《ตื่นขึ้นสู่ความรักแห่งฟ้า》บทที่สอง ของที่เก็บมา

ผ่านไปห้าปี พลังภายในของเฉียนเสี่ยวฮั่นก็จัดว่าอยู่ในระดับสูงมากในอาณาจักรเสวียนอู่ วันหนึ่ง เฉียนเสี่ยวฮั่นเพิ่งฝึกฝนเสร็จ กำลังเตรียมหาผลไม้ป่ามากินเพื่อคลายหิว อยู่ ๆ ก็เห็นสิ่งของสีขาวก้อนหนึ่ง เฉียนเสี่ยวฮั่นเข้าไปดู โอ้โห! สุนัขจิ้งจอกหิมิน่ารักมาก! แต่...สุนัขจิ้งจอกตัวนี้ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ เลยอุ้มกลับบ้านเพื่อให้หมาป่าซิงดู เผื่ออาจทำเป็นสัตว์เลี้ยงได้ เฉียนเสี่ยวฮั่นอุ้มสุนัขจิ้งจอกอย่างระมัดระวัง แล้วไปหาหมาป่าซิง
“ไฟเอ๋อร์ แข็งสวยหายไปไหน?” หลี่เซียถามจิ้งจอกไฟที่อยู่ตรงหน้า ขณะทรงมือบนแก้ม จิ้งจอกไฟแทบกระโดดด้วยความตื่นเต้น:“เจ้าของ เจ้าบื้อจริง! แข็งสวยหายไป เจ้าทำไมยังไม่ไปหาอีก?! แข็งสวยก็ใช่ย่อย ไม่รู้ทางแล้วยังวิ่งมั่วอีก! คนหลงทางขั้นเทพนี่!” จริง ๆ นะ ใครมีเจ้าของแบบไหนก็มีสัตว์เลี้ยงแบบนั้น เจ้าของบื้อ สัตว์เลี้ยงก็ยิ่งบื้อ หลี่เซียกะพริบตากลม ๆ แล้วถาม:“ไปหาที่ไหนดี?” จิ้งจอกไฟมองตาเหลือก เจ้าของลืมไปแล้วหรือว่าตัวมันมีพลังสื่อจิตใจ จิ้งจอกไฟกระโดดลงจากโต๊ะ วิ่งออกไป พูดไปด้วยว่า:“เจ้าของ รีบตามมาเร็ว” หลี่เซียทำหน้าบึ้งนิด ๆ แล้วก็วิ่งตาม
“หมาป่าซิง ออกมาเร็ว มาดูสิ่งนี้ (สิ่งนี้... -_-|| ชัด ๆ ก็คือสัตว์เลี้ยงนะ!)” เฉียนเสี่ยวฮั่นตะโกนด้วยความดีใจ\“อะไร?” หมาป่าซิงเดินออกจากถ้ำอย่างช้า ๆ พอเห็นสุนัขจิ้งจอกหิมะในทันที ก็สงสัย:“เสี่ยวฮั่น สุนัขจิ้งจอกหิมะตัวนี้มาจากไหน?”\“เก็บระหว่างทางมา ดูสิ น่ารักไหม?” เฉียนเสี่ยวฮั่นพูดอย่างภาคภูมิใจ “แต่...ไม่รู้ทำไม รู้สึกว่ามันมีบางอย่างไม่ปกติ” หมาป่าซิงฟังแล้ว วางมือบนหัวสุนัขจิ้งจอกไม่นานก็ถอยมือกลับ แล้วยกย eyebrows ด้วยความประหลาดใจ:“เจ้าถูกผูกพันแล้วหรือ?”\สุนัขจิ้งจอกพยักหน้า มองเขาด้วยสายตาน่าสงสาร หางไหวไปมา พูดว่า:“หิวเหรอ? เจ้าของล่ะ?” หมาป่าซิงอยู่อึ้งสักพัก แล้วพูดอย่างหมดคำพูด:“เชื่อสิ แค่ที่แค่นี้ก็หลงทางได้ จริง ๆ นะ” แต่เห็นเฉียนเสี่ยวฮั่นทำหน้าสับสนมองตน หมาป่าซิงสะอึก ๆ อย่างไม่เป็นธรรมชาติ ขณะแจกผลไม้ป่าให้สุนัขจิ้งจอกกิน พร้อมอธิบาย:“สุนัขจิ้งจอกหิมะตัวนี้เพิ่งสื่อสารกับฉันด้วยพลังจิต คนอื่นเลยไม่ได้ยิน...” เฉียนเสี่ยวฮั่นพยักหน้า
