โตขึ้นแล้ว เป็นฉันที่เปลี่ยนไป หรือว่าแม่เปลี่ยนไป?
วัยเด็ก\ “แม่ หนูควรเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไหม?” แม่ดึงหนูมาดู แล้วมองหนู “เพิ่งใส่ได้สองสามวัน ยังไม่สกปรก ใส่อีกสองสามวันก็ได้”.. สุดท้ายหนูก็ยอม T^T\ สถานการณ์เมื่อโตขึ้น\ “คุณควรเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนะ” หนูมองดู แล้วตอบว่า “เพิ่งใส่ได้สามสี่วัน เสื้อผ้าไม่ได้สกปรก เห็นฝุ่นก็ไม่เห็น รออีกสักพักค่อยเปลี่ยน” แม่ว่า “สกปรกขนาดนี้แล้ว ยังจะรออีกเหรอ” พร้อมหยิบเสื้อผ้าให้หนู หนูตอบว่า “แม่ หนูไม่ได้เหงื่อออก เสื้อผ้าก็มองไม่เห็นว่าสกปรก ใส่อีกสองสามวันก็ได้” แม่ว่า “ไม่ได้! สกปรกเต็มไปหมด จำไว้นะ เปลี่ยนเสื้อผ้าเลย” พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งหนูไว้กลางลมสับสน...\ ในที่สุด หนูก็ต้องเปลี่ยน ●ｖ●\ เรื่องนี้มันเป็นอะไรไป? หนูเปลี่ยนไปหรือแม่เปลี่ยนไป? ทำไมถึงเป็นแบบนี้? (เพื่อนๆ ช่วยหนูคิดหน่อยนะ พร้อมทั้งหนูก็ยินดีให้เพื่อนๆ แชร์ความรู้สึกหรือประสบการณ์ของตัวเอง)
