มีความรักเท่าไหร่ที่เพียงแค่หันหลังแล้วก็กลายเป็นคนแปลกหน้า

ถ้าจะบอกว่าการรู้จัก การสนิทสนม การรักกันคือโชคชะตา\ ดังนั้น การจากลา มันอาจเป็นอีกหนึ่งคำอธิบายของโชคชะตา……\ เพียงแค่สายตาที่คุณไม่สนใจ การกระทำเล็กน้อยที่ไม่สำคัญ คำพูดแบบไม่ตั้งใจ: ฉันมองไม่เห็นความหวัง ก็แทนความสัมพันธ์ของเรามากกว่าหนึ่งปี!\ คิดอย่างละเอียดแล้ว รักคุณไม่ใช่เรื่องง่ายเลย~\ สาบานว่าจะไม่คิดถึงคุณอีก ไม่คิดถึงรักคุณอีก ไม่รักคุณอีก ไม่เอ่ยถึงคุณอีกเลย แค่วันนี้เผลอรับสายโทรศัพท์ของคุณ ใจลึก ๆ ก็อดเจ็บนิด ๆ ไม่ได้ ฟ้าเหมือนเปลี่ยนเป็นสีขาว และน้ำตาก็หยดออกมาหนึ่งหยดจากดวงตา\ ใช่แล้ว ถ้าไม่ได้ยินเสียงคุณอีก ฉันก็ยังไม่รู้ตัวว่าฉันยังใส่ใจคุณมากแค่ไหน\ ลมอบอุ่นของฤดูร้อนโบกพัดเบา ๆ ที่ใบหน้า แต่หัวใจกลับเย็นเหมือนฤดูหนาว\ เมื่อเวลาเคยมี ครั้งนั้นในฤดูร้อนแบบนี้ เราได้รู้จักกัน มันช่างสวยงามเหลือเกิน ครั้งนั้นข้างทางเล็ก ๆ แบบนี้ คุณจับมือฉัน สาบานว่าจะอยู่เคียงข้างฉันไปจนถึงเส้นทางชีวิตที่ยากลำบาก ครั้งนั้นใต้ร่มไม้แบบนี้ คุณจูบปากฉันเบา ๆ บอกว่าจะมอบความสุขให้ฉัน ครั้งนั้นในยามดึกแบบนี้ คุณบอกว่าจะไม่มีวันทิ้งฉัน จะไม่ให้ใครทำร้ายฉัน จะสร้างบ้านเล็กอบอุ่นให้อยู่……\ แต่ตอนนี้ ฤดูร้อนเดียวกัน คนเดียวกัน แต่ไม่เหมือนเดิม เพียงแค่ความรู้สึกเปลี่ยนไป!\ ฉันยิ้มอย่างเงียบ ๆ ปิดสายโทรศัพท์เบา ๆ ทำเป็นไม่ใส่ใจ ทำเป็นไม่สนใจ คุณจะรู้บ้างไหม คลื่นความรู้สึกในใจฉันปั่นป่วนแค่ไหน\ ฉันรักคุณมาก จนทุ่มเทความรู้สึกให้คุณมากมาย\ แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นเส้นทางที่ไม่รู้จักกัน\ ความรักและคุณงามความดีในอดีต เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน จำได้อย่างชัดเจน\ ตั้งแต่วันแรกที่รู้จัก ความตื่นเต้นนั้น ตั้งแต่วันที่สนิท มวนมรสุมในใจนั้น ตั้งแต่วันที่รักกัน ความสุขเริ่มต้น หัวใจของฉันไม่เคยออกห่างจากคุณ\ ตอนคุณมีความสุข ฉันยินดีด้วย ตอนคุณเศร้า ฉันร้องไห้เพราะคุณ ตอนคุณเหงา ฉัน陪คุณผ่านวันเหล่านั้นไปมากมาย\ จำมันมั้ย วันที่หนาวคุณซื้อมันเผามันฝรั่งให้ฉัน จำถุงมือที่ฉันมอบให้คุณในหิมะหนา ๆ ได้ไหม จำตอนฉันป่วยคุณอยู่เคียงข้างทำอาหารอร่อยให้ฉันไหม จำโรงน้อยที่เรียบง่ายแต่อบอุ่นของเรามั้ย\ กี่วันแล้วที่ฉันไม่เคยลืมคุณ กี่หน้าวันจดหมายมีแต่ชื่อของคุณอยู่เต็มไปหมดตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ใจของฉันถึงได้ฝากไว้ที่คุณ \ \ แต่ตอนนี้ สิ่งทั้งหมดที่ฉันได้มอบให้คุณ กลับกลายเป็นถนนคนละทางเพียงชั่วพริบตา \ ความรักมากมาย ความผูกพันมากมาย ก็เพียงแค่ในหนึ่งคืน สูญสลายไปหมด ไม่มีแม้แต่ร่องรอย \ แต่ในใจของฉัน ยังคงมีรอยแผลที่ไม่อาจลบเลือน บนใบหน้าของฉัน ก็มีร่องรอยความทุกข์ และในสายตาของฉัน มีความใสวิบวับ ฉันรู้ นั่นเรียกว่าน้ำตา