ใจรักไม่มีสิ้นสุด กลับบ้านก็มีความสุขเมื่อถึงเวลา เสื้อหนาวเข็มเย็บแน่น จดหมายบ้านรอยหมึกยังใหม่ เจอกันก็สงสารผอมเพรียว เรียกลูกถามเรื่องความลำบาก อ้อยอิ่งละอายที่เป็นลูก ไม่กล้าถอนหายใจเกี่ยวกับความเหน็ดเหนื่อย ——————《สิ้นปีกลับบ้าน》 ขอมอบบทความนี้ให้กับคุณแม่ทุกท่าน ขอบคุณที่มอบชีวิตและดูแลชีวิตอย่างยิ่งใหญ่! หากไม่ใช่เพราะต้องไปสถานกงสุลอเมริกันทำวีซ่าและต้องใช้ภาพถ่ายครอบครัวรวม ฉันก็คงไม่พลิกไปเจอภาพวัยเยาว์ของแม่; หากไม่ใช่เพราะวันแม่ ความเข้าใจเกี่ยวกับความรักของแม่ของฉันก็คงไม่ลึกซึ้งขนาดนี้ จนถึงตอนนี้ยังคงค่อยๆ เข้าใจความรักที่ธรรมดาแต่ยิ่งใหญ่ การพลิกดูภาพแม่ตอนยังสาว ไม่สามารถเชื่อมโยงภาพหญิงผู้เปราะบาง รูปร่างดีในภาพนั้นกับหญิงกลางคนที่ต้องเบียดเสียดขึ้นรถเมล์ ต่อรองกับพ่อค้าอย่างฉลาด และรูปร่างเริ่มอ้วน เสี่ยวฮุ่ยบอกว่าเธออยากเห็นแม่ตอนวัยหนุ่มสาว คงเป็นการรวมกันของเทพธิดาและสาวนักสู้ ส่วนฉันคิดว่าคุณแม่ทุกคนตอนวัยหนุ่มสาวต้องเป็นเทพธิดา ในช่วงวัยเยาว์ที่สวยงามเหมือนดอกไม้ พวกเธอก็หลงใหลในไอดอลและดารา มีฝันอยากเป็นตัวเอกในนิยายของชิงเย่า เหมือนตอนนี้เด็กผู้หญิงฝันจะเป็นตัวเอกในละครเกาหลี พวกเธอก็ชอบแต่งตัวสวยๆ ไปเที่ยว ไม่ต่างจากมีผู้ชายหล่อต่อแถวรอเดทด้วย ตอนนั้นพวกเธอก็ไม่รู้ราคากะหล่ำปลีต่อกิโล หมูควรซื้อแบบไหนให้เหมาะกับความมันและความเล็ก ทำไข่เจียวมะเขือเทศควรใส่มะเขือเทศก่อนหรือไข่ก่อน ยังไม่รู้วิธีตากผ้าห่มให้อบอุ่น ฟู และมีกลิ่นแดด พวกเธอก็ไม่รู้จะต่อรองกับพ่อค้าอย่างไรถึงจะได้ราคาถูกสุด ประหยัดเงินไม่กี่บาทสำหรับค่าใช้จ่าย พวกเธอก็ไม่รู้จะปลอบเด็กที่ไม่ยอมนอนทั้งคืนอย่างไร จะใส่เสื้อเพิ่มหรือเปลี่ยนผ้าอ้อมเมื่อไหร่ ไข้ขึ้นทำอย่างไร ผื่นขึ้นทำอย่างไร ลูกป่วยบ่อย พวกเธอก็อ่อนแรงและร้องไห้ไปพร้อมกับลูก พวกเธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเมื่อลูกถือข้อสอบที่สอบตก มองตาไร้เดียงสา ควรดุด่าหรือให้กำลังใจ เมื่อครูเรียกชื่อติวเตอร์ที่ประชุมผู้ปกครอง เรื่องพูดคุยในชั้นเรียนอย่างไร จะปกปิดความเขินอายและความละอายบนใบหน้าอย่างไรไม่เข้าใจว่าทำไมลูกของคนอื่นจึงสามารถทำคะแนนได้ดีอยู่เสมอ ในขณะที่ฉันกลับซนทุกวัน