การผ่านไปอย่างรวดเร็วของกาลเวลาปลุกดอกไม้สีแดงและต้นหลิวสีเขียวของปีให้ตื่นขึ้นเรื่องราวของฤดูใบไม้ผลิคลี่คลายท่ามกลางเงาของดอกแอปริคอตโหยหาดอกพีชที่บาน ชมฤดูกาลของผีเสื้อและดอกไม้ที่เต้นรํา เก็บช่อบทกวีท่ามกลางดอกไม้ เขียนบทกวีในแสงแดด และสลักความงามของฤดูกาลอย่างพิถีพิถันสายลมอ่อนโยน วาดรอยรักจาง ๆ ในใจ พร้อมกับเสียงนกร้องและความสดใสของดอกไม้ โอบล้อมความอบอุ่นรอบปลายนิ้ว ก่อให้เกิดความเขียวขจีที่งดงาม เป็นเครื่องประดับสีสันสดใสในปีที่ผ่านไป ทิ้งความงดงามบริสุทธิ์ไว้กับตัวคุณเอง ปล่อยให้หัวใจของคุณล่องลอยไปกับสายลมอย่างสง่างาม และกับอารมณ์ที่เบ่งบาน ยืนหยัดเป็นทิวทัศน์ของคุณเองรอยยิ้มที่ยังคงอยู่ตรงมุมตาคือมนต์เสน่ห์ที่งดงามที่สุดของฤดูกาลนี้ ในใจของฉันมีมุมเงียบสงบที่ฉันสามารถดูแลรั้วและปลูกเบญจมาศด้วยถ้อยคํา ฟังเสียงเซนของเมฆและน้ําในความเงียบ ดื่มด่ํากับความสดชื่นของฝนที่ตกในปีแห่งภูเขาและแม่น้ําเพียงลําพัง และสัมผัสความสุขของดอกพีชที่บานสะพรั่งมีลําธารอ่อนโยนที่นั่น เมฆและน้ําใสและงดงาม เสียงพิณอ่อนโยนเป็นเสียงร้องเพลงบริสุทธิ์จากหัวใจ และดอกไม้ที่บานอย่างสง่างามคือฤดูใบไม้ผลิดอกพีชสําหรับจิตวิญญาณ ทําให้ฉันหนีจากเสียงอึกทึกของโลกธรรมดาและเดินเล่นอย่างสบายใจในป่าที่เงียบสงบ; ในสายฝนและสายฝนอ่อนโยน ฝุ่นถูกชะล้างออกไป และความรักที่หลงเหลือก็ถูกชะล้างออกไปทันที
\ การเดินในโลกมนุษย์เต็มไปด้วยความวุ่นวายเสมอ ระวังอย่าเหนื่อยหรือเหนื่อย นี่คือจุดพักผ่อนของฉันเสน่ห์และสีแดงมากมายของโลกมนุษย์ล้วนเป็นภูมิทัศน์ที่แสดงออกอย่างชัดเจน ทิ้งพื้นที่ว่างให้จิตวิญญาณได้ฟื้นฟู เพื่อว่าเมื่อออกเดินทางอีกครั้งจะไม่สับสน และกลิ่นหอมของชีวิตจะเข้มข้นขึ้นจากการสะสม
ปีที่ผ่านไป ไม่ว่าจะปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ หรืออ่อนโยนและใส จะทิ้งร่องรอยลึกและตื้นเขินไว้ในที่สุดไม่ว่าจะเป็นการเห็นดอกไม้อย่างสง่างามในแสงแดด หรือหญ้าที่ยิ้มแย้มหลังสายลมและฝน นั่นคือความสงบที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของชีวิต ในทางเดินแห่งกาลเวลา ความเรียบง่ายคือการแสดงออกที่บริสุทธิ์ที่สุดของชีวิต;ความอบอุ่นคืออาหารที่จริงใจที่สุดสําหรับจิตวิญญาณ
