「บทคัดย่อทางอินเทอร์เน็ต」คนที่เต็มใจอยู่ข้างคุณเพื่อช้าลง

ได้ยินเพื่อนพูดว่า เขาเป็นผู้ชายเคร่งครัดแบบเก่า ไม่รู้จักการไปเต้น ไม่ดื่มเหล้า ไม่เล่นไพ่ ยิ่งไม่สูบบุหรี่ด้วย ก่อนหน้านี้คิดว่าเขาเป็นผู้ชายสี่ดีแห่งยุคใหม่ แต่ต่อมา ค่อยๆ รู้ว่าความสี่ดีนั้นช่างน่าเบื่อเพียงไร

เพื่อนเป็นสาวสวย ตาดำเป็นประกาย ผมเหมือนผ้าไหม ผู้ชายที่มาขอความรักไม่ว่าจับมือไหนก็มีหลายคน เธอชอบเขา ชอบที่เขาเชื่อถือได้ สมัยนี้ผู้ชายปากหวาน ตลกขบขันมีมากมาย ด้วยเหตุนี้ คนที่เชื่อถือได้จึงเหลือน้อยลง

เมื่อใช้ชีวิตร่วมกันจริงๆ จึงได้รู้ว่าความเชื่อถือได้เป็นเรื่องน่าเบื่อเพียงใด เธอบอกว่าขอไปร้องเพลง เขาบอกว่ากลับบ้านอ่านหนังสือยังดีกว่า เธอบอกว่าอยากไปเต้น เขาบอกว่าอยู่บ้านดูทีวียังดีกว่า เธอบอกอยากไปทำปิคนิค เขาบอกว่าทำอาหารอร่อยที่บ้านยังดีกว่า

ชีวิตของพวกเขาอยู่คนละจังหวะกัน วันเวลาผ่านไป ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ความเบื่อจะเกิดขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อนของฉันตั้งแต่เกิดก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่รักความสงบเรียบง่ายของโลกนี้

สิ่งที่ทำให้เธอโกรธที่สุดคือ เมื่อเธอเสนอจะแยกทาง เขากลับไม่มีการรั้งใดๆ แค่พูดอย่างเย็นชาเพียงประโยคเดียวว่า "คนที่จะไป รั้งไม่อยู่ คนที่จะอยู่ ไม่ไป" ต้องรู้ว่า ผู้ชายกี่คนเคยกินข้าวด้วยกันจนหน้าไม่อายมาขอเธอ

ที่จริงเธอไม่ได้คิดจะแยกกันจริงๆ แต่พอพูดถึงจุดนี้แล้ว ก็ไม่มีเหตุผลใดจะดำเนินต่อไปได้

เพราะเงื่อนไขพื้นฐานค่อนข้างดี เธอจึงพบผู้ชายรวยรุ่นสองหล่อมากในเวลาไม่นาน หนุ่มเก่ง สาวสวย แค่ยืนอยู่ที่ไหนก็มีคนหันมามอง 100%

ลูกสาวสี่ขวบตอนนั้น ผู้ชายรวยรุ่นสองคนนี้ก็ไปอยู่กับผู้หญิงอื่น

ตอนนั้นเธอได้ตัดผมยาวออกแล้ว ใส่ผ้ากันเปื้อนดูแลลูกอยู่บ้านทั้งวัน น้ำหนักขึ้นเยอะ ใช่แล้ว เธอไม่สวยดั่งอดีตอีกแล้ว แต่ยังคงหยิ่งทะนง แม่ลูกสี่ขวบ เธอ主动ยื่นเรื่องหย่า และไม่เอาเงินสักบาทจากฝ่ายนั้น

มาถึงวันนี้ มีหลายสิ่งที่ยากจนถึงตอนนี้ เธอถึงเข้าใจความดีของเขาอย่างแท้จริง ในช่วงคบกัน เขาให้เธอรับดอกไม้เพียงครั้งเดียว และก็หลังวันวาเลนไทน์ เธอบอกว่า "วันวาเลนไทน์ผ่านมาแล้ว ทำไมยังส่งดอกไม้อีก" เขาบอกว่า "ถูกมาก เธอไม่รู้หรอก หนาแค่กำนี้ก็ 5 หยวนแล้ว เมื่อวานยัง 10 หยวนต่อดอกอยู่เลย"

เธอบอกว่าเขาเป็นผู้ชายที่น่าเบื่อจริงๆ พาเธอไปห้องหนังสือ แต่กลับพาเธอไปอ่านหนังสือ หนังสือคลาสสิกหลายเล่ม กวีนิพนธ์ต่างๆ แน่นไปหมดทั้งห้อง เธอคิดว่าเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายของคนรักหนังสือพูดไปพูดมา เธอก็ร้องไห้ หลังจากหลายปีมาแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอร้องไห้

เธอพูดว่า: “เขาเป็นผู้ชายที่ดีร้อยเปอร์เซ็นต์จริงๆ น่าเสียดายที่รู้ตัวช้าเกินไป!”

ใครเล่าจะไม่เคยมีการเลือกแบบนี้? ในช่วงวัยรุ่นที่เหมือนเหล้าและความใคร่ที่แรงเหมือนม้าป่า เพียงแต่เรามักจะเพราะความเป็นเด็ก เพราะความหุนหันพลันแล่น จึงอยากครอบครองอีกฝ่ายอย่างรีบด่วน จึงอยากรีบใช้ชีวิตด้วยกันจนแก่ จึงอยากรีบทำทุกอย่างให้จบชีวิต แต่ในโลกนี้ มีอะไรที่สามารถรีบร้อนได้บ้าง? ถ้าเราไม่รีบร้อนเสียก่อน เราอาจจะไม่พลาดคนที่ยินดีอยู่กับเราไปช้าๆ ชื่นชมเวลาที่ผ่านไป