ก่อเรื่องวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา ไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กถึงรักดาราจนถึงขนาดเดือดดาล ร้องไห้และโวยวายว่าต้องไปดูคอนเสิร์ตของเขาในคืนก่อนการสอบเอ็นทรานซ์ และจะทำอย่างไรเมื่อต้องไปชมงานเซ็นลายมือของนักกีฬา ไม่เข้าใจว่าเด็กวัยรุ่นที่เข้าสู่ช่วงวัยห้าวทำไมถึงมีเขตหวงห้ามเยอะแยะ หากเผลอไปเหยียบก็จะเกิดสงครามใหญ่โต ทำไมวัยรุ่นที่ฉันรักจึงสามารถพูดเรื่องเจ็บปวดใจขนาดนั้นออกมา ไม่เข้าใจว่าจะให้เขาเลือกมหาวิทยาลัยในจังหวัดอื่นหรือในเมืองเดิมดี กลัวว่าเขาจะดูแลตัวเองไม่ดี จะคบกับสาวใครก็ได้ ไม่ตั้งใจเรียน กินไม่ดี นอนไม่ดี... ในตอนนั้นพวกเธอเข้าใจอะไรบ้าง ตอนแรก ๆ พวกเธอก็ไม่ต่างจากสาว ๆ ปัจจุบัน แค่ร้องไห้เมื่ออ่านเรื่องราวเศร้าของหลินไต้หยู, ยิ้มเมื่อซื้อแฟชั่นที่กำลังฮิต, ตื่นเต้นเมื่อคุยถึงการแสดงของไอดอลในคอนเสิร์ตที่บางแห่ง, ใจกระตุกเมื่อเดินผ่านหนุ่มที่ชอบในห้องเรียนข้าง ๆ, ระมัดระวังเมื่อเปิดของที่บ้านนำมาจากบ้านเกิด, หน้าแดงอายเมื่อได้รับดอกกุหลาบและจดหมายรักจากหนุ่มที่ร้องเพลงรักให้หน้าประตูโรงเรียน... แต่ตอนนี้เธอแทบทำได้ทุกอย่าง ฉันยังไม่เข้าใจว่าทำไมในกลุ่มเพื่อนนับหลายร้อยคนในสนามเด็กเล่นเธอถึงมองเห็นฉันตั้งแต่แรก ทำไมตอนฉันเด็ก ๆ เมื่อนอนไม่หลับ แม่สามารถนอนไปด้วยข้างเดียว มืออีกข้างก็สามารถตามที่ฉันเคลื่อนที่เพื่อให้มั่นใจว่าฉันจะไม่ตกเตียง และยังไม่เข้าใจทำไมแม่ของฉันในสมัยประถมสามารถเตรียมอาหารเช้าเสร็จก่อนที่ฉันจะตื่น ไม่รู้ว่าแม่ตื่นกี่โมง แม่ยังมีพลังมาก สามารถดุฉันต่อเนื่องได้สองชั่วโมง และคิดถึงตอนเด็ก ๆ เวลาตุ๋ยอยากกินอะไรอร่อย แม่สามารถทำให้ได้ทุกอย่างตามที่ฉันอยากกิน และยังทำให้มื้ออาหารทุกวันไม่ซ้ำกัน แม่ยังคิดสูตรอาหารใหม่ตามที่ฉันคิดเอง รู้สึกว่าคุณแม่รู้ทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องดาราศาสตร์และภูมิศาสตร์ จนถึงราคาสินค้าและสถานการณ์ประเทศ เรื่องที่แม่เล่าบางเรื่องฉันไม่เคยได้ยิน เมื่อไหร่ที่แม่เล่า ปากฉันมักกลายเป็นรูป O คำแนะนำของแม่ดีกว่าผู้เชี่ยวชาญที่เรียกตัวเองว่าผู้เชี่ยวชาญหลายเท่าฉันมักจะถามเธอว่าเพราะเหตุใดเธอถึงสามารถตัดสินใจสิ่งที่ดีได้มากมาย แต่สำหรับเธอแล้วหลายๆ เรื่องกลับเป็นการตัดสินใจแบบงงๆ ถ้าตัดสินใจถูกก็เป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าตัดสินใจผิดก็จะเป็นความเสียใจตลอดชีวิต รู้สึกผิดต่อลูกทั้งชีวิต แต่ความจริงแล้ว เธอได้ห่วงใยเขามาทั้งชีวิต เหงื่อและน้ำตาก็ได้หกรดชีวิตแล้ว\ ฉันรู้ว่าแม่เห็นบทความนี้หลังจากนี้ ส่วนมากก็แค่เขินนิดหน่อย แล้วถามฉันว่า นี่คือครูสั่งให้เขียนหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่เขียนทำไม เขียนงานที่ครูสั่งเสร็จรึยัง สอบได้ดีหรือยัง อย่าให้เขียนพวกเรื่องไร้สาระเหล่านี้ไปทำให้การเรียนเสียเวลาเลย เธอคงยากที่จะมีความสุขและพอใจเพราะฉันรู้จักการกตัญญู เหมือนแม่ชาวจีนทุกคน สำหรับพวกเธอ ความสุขที่สุดคือเรามีชีวิตดี เรามีความสุข ไม่ใช่เราหันกลับไปตอบแทนพวกเธออะไรบางอย่าง เหมือนที่ฉันคาดเรื่องน้ำหนักของบทความนี้ มันไม่มีวันเทียบกับที่ฉันได้รางวัลชนะเลิศการแข่งขันภาษาอังกฤษ หรือไปเรียนต่อต่างประเทศทำให้มีหน้ามีตา ความรุ่งโรจน์ของฉันต่างหากคือดวงอาทิตย์และแสงสว่างของเธอ ชีวิตของฉันครั้งแรกที่พูดคำแรก เป็นครั้งแรกที่เดิน ครั้งแรกที่ขี่จักรยาน ครั้งแรกที่ได้คะแนนดี ครั้งแรกที่ทะเลาะและบาดเจ็บ ครั้งแรกไปทัศนศึกษาช่วงฤดูใบไม้ผลิ ครั้งแรกมีความรักครั้งแรก ครั้งแรกอกหัก ครั้งแรกสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด ครั้งแรกขับรถ ครั้งแรกได้รับรางวัล ครั้งแรกได้เงินครั้งแรกได้รับทุนการศึกษา ครั้งแรกไปต่างประเทศ ครั้งแรก...หลายครั้งแรกในชีวิตล้วนมีเงาเธออยู่ด้วย ให้กำลังใจฉัน ให้ความมั่นใจ ให้ความสุข ให้ความรื่นรมย์และความสุข\ ตั้งแต่อยู่กับฉัน เธอก็รักความรักของฉัน ฝันร้ายกับความฝันของฉัน ทุกข์กับความทุกข์ของฉัน มีความสุขกับความสุขของฉัน ความสุขกับความสุขของฉัน พอฉันเกิดมา ก็ไม่มีที่ว่างสำหรับเธอ ตั้งแต่ฉันเกิด เธอประหยัดเงินจากการซื้อเครื่องสำอางและเสื้อผ้าสวยๆ มาซื้อของเล่น ขนม การ์ตูน เก็บค่าเทอม ตั้งแต่ฉันเกิด รูปร่างสวยของแม่จึงหายไป ตั้งแต่มีครอบครัว เรา เธอจากคุณหนูที่คลั่งไคล้วรรณกรรมโรแมนติกกลายเป็นคุณแม่เพ้อฝันหน้าบ้านที่ต้องจัดการเรื่องอาหารและของใช้ประจำวันตั้งแต่มีครอบครัว เรา ผู้หญิงที่เคยใช้เงินหมดเดือนทีละเดือน ตอนนี้เขียนบัญชีรายวันทุกวัน แล้วเอาเงินที่ประหยัดมาซื้อประกัน