ฉันเคยร้องเพลงอําลาให้กับปลายลานยาว;ฉันเคยเขียนบทแห่งความรัก เขียนบทที่ซาบซึ้งใจเมื่อจิตวิญญาณสะท้อนในโน้ตแห่งความรัก ความสุขและความเศร้าทั้งหมดก็เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ—นั่นคือของขวัญที่แท้จริงของชีวิตเวลาช่วยให้เราก้าวจากการไม่สอดคล้องกับโลกไปสู่ความสงบและสงบ สูญเสียความหลงใหลและความมุ่งมั่นดั้งเดิม แต่ได้รับปัญญาและความเข้าใจฉันเข้าใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าสิ่งที่ไม่อาจแยกจากกันได้คือความรักแท้ และความสงบเงียบพาเราไปไกลกว่านั้น
ในชีวิต มักจะมีใครสักคนที่ไม่ไกลเกินไปหรือใกล้เกินไป แต่คอยเฝ้ามองอยู่เสมอ;มักจะมีทิวทัศน์แห่งหนึ่งที่ไม่เย้ายวนใจ แต่กลับฝังอยู่ในใจเสมอ; มักจะมีความรักสักช่วงหนึ่งที่ไม่เข้มข้นหรือรุนแรง แต่ก็ไม่เคยพรากจากกัน ชีวิต มักจะแสดงความสุขในความเรียบง่าย ข้าวหนึ่งโถก็มั่นคง หญ้าหนึ่งกอไม้หนึ่งต้นก็เป็นทิวทัศน์ ชาแก้วหนึ่งม้วนหนึ่งก็เป็นรสชาติให้ลิ้มรส การอยู่ร่วมกันหนึ่งครั้งสองครั้งก็อบอุ่น
ความเรียบง่ายในชีวิต เป็นระดับชีวิตที่แท้จริงบริสุทธิ์ หากชีวิตเป็นภาพวาด ความเรียบง่ายก็เหมือนเส้นสายไม่กี่เส้น ที่เผยความสงบสบาย หากชีวิตเป็นบทเพลง ความเรียบง่ายก็เหมือนโน้ตไม่กี่ตัว แสดงออกถึงความสงบสุขเชิงธรรมะ ความเรียบง่ายเป็นดอกไม้เล็ก ๆ หอมบาง ๆ ล้อมรอบด้วยกลิ่นหอม ความเรียบง่ายคือปัญญา เป็นช่องว่างที่หลงเหลือในบทกวีแห่งชีวิต
โลกใบนี้จริง ๆ แล้วง่ายดาย ซับซ้อนเพียงใจของคน ใจเรียบง่าย ความสุขก็เกิด ชีวิตเรียบง่าย ทำตามใจ ตามธรรมชาติ ตามโอกาส รักษาความจริงของตัวเอง มีชีวิตอย่างตัวเอง นั่นแหล่ะคือความเรียบง่าย ชีวิต อ่านหนังสือดี ๆ มีเพื่อนใจตรงกันสักสองสามคน อยู่กับคนที่รัก ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย นั่นแหล่ะคือความสุขที่เรียบง่าย
ใจคือเมือง ใช้ความรู้สึกสร้างขึ้น ซึ้งใจด้วยความรัก อบอุ่นด้วยรัก สมบูรณ์ด้วยการมีครอบครอง หากมีสีเขียวในใจ ก็จะเกิดความอุดมสมบูรณ์ หากมีแสงแดดในใจ ชีวิตก็ไม่เคยเจอฝน หากมีกลิ่นดอกไม้ในใจ ก็จะเต็มไปด้วยความหอม
ใจถ้าใจดี ทุกสถานที่จะอบอุ่น ใจถ้าง่ายดาย ความสุขก็อยู่ตลอด ใจถ้าจอดนิ่ง ชีวิตก็ไม่หลงทาง ใจถ้าปล่อยวาง โลกก็สงบ เปิดหน้าต่างใจให้แสงแดดสาดลงใจ ชีวิตก็จะมีความสวยงามที่แตกต่าง
