เวลาไปไหนหมด
เวลาเหมือนถนนที่ทอดยาวในยามค่ำคืน ภายใต้แสงไฟถนนสีเหลืองอำพัน มันไหลเงียบ ๆ ไปยังปลายทาง
—— บันทึก
เวลาอยู่บนใบหน้าที่เริ่มซีดเซียวลงของพ่อแม่
เวลาไปไหนหมด? สิ่งที่มันมอบให้เราคืออะไรกันแน่? เราเคยให้คำตอบแก่เวลาอย่างพอใจแล้วหรือยัง? หลายครั้งที่เราหลงอยู่ในโลกของตัวเอง มองหาภาพเงาของเวลา โดยไม่รู้เลยว่าเวลานั้นได้เล็ดลอดไปจากข้างกายเราอย่างเงียบ ๆ
ช่วงวัยเด็กเหมือนบทเพลงที่นุ่มนวลและยาวนาน ส่องประกายเพราะการดูแลเอาใจใส่ของพ่อแม่ ฉันยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของเวลา มองไปยังท้องฟ้า ดาวบนฟ้าตกลงไปในลำธารเล็ก ๆ กลายเป็นเงาของเวลา
เมื่อหันกลับมามอง พ่อแม่ที่อยู่เคียงข้างค่อย ๆ แก่ลง ฉันถามตัวเองอยู่อย่างไม่หยุดว่า: เวลาไปไหนหมด? วันเวลาที่ไร้ความปราณีลบเลือนใบหน้าที่เคยหล่อเหลา เปลี่ยนรูปร่างที่สง่างามและเข้มแข็ง ชีวิตของพวกท่านเต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่พวกท่านไม่เคยบ่นเลย เพื่อการเติบโตของฉัน พวกท่านยังคงเสียสละโดยไม่มีข้อครหา แม้ต้องกลืนความเจ็บปวดไว้ในใจ ในพายุฝนยังคงอดทนอย่างตั้งมั่น
เพื่อให้ฉันประสบความสำเร็จ พวกท่านได้เสียน้ำตาแห่งความทุกข์มากมาย พวกท่านยังไม่ทันได้สนุกกับวัยหนุ่มสาว เวลาผ่านไปใบหน้าก็เต็มไปด้วยร่องรอย ยังไม่ทันได้มาที่งานแต่งของฉัน ก็ต้องเดินไปอย่างยากลำบาก พวกท่านมอบความสุขที่ดีที่สุดและจริงใจที่สุดให้ฉัน เพียงเพื่อฟังคำว่า "พ่อแม่!"
เวลาไปไหนหมด? มองแม่ทำอาหารอยู่ในครัว ร่างกายที่ค้อมลง มือที่นูนเป็นเส้นเอ็น ร่องรอยที่ลึกบริเวณมุมตา ทำให้ใจฉันปั่นป่วนเป็นคลื่นใหญ่ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด โดยไม่สามารถกลั้นใจ เดินเข้าไปกอดเอวแม่ ร่างกายที่เคยกว้างและแข็งแรง ปัจจุบันผอมโทรม น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงแก้ม ฉันยืนนานโดยไม่อยากไป แม่จับมือฉัน ก้มศีรษะอย่างเงียบ ๆ เวลาเหมือนมีดแกะสลักที่ไร้ความปราณี ลบมุมของเราและเปลี่ยนรูปร่างของพ่อแม่
เวลาไปไหนหมด? มันซ่อนอยู่ในผมที่เริ่มขาวของพวกท่านหรือไม่? หรือซ่อนอยู่ในการก้าวเดินที่ยากลำบากของพวกท่าน?ยังซ่อนอยู่ในเงาที่เหน็ดเหนื่อยและเจ็บปวดของพวกคุณอยู่ ไม่รู้ว่านับครั้งได้กี่ครั้งในตอนกลางคืนในฝัน คิดย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาในวัยเด็กที่คนอื่นอิจฉา: แม่ดึงมือซ้ายของฉันด้วยความดีใจ พ่อดึงมือขวาของฉันอย่างอ่อนโยน เราสามคนเดินเล่นในสวนด้วยกันแบบนั้น เสมือนเวลาผ่านไปช้า ๆ อย่างสงบ แม้ว่าจะผ่านมานาน แต่ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่ในใจของฉัน เพราะในช่วงเวลาที่พวกเขาจับมือฉัน ฝนฟ้าในโลกทั้งโลกหยุดลง แต่ตอนนี้ล่ะ! งานประจำวันยุ่งมาก ทำให้ความปรารถนาดีนี้กลายเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย อาจจะเป็นเช่นนี้ของชีวิตก็ได้ ต้องโตขึ้นถึงจะรู้ค่าของวัยเด็ก และเมื่อสูญเสียจึงจะรู้คุณค่าที่เคยมี
เวลาไปไหนหมด? หลังของพ่อไม่ค่อยตรงเหมือนก่อน ขนสีขาวบนแก้มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ตาของแม่เริ่มมองไม่ชัด ทุกครั้งที่อ่านหนังสือพิมพ์ต้องใส่แว่นตา ชีวิตประจำวันมักลืมโน่นลืมนี่ ถึงเวลาต้องใช้เวลาอยู่กับพวกเขามากขึ้นจริง ๆ เพราะพวกเขาแก่แล้ว เคยเป็นเด็กไม่รู้เรื่องอะไร ยังไม่เข้าใจความเหนื่อยยาก ตอนนี้เราลาก่อนจากวัยที่บนโต๊ะมีไก่ย่างตัวเดียวก็ต้องเอาน่องไก่ เป็นเวลาที่ควรทำสิ่งที่ควรทำในวัยนี้เพื่อตอบแทนพ่อแม่
เวลาเอ๋ย! โปรดอุทิศตัวเองเถิด! กลับไปยังพ่อแม่ของฉันอีกครั้ง ให้ขนสีขาวของพวกเขากลับเป็นสีดำ ให้ร่างกายของพวกเขากลับแข็งแรงและตรงขึ้น! เวลาเอ๋ย! ถ้าเป็นไปได้ ให้ฉันเป็นไม้เท้าของพวกเขา เป็นเสื้อผ้าห่มของพวกเขา ให้เราเป็นดวงตาของพวกเขา คอยอยู่เคียงข้างพวกเขาผ่านฤดูใบไม้ผลิและฤดูหนาวต่อไป
เวลา เวลา โปรดเดินช้าลงได้ไหม! อย่าได้ทำให้พวกเขาแก่ลงอีก อย่าทำให้รอยย่นลึกลงไปอีก อย่ากัดกินร่างกายของพวกเขาอีก ถ้าเป็นไปได้ ฉันยินดีแบ่งเวลาที่เหลือทั้งหมดกับพวกเขา เวลาเอ๋ย! โปรดสัญญากับฉันเถอะ!
เวลา บนรถไฟสีเขียวแห่งวัยหนุ่ม
ในโลกกว้างใหญ่ ทุกคนมีวิถีชีวิตของตนเอง พระอาทิตย์ตกก็พักผ่อน พระอาทิตย์ขึ้นก็ทำงาน ทุกวันวนซ้ำสิ่งเดิม ๆ เช่นรถไฟที่วิ่งบนรางเหล็กสีดำ ไม่หยุด วิ่งเรื่อย ๆ ลืมไปแล้วว่าสิ้นสุดเมื่อไรเวลาเดินไปไหนหมดแล้ว เคยตั้งคำถามนี้ไม่ใช่ครั้งเดียว ยังไม่มีโอกาสได้มองตัวเองในวัยเยาว์ งานที่รอคอยมานานเริ่มเรียกเราไป เราสุดท้ายก็เงียบๆ ยอมรับพิธีกรรมของการเติบโต ทุกสิ่งในจิตใจเหมือนจะเริ่มสงบลง
หลังจากที่เซลล์ของเราถูกเฟืองของงานรีดน้ำออกหมด เราเริ่มสับสน เวลาไปไหนหมดกันแน่? ทุกวันรู้สึกยุ่ง แต่ไม่รู้ว่ากำลังยุ่งอะไร ทุกวันอยากหาเวลาว่างสักหน่อย แต่พอเผชิญความจริงก็เห็นว่าไม่มีทางเลือก
เดินมานานขนาดนี้เหมือนยังไม่เคยชัดเจนว่ามาเกิดในโลกนี้เพื่ออะไร บางครั้งก็ลืมความฝันที่เคยเป็นสีน้ำเงินเข้ม พลิกดูจดหมายที่เขียนเต็มไปด้วยความลับ ข้อความอบอุ่นที่ถูกรังสรรค์โดยอารมณ์ก็ติดขัดอยู่ในทางเดินแห่งเวลา ตอนนี้เรากำลังอยู่ในพื้นที่ปิดเกือบๆ หายใจไม่ออก เวลาไปไหนหมดจริงๆ
