ความคิดในใจสามพัน ใครอาศัยอยู่ข้างใน?

ถ้าใยเหมือนลม แล้วฝุ่นจะเป็นใคร?ดอกไม้บานและร่วงหล่นที่ปลายนิ้วฉันกี่ครั้ง ความรู้สึกของฉันล่องลอยระหว่างฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงหลายครั้ง ระหว่างความโหยหาและการเปลี่ยนแปลงของโลก ฉันก็รู้ทันทีว่าเรื่องใยเหมือนสายลม
นับร่องรอยของกระดาษและหมึกที่จัดเรียงในความลึกต่างกัน เวลาที่เศร้าสร้อย หัวใจบริสุทธิ์แก่ชรายังคงร้องเพลงความอบอุ่นของเมื่อวานในหูฉัน วันนี้คือเสียงถอนหายใจอันโดดเดี่ยว , หลังจากดอกไม้บานสถานที่ที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า น้ําตาเปื้อนความเศร้าของเดือนเมษายน?
ทะเลอินเทอร์เน็ตอันกว้างใหญ่ หัวใจจะข้ามไปได้อย่างไร?กระแสน้ําขึ้นลง เป็นวัฏจักรของการมาและไปการดูเมฆเคลื่อนตัวและคลี่คลาย เสียงลมจางหายไปไม่ทิ้งร่องรอย คุ้นเคยกับความโดดเดี่ยวไม่มีความเศร้า ไม่มีความคิด ยังคงอยู่ในถ้อยคําในหลายรูปแบบ ค่อย ๆ เสริมสร้างหัวใจความเป็นผู้ใหญ่อยู่ในมุมหนึ่งของใยแมงมุม เงียบ ๆ ปกป้อง ความเชื่อแรกสุดเฉียนเฉียน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยสุดท้าย ฉันปล่อยวางทุกอย่างถ้าใยเหมือนลม ฉันก็เป็นแค่ฝุ่น——————— ความคิดสามพันในใจฉัน ใครอยู่ในนั้น?น้ําค้างแข็งค่อย ๆ หนาขึ้น หัวใจฉันรู้สึกเหมือนฤดูใบไม้ร่วงที่เย็นชาการเดินทางที่คดเคี้ยวมักจะหยุดชะงักอย่างเร่งรีบไม่คาดคิด เมื่อมองย้อนกลับไป มันเลยฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงไปแล้วปีนั้นต้นเมเปิ้ลสีแดงสดลุกโชนด้วยความปรารถนา จากนั้นพระจันทร์และมนุษย์ก็เต็มดวงขอบฟ้ากว้างใหญ่ ที่ไหนใกล้เข้ามา?ล็อกจดหมายแห่งลมและความเย็น ลดการรอคอยของเวลาเรือข้ามฟากแห่งโชคชะตาทําให้คําสัญญาที่เคยให้ไว้ติดอยู่ใครยังบอกว่าชีวิตนี้จะอยู่ตลอดไป
ค่อยๆ ลอยห่างออกไป ในที่สุดสายตาก็ห่างไกลปลายนิ้วนั้นอบอุ่นขึ้น ค่อยๆ เย็นลง ถ้าหัวใจไม่มีความคิด อะไรจะหลอกหลอนจิตวิญญาณและความฝันได้อีก?รวบรวมความรู้สึก ซ่อมแซมความเปลี่ยนแปลงเมื่อฝุ่นจางลง จงเงียบและสงบอย่าถามอีกว่าความรู้สึกลึกหรือตื้น ไม่รอให้แสงสว่างจางลงเล่นกับเศษเสี้ยวของเมื่อคืน ได้ยินเสียงถอนหายใจข้างหูสามพันความคิดในใจ แต่ในความคิดเดียวสามพันความคิดตัดผ่านช่วงเวลาสั้นๆ ของความอบอุ่นในแสงที่ผ่านไปปล่อยวาง ปล่อยให้ความคิดไร้พลังเหล่านี้ไหลผ่านปลายนิ้ว ค่อยๆ ไปถึงดวงจันทร์ มองอดีตอันเลือนราง\———————
ความสุขและความเศร้าของชีวิต ทําไมต้องกังวลเรื่องแสงแดดและฝน?จุดโคมแก้วและฟังช่วงเวลาแห่งความเงียบดูลมพัดผ่านยอดไม้ ปล่อยให้ความคิดไหลเวียน
การเปิดเผยเล็กๆ ความเจ็บปวดลึกในใจน้ําตาไหลจากปลายนิ้ว ไม่อาจกลั้นไว้ได้ ครั้งหนึ่งเคยสัญญาว่าดอกไม้จะบานและเผาวิญญาณ เคยสัญญาว่าจะไม่จากไปหรือทอดทิ้งแต่สุดท้าย ฉันก็ทิ้งอดีต ล้อเลียนความจริงจัง และรวบรวมความเชื่อของตัวเองอย่างไรก็ตาม เรามานัดหมายด้วยกระดาษและหมึกกันเถอะเรื่องราวไม่รู้จบของโลกเว็บสามพันโลกตอนนี้ถูกฝังอยู่ในนั้นทั้งหมดทําไมต้องเสียเวลากับน้ําตาเงียบๆ มองไปที่สีแดงเดียวในฝ่ามือ ความคิดนับพันขมวดคิ้ว?
เลือกความทรงจําเก่า ๆ วางไว้ในมุมที่เงียบสงบดูกุหลาบที่มุมนั้น—แสงแดด หยดฝนและน้ําค้าง ไม่ถ่อมตัวหรือเงียบสงบในสายลม จางๆ
บางครั้งก็มีแสงแดดและแสงสว่างถ้านี่เป็นชะตากรรมที่กำหนดไว้แล้ว งั้นก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้น สัมผัสทั้งวันที่มีแดดและวันที่มีฝน รอวันที่ชัดเจนและสมบูรณ์