“แข็งสวย!” ขณะที่ต่างกำลังประหลาดใจ อยู่ ๆ ก็เห็นร่างสีแดงและสีชมพูพุ่งเข้าหาเฉียนเสี่ยวฮั่น…โอ๊ะ ไม่ใช่ เป็นสุนัขจิ้งจอกในอ้อมแขนของเฉียนเสี่ยวฮั่น เฉียนเสี่ยวฮั่นมองสองคนที่โผล่มาอย่างฉงนผู้หญิงในชุดชมพูกําลังพูดคุยอย่างรักใคร่กับสโนว์ฟ็อกซ์ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสุขเมื่อเฉียนเสี่ยวหานเห็นหลี่เซี่ย เขาก็อึ้ง: น่ารักจัง!ไฟฟ็อกซ์เห็นสายตาเฉียนเสี่ยวหานจ้องมองเจ้าของมันและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: โรคจิต!ซิลเวอร์วูล์ฟล์ได้ยินคําพูดของไฟร์ฟ็อกซ์ ยิ้มและดึงเฉียนเสี่ยวหานเฉียนเสี่ยวหานกลับสู่ความเป็นจริงและยิ้มอย่างเก้อเขิน: "ฮ่าฮ่า......ฮ่าฮ่า เจ้าของมันก็น่ารักเหมือนกัน!"น่ารักเหรอ?"นั่นเรียกว่าโง่"ไฟฟ็อกซ์ล้อเล่น"ไฟโง่ นี่แหละที่เรียกว่าน่ารักหลังจากอยู่นาน!"หิมะกิ้งจอกสวนกลับ "ขอบคุณที่ช่วยฉันหาเสวี่ยเอ๋อร์ฉันชื่อหลี่เซี่ย!"หลี่เซี่ยในที่สุดก็เห็นสองคนตรงหน้า"หลี่เซี่ย?!"เฉียนเสี่ยวหานถามด้วยความสงสัย "หลี่เซี่ย เจ้าสํานักเซียนหัวเหรอ?""ใช่ ฉันเอง!"หลี่เซี่ยกระพริบตาและยอมรับหมาป่าเงินพูดว่า "คุณหลี่เซี่ย ฉันได้ยินเรื่องของคุณมามาก"ฉันคิดว่าเจ้าสํานักวังเซียนหัวโหดเหี้ยม แต่ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้......น่ารักดีฮ่า ฉันชื่อหมาป่าเงิน และนี่คือเพื่อนของฉัน เฉียน เสี่ยวหาน"อืม เสวี่ยเอ๋อร์กับฮั่วเอ๋อร์เป็นสัตว์เทพที่ฉันจ้างมา" แต่เสวี่ยเอ๋อร์แย่มากและมักจะหลงทาง...... หลี่เซียวถูกเสวี่ยเอ๋อร์ขัดจังหวะก่อนจะพูดจบ: "อาจารย์ อย่าเปิดเผยข้าต่อหน้าคนนอก โดยเฉพาะเพราะเขาหล่อเหลา......"คนรัก!""ไฟฟ็อกซ์กลอกตาใส่สโนว์ฟ็อกซ์ "อาจารย์ ถึงเวลากลับวังแล้ว ไม่งั้นสี่ผู้พิทักษ์ใหญ่จะก่อเรื่องวุ่นวาย""อ้อ ใช่!หมาป่าเงิน เซียวหาน ข้าจะไปแล้วถ้าต้องการอะไร มาหาข้าที่วังเซียนหัวได้เลย!""ไป่ไป๋๋""อืม"หลังจากพูดจบ หลี่เซียก็พาสโนว์ฟ็อกซ์และไฟฟ็อกซ์ไปด้วย


"ท่านอาจารย์วัง เจ้าหนีออกไปอีกแล้วเหรอ?! "เราไม่ได้บอกว่าห้ามวิ่งออกไปข้างนอกเหรอ?""ทําไมพวกเจ้าไม่พาพวกเราไปด้วยตอนออกไปข้างนอก?""พวกเราก็อยากไปด้วย......"ผู้พิทักษ์ทั้งสี่คนนี้แทบจะขึ้นราเพราะอยู่ในวังทุกวัน""เอาล่ะ เอาล่ะ ครั้งหน้าฉันจะพาพวกเจ้าไปด้วยกันทั้งหมด""อืม-ฮืม"ผู้พิทักษ์ทั้งสี่พยักหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจผู้พิทักษ์ทั้งสี่คนนั้นหนาว ฝนตก และหิมะ—ทั้งสี่คนติดตามหลี่เซียวตั้งแต่เด็กและช่วยก่อตั้งพระราชวังดอกไม้ว่างงาน และทักษะของพวกเขาก็ตามหลี่เซี่ยแค่ก้าวเดียว......