรื่องสัญญาณ โทรศัพท์ติดขัด สัญญาณส่งก็แย่ด้วย เสียงเบามาก”\ “มือถือเหรอ! ฉันไม่ได้ต้องการมากนัก ไว้คราวหน้า! ครั้งหน้าถ้าฉันไม่ได้รับโทรศัพท์ เธอต้องรอฉันที่บ้านนะ เข้าใจไหม”\ “อืม! อืม! อืม!” เพราะรู้ว่าคุณภาพสัญญาณอาจไม่ดี เขาจึงพูดจาให้สั้นลง บางทีเขาอาจรู้มาตลอด 20 กว่าปีนี้ได้กลายเป็นคนนำทาง สร้างสะพานที่เรียกว่า “ความเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด” ระหว่างเขากับฉัน ฉันพูดกับตัวเอง\ ฉันกดปุ่มโทรศัพท์สีแดงใหญ่ลง ดูเวลา 00:04:13\ ซื่อซุ่ยเฟิง