บ่ายที่มีแสงแดดอ่อนๆ ทำให้ง่วงหาที่หายไปนาน เปิดเครื่องเล่นเพลง เล่นเพลงเบาๆ อย่างสงบ นอนข้างเตียงสบายๆ ค่อยๆ หลับตา เรื่องราวในอดีตเริ่มส่งแสง ฉันเหมือนเห็นเงาเวลาไหลไปในลำธารเล็ก เป็นสงบแต่ลึก จู่ๆ พายุฝนตกโดยไม่ทันตั้งตัว ฉันก็เหมือนเห็นเวลาถูกกระแสน้ำแห่งความจริงพัดไปอย่างเงียบๆ
เวลาแก่ตัวหยุดอยู่มุมหนึ่ง ฉันตามหา ผ่านกำแพงเมืองเก่า เห็นเราสีขาวดำ ปีนั้น ความงดงามพอดี เราขึ้นรถไฟแห่งวัยเยาว์ วิ่งอย่างรวดเร็วในปีแห่งแสงและเงา เสียงตึ้งตั๊งดังอยู่รอบหู ฟังเพราะและไพเราะ เรากำลังถือสมุดบันทึกเหลือง มองออกไปนอกหน้าต่าง บันทึกทิวทัศน์ที่ลอยไปกับเวลา
คิดถึงของเล่นที่เคยถูกลืมและมีฝุ่นเกาะ รวมถึงคนที่เติบโตมากับเรา เงาพลางๆ ของพวกเขายังคงอยู่ในใจเรื่อยมา สวยและน่าประทับใจ ไม่ว่าโลกภายนอกจะเปลี่ยนไปอย่างไร พวกเขายังคงลอยอยู่ในทุกความทรงจำของเรา
มองโพสต์ที่ผ่านมา รูปถ่ายเก่าเหลืองๆ นึกถึงบางเรื่อง บางคน ลึกบ้างตื้นบ้าง ปะปนกันอยู่ในความทรงจำของฉันความเศร้าที่แผ่วเบาก็ไหลเข้ามา โลกที่เรียบง่ายเหมือนใบหน้าธรรมชาติขาวสะอาดเหมือนหิมะ แต่กลับถูกย้อมด้วยสีของความเศร้า ตกลงไปในหลุมดำของเวลา รังสรรค์ความว่างเปล่าและความเงียบสงัด
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ติดนิสัยนี้ ไปติดนิสัยหยิบความทรงจำมาดื่มด่ำ ให้ความรู้สึกที่ถูกอดีตพัดพามานั้นแบกรับอาการเมาแบบไม่โทษใครในวันที่ปราศจากคลื่นใต้น้ำ ความทรงจำเป็นเหมือนสะพาน แต่ก็เป็นเหมือนคุกที่นำไปสู่ความเหงา
จากเด็กน้อยที่ซุกซนและงมงาย เติบโตเป็นวัยรุ่นที่ยังไม่รู้เรื่องราวในสังคม จากนักเรียนที่ซนเกเร กลายมาเป็นคนทำงานที่เชื่อฟังและเรียบร้อย ข้าพเจ้าจึงอดไม่ได้ที่จะชมเชย: ความฝันในวัยเด็กแม้ฟังดูเหลือเชื่อ แต่พวกเราก็ได้สนุกไปกับมัน ฝันในปัจจุบันแม้ง่ายดาย แต่ก็ถูกเวลาเบียดบังไปหรือเปล่า ชีวิตอาจจะเป็นแบบนี้ ในวัยเยาว์มักจะมีความปั่นป่วนเกิดขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ถูกเวลาปลอบประโลม ทำให้มองไม่เห็นร่องรอยใด
ตอนเด็กชอบฟังเพลง มากกว่าชอบก็เป็นท่วงทำนองของเพลง พอโตขึ้น ก็เริ่มชอบเนื้อเพลงมากขึ้น
ในวัยหนุ่มสาวมักมีเพลงหนึ่งอยู่เสมอ ท้าทายการไหลผ่านของเวลา ความซาบซึ้งยังคงเหมือนครั้งแรกในบทเพลงนั้น เสียงเพลงมีเงาของวัยเยาว์ของเรา มีบทพูดคนเดียวที่จมอยู่ใต้สายน้ำ มีเสียงและความรู้สึกที่เป็นเอกลักษณ์ ทุกครั้งที่ย้อนคิดถึง บรรยากาศรอบตัวเราก็สร้างความรู้สึกพิเศษ ทำให้ดวงตาผลุตาออกมา
เวลาหายไปไหนหมด? วัยหนุ่มสาวของเราก็ไปไม่มีวันกลับใช่ไหม?
