ฤดูใบไม้ร่วงงดงามค่อย ๆ จางหาย ความวุ่นวายในชีวิตพบใคร

กลางคืนไม่มีสิ่งใดที่น่าอับอาย เพียงแค่หวังว่าจะไร้ความฝัน จะสามารถนอนหลับจนกระทั่งรุ่งเช้าได้หรือไม่? ขี้เกียจซุกตัวในผ้าห่ม ไม่อยากลุกนาน ๆ ปล่อยให้แสงและเงาที่ไหลผ่านหน้าต่างส่องทับซ้อน เมฆลอยหมุนไปมา\ แค่อยากจะรักษาความอบอุ่นไว้สักมุม และจมอยู่ในนั้น เมื่อคิดดูแล้ว ฉันก็เป็นแค่คนที่ติดใจกับความวุ่นวายของโลก ไม่ว่าจะหยุดพักหรือก้าวเดิน ก็ไม่ใช่จุดหมาย ปลายทาง? จะไปอย่างไร และทำอย่างไรจึงจะดูสงบและไม่รีบร้อน?\ เปิดแผ่นเสียง เลือกเพลงที่เหมาะสม I will always love you\ น้ำเสียงของวิทนีย์ ฮุสตัน ในฤดูกาลนี้กระจายไปทั่วไกล อบอุ่นและอ่อนโยน เสียงพอดีไหม? อบอุ่นและเต็มแน่น\ ชอบดูหนังเก่า ฟังเพลงเก่า จังหวะช้า และน้ำเสียงซึ้งใจ มักจะคิดว่า: ฉันมาช้าไปไหม หรือเวลาผ่านไปเร็วเกินไป?\ ภาพต่าง ๆ เข้าสู่สายตาอย่างรวดเร็ว แล้วถอยไปยังขอบความทรงจำ เย็นเล็กน้อยและบางเบา จะทำอย่างไรให้จดจำวัฏจักรเหล่านี้ได้?\ บางที จริง ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องจดจำ\ ชีวิตเองก็คือการลืม และมีเพียงไม่กี่คนที่พูดถึงคุณ...\ ฉันพูดไว้ จริง ๆ แล้วชอบคุณมากกว่าเธอ เพราะกับคุณ มักไม่อดใจที่จะพูดออกไปง่าย ๆ เมื่อพูดออกไปแล้ว ก็ไม่อยากปล่อยมือ 曾说: 让我到你的城市,尽此一昔欢\ เพียงแต่ว่า ฉันต้องการคือทั้งชีวิต แต่เราให้ไม่ได้ทั้งชีวิต จริง ๆ เราทั้งคู่เป็นคนที่มีความคิดแปรปรวนภายใน แต่ไม่รู้จักวิธีแสดงออก เราเป็นคนโง่\ หลายสิ่งในใจเดือดพล่านแล้วก็สงบ คนหนึ่งเศร้าและยินดี หลังจากนั้น เมฆจางลมเย็น คิดถึงอย่างเรียบง่าย ใช้ชีวิตต่อไป\ คุณบอก: เจ้าตัวโง่ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ต้องพยายามเป็นคนมีความสุข กินข้าวนอนหลับ ปล่อยยิ้ม สนุกสนาน รอสร้างบ้าน หน้าไปทางทะเล สปริงอบอุ่นดอกไม้บาน…\ ดูสิ ฉันก็เผลอนึกถึงคุณและคำพูดของคุณอีกครั้ง ความอบอุ่นยังคงอยู่...ที่รัก ถ้าผ่านไปสามปี คุณยังไม่ได้แต่งงาน ฉันจะไปหาคุณได้ไหม?\ ความทรงจำยังไม่เงียบ แต่คำพูดกลับตราตรึงใจ เราทั้งคู่ไม่ครบสมบูรณ์ และยังไม่เข้าใจวิธีที่จะรัก ให้ และปกป้องอย่างดี ไม่มีถูกผิด ก็ไม่มีแพ้ชนะ ใครว่าคนแรกที่หัวใจเต้นคือคนแพ้ตกหลุมรัก?\ เราเพียงแต่ไม่อาจควบคุมตัวเองได้ แค่นั้นเอง ที่รัก ถ้าคุณตัดสินใจแล้ว ให้ฉันไปหาคุณได้ไหม?\ ไม่ต้องสนใจว่ารักจะยาวนานหรือแค่เคยมี ฉันต้องการเพียงกอดอบอุ่นสักครั้ง ก็เพียงพอแล้ว