ทำลงทุน เธอเหมือนนกนางแอ่นที่ขยันขันแข็ง คอยเพิ่มเงินและสิ่งของให้ครอบครัว แต่ไม่เคยบ่นเลยความทุ่มเทและความพยายามของเธอเป็นสิ่งยิ่งใหญ่ที่ฉันไม่เคยเห็นอีกในชั่วชีวิตนี้\ ทุกคนต่างพูดว่ากาลเวลาคือศัตรูของแม่ที่สุด มันพรากความงามและพลังชีวิตของแม่ไป แต่กาลเวลากลับทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้น จนเหลือเชื่อ จนเราอาจตระหนักได้ว่าแม่กลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่แล้ว เธอสามารถคว้าที่นั่งบนรถเมล์ได้เสมอ เธอสามารถจับจักรยานมั่นด้วยมือข้างหนึ่งและค่อย ๆ พยุงลูกที่นั่งเบาะหลังด้วยมืออีกข้าง เธอสามารถมองเห็นฉันได้ในสายตาหนแรกจากเพื่อน ๆ ในโรงเรียนอนุบาล เธอสามารถทำอาหารที่ฉันอยากกินทุกอย่าง เธอสามารถมองออกว่าใครกำลังเรียนหรือไม่ เธอสามารถดุด่าเราติดต่อกัน 2 ชั่วโมง และเธอมักจะมีเงินให้เราเสมอ\ ในครัวเล็ก ๆ ที่อบอวลด้วยควันเธอล้างผักให้สะอาด เธอหั่นเนื้อสัตว์ให้เรียบร้อย เธอกลับตะแกรงใส่น้ำมันเร็วราวกับไม่สนใจละอองน้ำมันที่กระเด็นใส่หน้า ในโรงเรียนที่วุ่นวายและคนแน่น เธอยอมรับผิดแทนคุณในสำนักงานครู เธอเป็นคนแรกที่จำคุณได้ตรงประตูโรงเรียนเวลาเข้าเรียน ในพิธีรับปริญญาเธอร้องไห้ด้วยความตื้นตันใจ\ ในโรงพยาบาลที่เย็นและเคร่งขรึม เธอที่อดทนเจ็บปวดเหมือนกระดูกซี่โครงหักเพื่อคลอดคุณในห้องคลอด เธอวิตกเมื่อคุณแขนหักและพยายามหาแพทย์หรือเตียงให้คุณ เธอมองขวดน้ำเกลือของคุณไม่ละสายตาตอนคุณหลับรอให้แพทย์มาดึงเข็ม\ เราอ่านนิยายกำลังภายใน เราดูการบรรยายของคนดัง เราติดตามไอดอลที่เราหลงใหล เรามักคิดว่าสิ่งนี้เจ๋ง สิ่งนั้นสุดยอด สิ่งนี้หล่อ สิ่งนั้นสวย แต่ไม่เคยหันกลับไปดูว่าตั้งแต่เมื่อเราเกิดขึ้น ใครบางคนได้เฝ้าปกป้องเราอยู่ข้าง ๆ กลายเป็นฮีโร่ของเราตอนที่อ่อนแอ\ ถ้ามีคนคนหนึ่งในโลกนี้ที่พร้อมจะยืนเคียงข้างคุณตลอดไป ถ้ามีคนคนหนึ่งที่พร้อมจะฟังคุณพูดตลอดไป ถ้ามีคนคนหนึ่งที่พร้อมให้อภัยคุณแบบไม่มีเงื่อนไขแม้คุณจะทำให้เขาเสียใจจนร้องไห้ ถ้ามีคนคนหนึ่งยอมเปลี่ยนจากเทพธิดาที่สูงส่งไม่ยุ่งเกี่ยวโลกมนุษย์กลายเป็นฮีโร่ผู้หญิงที่ฉลาดและทำทุกอย่างได้ แค่มีคนคนหนึ่งยอมทำอาหารให้คุณยี่สิบกว่าปี ไม่ว่าเธอป่วยหรือมีไข้ ไม่ว่าเส้นทางไปซื้อของจะตกฝนหรือต้องเดินกลางแดด