《ตื่นรักกับการเปลี่ยนแปลงของสวรรค์》บทที่สาม ออกไปฝึกฝน

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นอกจากเขตสัตว์แล้ว เหียนเซียวฮั่นก็ไม่เคยไปที่ไหนเลย……
“เซียวฮั่น แผ่นดินนี้เธอก็เข้าใจเกือบหมดแล้ว พรุ่งนี้ฉันพาเธอออกไปฝึกฝนบ้างไหม?” หมาป่าเงินพูดอย่างช้าๆ
“อืม ก็ดี” เหียนเซียวฮั่นตอบ ในเขตสัตว์ยังมีอะไรสนุกๆ มากมาย ข้างนอกคงไม่ต้องพูดถึง
“ดี งั้นวันนี้พักก่อน พรุ่งนี้เช้ามืด(หมายเหตุ: เช้ามืดคือเจ็ดโมงถึงเก้าโมงเช้า) ฉันจะพาเธอออกไป” หมาป่าเงินพูด “เตรียมตัวให้ดี ฉันขอออกไปดูข้างนอกก่อนนะ” พูดจบ หมาป่าเงินก็ออกไป
“รายงานต่อองค์ราชา” หญิงสาวสวยนั่งคุกเข่าลงบนพื้น ด้านหน้าของเธอ คือคนใส่ชุดดำ หันหลังให้เธอ
“มีอะไรเกิดขึ้น?” คนใส่ชุดดำถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ราชา เสี่ยวเยียนได้ยินว่าหมาป่าเงินเตรียมพาเหียนเซียวฮั่นออกไปฝึก” จ้าวเสี่ยวเยียนยังนั่งอยู่ ดวงตาต่ำลงกล่าว
“โอ้? แล้วเธอคิดจะทำอย่างไร?” คนใส่ชุดดำยกคิ้วถาม
“ฉันวางแผนว่าจะรอพวกเขาออกจากเขตสัตว์แล้วฆ่าพวกเขา และที่จริงแล้ว เป็นกลิ่นอายเผ่าสัตว์จากตัวเหียนเซียวฮั่นดึงดูดให้หมาป่าเงินไปช่วยเขา ฉันสงสัยว่าเขาเป็น…” จ้าวเสี่ยวเยียนพูดติดขัด แต่คนใส่ชุดดำก็เข้าใจ
“อืม ก็ทำตามที่เธอบอก องค์ราชาต้องการพักผ่อนแล้ว ลุกไป” คนใส่ชุดดำสั่งให้ออกไป จ้าวเสี่ยวเยียนก็ถอยออกมา

เมื่อถึงเวลาฉิน หมาป่าเงินและเหียนเซียวฮั่นมาถึงเขตอนุรักษ์ เห็นหมาป่าเงินใช้มีดกรีดนิ้วแล้วหยดเลือดลงบนเขตอนุรักษ์ เขตอนุรักษ์ก็หายไปทันที
หมาป่าเงินนำเหียนเซียวฮั่นเดินไปพร้อมพูดว่า “เขตอนุรักษ์นี้ต้องใช้เลือดของเจ้าพนักงานเผ่าสัตว์เท่านั้นถึงจะเปิดได้ แต่ฉันเป็นราชาหมาป่า ก็สามารถเปิดได้”
“อ๋อ” เหียนเซียวฮั่นพยักหน้าเข้าใจ
ลมมืดพัดมา หมาป่าเงินกับเหียนเซียวฮั่นต่างระวังตัวพร้อมกัน ไม่นานรอบๆ ปรากฏคนใส่ชุดดำมากมาย หมาป่าเงินและเหียนเซียวฮั่นตกใจ ก้าวถอยไปหนึ่งก้าว มือทั้งสองกำแน่นเล็กน้อย
“ฮ่าฮ่าฮ่า…” เสียงหัวเราะแหลมใสของเด็กผู้หญิงดังขึ้น ทั้งสองเงยหน้าขึ้นก็เห็นหญิงชุดดำ นอนอยู่บนกิ่งไม้ มือของเธอถือใบไม้ เล่นไปมา
“เธอคือใคร?” หมาป่าเงินถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“คนที่จะตายไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อฉัน” หญิงชุดดำเพ่งมองเขาด้วยแววตาเย็นชา
“ฮึ, แค่พวกเธอ? อยากให้ฉันตายเหรอ?” หมาป่าเงินเย้ยหยัน
“หรือว่าราชาหมาป่าคิดว่า พลังจิตยังไม่พอจะฆ่าคนที่มีแต่พลังภายในใช่ไหม?”หญิงชุดดำมองไปที่เฉียนเสียวหาน หมาป่าเงินได้ยินก็ทันทีนึกขึ้นได้: ตัวเองเป็นเผ่าสัตว์ สะสมพลังปีศาจ ขณะที่คนส่วนใหญ่สะสมพลังปีศาจจะเกิดการหลงทางกับพลังจนล้มเหลว แต่กลับลืมให้เฉียนเสียวหานสะสมพลังลึกลับ……\เฉียนเสียวหานสังเกตว่าหมาป่าเงินดูเบี่ยงเบนสมาธิ จึงพูดว่า:“หมาป่าเงิน มุ่งมั่นกับการจัดการพวกเขาเลย ส่วนฉัน ฉันยังสามารถปกป้องตัวเองได้อยู่นะ”\“หึ หลงตัวเองเกินไป พวกเจ้าไปเอาเขามา ฆ่าพวกมัน” หญิงชุดดำฮึดฮัดออกคำสั่ง\ผู้คนรอบ ๆ ในชุดดำได้ยินก็รีบโจมตีพวกเขา\ทั้งสองแยกกัน หมาป่าเงินปล่อยพลังปีศาจออก ส่วนเฉียนเสียวหานต้องพึ่งพาพลังภายในตนเอง เมื่อคนชุดดำล้มลงทีละคน หญิงชุดดำทันใดนั้นก็ใช้ใบไม้ในมือเป็นดาวกระจายพุ่งไปทางเฉียนเสียวหาน เฉียนเสียวหานยังไม่ทันตั้งตัว ใบไม้ก็แทงเข้าที่อก หญิงชุดดำใช้พลังลึกลับดันใบไม้ให้ลึกเข้าไปอีก เฉียนเสียวหานประคองหน้าอก หนีไม่พ้นจึงพ่นเลือดออกมา หมาป่าเงินเห็นเช่นนี้ เดิมทียังราบรื่นอยู่ ตอนนี้ใจร้อน มือเท้าเลอะไปหมด และยังโดนตบซ้ำไปหลายครั้ง\อยู่ ๆ จากฟากฟ้าได้ยินเสียงหงส์ร้อง ต่อมา หญิงชุดดำรู้สึกถึงพลังลึกลับที่แข็งแรงกว่าดันพลังของตนกลับ“ปั่ก!” หญิงชุดดำถูกพลังลึกลับที่แข็งแรงทำให้บาดเจ็บภายใน พ่นเลือดออก ตกลงบนพื้น\“จ้าวเสวี่ยหยาน กลับไปบอกจางเสวี่ย พันปีแค้น วันหน้าจะเอาคืน!” เสียงหนึ่งดังขึ้น จ้าวเสวี่ยหยานรู้ดีว่าสู้เขาไม่ได้ เช็ดเลือดที่ปากแล้วลุกขึ้นพูดว่า:“ถอย!” ดังนั้นคนชุดดำทั้งหมดก็หายไปต่อหน้าทุกคน……