ความเข้มแข็งในใจของคนหนึ่ง สามารถเพิ่มขึ้นได้ตามอายุและประสบการณ์ ผ่านเส้นทางชีวิตยาวไกล ก็จะมีความสงบเยือกเย็น ผ่านทิวทัศน์นับพัน ก็จะมีความสุขุม ผ่านลมหนาว ฝนพรำ ก็จะมีความสงบ เมื่อได้ลิ้มรสชีวิตทุกอย่าง ล้างสิ่งไร้ค่า เรียนรู้การหลีกเลี่ยงสง่างาม ชื่นชมพระจันทร์รับลม ก็เป็นความสงบหลังการสะสมชีวิต
ภูเขาไม่พูด แต่ก็สง่างาม ท้องฟ้าไม่กล่าวคำ แต่ก็กว้างใหญ่ ไม่ว่าวิถีข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ฉันจะเดินกับแสงแดดเพื่อใจ เพื่อชีวิต เพื่อพิชิตความสุขและร้องเพลงให้ชีวิตในเงาแสงของปีเก่า เขียนความกตัญญูลงในบทกวีของชีวิต จำได้ทุกใบหน้าที่เคยคุ้น จำได้ทุกมือที่อบอุ่น ยิ้มพร้อมกับบอกลากับดอกไม้ พบเจอกับใบไม้ เรื่องราวที่ทำให้ชีวิตอุดมสมบูรณ์ ถูกบันทึกลงบนกระดาษ เขียนผ่านความเหงานับพัน เมื่อหันกลับมายิ้ม ปีก็ผ่านฤดูหลากหลาย เพียงแต่กลิ่นหอมแรกพบยังคงหวนอยู่ในใจ อุ่นใจในความวุ่นวายของโลกมนุษย์ ชีวิตที่ดีควรมีทั้งภูเขาและน้ำ มีทั้งความเหงาและความสุข เรื่องราวของเวลาไหลลื่น ยังคงทำให้ความทรงจำสุกสว่างและทำให้กาลเวลาเป็นงดงาม ชีวิตคือการสัมผัสความสุขและความเศร้า ชีวิตประจำวันคือการเดินทางท่ามกลางพายุ มีลมใบพัดและดอกท้อแดงก่ำ แต่ก็มีหมอกควันหิมะ มีทางเรียบตรงก็มีทางโค้งคดเคี้ยว อาจจะบังเอิญพบใครสักคน หรือเพียงผ่านมาเจอ ทุกอย่างคือทัศนียภาพที่ซ้ำไม่ได้ในชีวิต ปลูกดอกไม้ใจกลางโลก ให้ใจมุ่งไปทางดวงอาทิตย์ แสวงหาความสุข การเด็ดใบไม้เพื่อประดับทาง ปลุกเมฆก้อนหนึ่งเพื่อก้าวเดินอย่างเบา เมื่อเหนื่อยพักใต้ร่มไม้ เมื่ออ่อนแรงหยุดที่ลำธาร รวมประสบการณ์เป็นเล่ม รวมความฝันเป็นระฆังลม ให้เรื่องราวที่โปรยปรายลอยอย่างอิสระ ฟังเสียงวุ่นวายที่ผ่านไปมา เก็บกิ่งใบหนึ่งเป็นความประทับใจ อาบน้ำท่ามกลางแสงอรุณ ดื่มด่ำกับแสงตะวันในเวลาเย็น เดินทางตามเส้นทางงดงามทั้งหลาย ในชีวิตต้องมีการเดินทางไกล ต้องเก็บความทรงจำบางส่วน ตระหนักถึงความสวยงามทุกช่วงเวลา appréciชีวิต ชื่นชมทิวทัศน์ระหว่างทาง รู้คุณค่าและรักษาแต่ละวัน รักษาความสบายใจให้จิตใจ แก่ตัวอย่างสง่างาม เมื่อถึงวันหนึ่ง อ่านสีสันทั้งหมดของโลก ก็จะเรียนรู้การชมเมฆ ฟังเสียงภูเขาหลายลูก เดินเล่นในสายลมเย็น ด้วยใจที่เต็มไปด้วยความกตัญญู ขอบคุณทุกสิ่งที่กาลเวลาได้มอบให้เรา ตัวหนังสือ: ดอกไม้ผลิในฤดูใบไม้ผลิ