แค่เธอยอมทำอาหารให้คุณ 20 ปี ถ้าโลกนี้เหลือคนแบบนี้คนเดียว เธอก็คือแม่ของคุณ最近ฮิตมากเพลงหนึ่งคือ “เวลาผ่านไปไหนหมด ยังไม่ได้รู้สึกกับความเป็นเด็กดีๆ ก็แก่แล้ว มีลูกมีสาวทั้งชีวิต ใจเต็มไปด้วยลูกๆ ร้องไห้แล้วก็หัวเราะ เวลาผ่านไปไหนหมด ยังไม่ได้มองตาเธอให้ดีๆ ผมก็พร่ามัวแล้ว ชีวิตครึ่งหนึ่งกับข้าว น้ำมัน เกลือและน้ำตาล หันไปอีกทีหน้าก็เต็มไปด้วยริ้วรอย…” แต่ทุกครั้งที่ฟังเพลงนี้ ผมเหมือนเด็กผู้ชายที่หนีออกจากบ้านไปผจญโลกกว้างที่เราเคยอ่านในหนังสือให้กำลังใจ จนวันที่หิวทั้งวัน ยายใจดีข้างทางก็ให้เกี๊ยวน้ำร้อนๆ หนึ่งชาม หลังจากที่ผ่านความลำบากและการต่อสู้ไป เขาก็เข้าใจในน้ำตา คนที่เคยต้มเกี๊ยวนั้นให้เขายี่สิบปีนั้นก็คือฮีโร่ในชีวิตของเขา แต่เรื่องนี้ไม่ใช่คำแถลงขอบคุณในรายการ “ซูเปอร์จีน” แล้วต้องมีตอนจบสวยงามทุกตัวอักษรหรือ? ในเมื่อเรายังสามารถอยู่กับแม่ได้บ่อยๆ ก็พูดคุยกับพวกท่าน แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ อย่างราคาผักวันนี้แพงขึ้น รถเมล์ไม่มีใครลุกให้ หรือฟังพวกท่านบ่นนิดหน่อย นี่ก็ถือว่าเป็นความสุขอย่างหนึ่งแล้ว ให้เรามีความอดทนสอนพวกท่านใช้คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ ใช้ WeChat เหมือนที่พวกท่านอดทนสอนเราตอนเด็กๆ ว่าต้องใส่เสื้อผ้าอย่างไร ผูกเชือกรองเท้าอย่างไร และใช้ตะเกียบกินข้าวอย่างไร… รูปถ่ายคงทนช่วงเวลาที่แม่ยังสวยและอ่อนเยาว์ กาลเวลาพาใบหน้าของแม่หายไป เมื่อเรากลายเป็นพ่อแม่วันหนึ่ง เราจะใช้ชีวิตทั้งชีวิตเข้าใจรักที่ผู้หญิงคนนั้นในรูปถ่ายมอบให้เราในชีวิตนี้ 【แชร์ความรักในครอบครัว】แม่ของเราทุกคนคือเทพธิดาที่สวยงาม
ใจรักไม่มีสิ้นสุด กลับบ้านก็มีความสุขเมื่อถึงเวลา เสื้อหนาวเข็มเย็บแน่น จดหมายบ้านรอยหมึกยังใหม่ เจอกันก็สงสารผอมเพรียว เรียกลูกถามเรื่องความลำบาก อ้อยอิ่งละอายที่เป็นลูก ไม่กล้าถอนหายใจเกี่ยวกับความเหน็ดเหนื่อย ——————《สิ้นปีกลับบ้าน》 ขอมอบบทความนี้ให้กับคุณแม่ทุกท่าน ขอบคุณที่มอบชีวิตและดูแลชีวิตอย่างยิ่งใหญ่! หากไม่ใช่เพราะต้องไปสถานกงสุลอเมริกันทำวีซ่าและต้องใช้ภาพถ่ายครอบครัวรวม ฉันก็คงไม่พลิกไปเจอภาพวัยเยาว์ของแม่; หากไม่ใช่เพราะวันแม่ ความเข้าใจเกี่ยวกับความรักของแม่ของฉันก็คงไม่ลึกซึ้งขนาดนี้ จนถึงตอนนี้ยังคงค่อยๆ เข้าใจความรักที่ธรรมดาแต่ยิ่งใหญ่ การพลิกดูภาพแม่ตอนยังสาว ไม่สามารถเชื่อมโยงภาพหญิงผู้เปราะบาง รูปร่างดีในภาพนั้นกับหญิงกลางคนที่ต้องเบียดเสียดขึ้นรถเมล์ ต่อรองกับพ่อค้าอย่างฉลาด และรูปร่างเริ่มอ้วน เสี่ยวฮุ่ยบอกว่าเธออยากเห็นแม่ตอนวัยหนุ่มสาว คงเป็นการรวมกันของเทพธิดาและสาวนักสู้ ส่วนฉันคิดว่าคุณแม่ทุกคนตอนวัยหนุ่มสาวต้องเป็นเทพธิดา ในช่วงวัยเยาว์ที่สวยงามเหมือนดอกไม้ พวกเธอก็หลงใหลในไอดอลและดารา มีฝันอยากเป็นตัวเอกในนิยายของชิงเย่า เหมือนตอนนี้เด็กผู้หญิงฝันจะเป็นตัวเอกในละครเกาหลี พวกเธอก็ชอบแต่งตัวสวยๆ ไปเที่ยว ไม่ต่างจากมีผู้ชายหล่อต่อแถวรอเดทด้วย ตอนนั้นพวกเธอก็ไม่รู้ราคากะหล่ำปลีต่อกิโล หมูควรซื้อแบบไหนให้เหมาะกับความมันและความเล็ก ทำไข่เจียวมะเขือเทศควรใส่มะเขือเทศก่อนหรือไข่ก่อน ยังไม่รู้วิธีตากผ้าห่มให้อบอุ่น ฟู และมีกลิ่นแดด พวกเธอก็ไม่รู้จะต่อรองกับพ่อค้าอย่างไรถึงจะได้ราคาถูกสุด ประหยัดเงินไม่กี่บาทสำหรับค่าใช้จ่าย พวกเธอก็ไม่รู้จะปลอบเด็กที่ไม่ยอมนอนทั้งคืนอย่างไร จะใส่เสื้อเพิ่มหรือเปลี่ยนผ้าอ้อมเมื่อไหร่ ไข้ขึ้นทำอย่างไร ผื่นขึ้นทำอย่างไร ลูกป่วยบ่อย พวกเธอก็อ่อนแรงและร้องไห้ไปพร้อมกับลูก พวกเธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเมื่อลูกถือข้อสอบที่สอบตก มองตาไร้เดียงสา ควรดุด่าหรือให้กำลังใจ เมื่อครูเรียกชื่อติวเตอร์ที่ประชุมผู้ปกครอง เรื่องพูดคุยในชั้นเรียนอย่างไร จะปกปิดความเขินอายและความละอายบนใบหน้าอย่างไรไม่เข้าใจว่าทำไมลูกของคนอื่นจึงสามารถทำคะแนนได้ดีอยู่เสมอ ในขณะที่ฉันกลับซนทุกวัน ก่อเรื่องวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา ไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กถึงรักดาราจนถึงขนาดเดือดดาล ร้องไห้และโวยวายว่าต้องไปดูคอนเสิร์ตของเขาในคืนก่อนการสอบเอ็นทรานซ์ และจะทำอย่างไรเมื่อต้องไปชมงานเซ็นลายมือของนักกีฬา ไม่เข้าใจว่าเด็กวัยรุ่นที่เข้าสู่ช่วงวัยห้าวทำไมถึงมีเขตหวงห้ามเยอะแยะ หากเผลอไปเหยียบก็จะเกิดสงครามใหญ่โต ทำไมวัยรุ่นที่ฉันรักจึงสามารถพูดเรื่องเจ็บปวดใจขนาดนั้นออกมา ไม่เข้าใจว่าจะให้เขาเลือกมหาวิทยาลัยในจังหวัดอื่นหรือในเมืองเดิมดี กลัวว่าเขาจะดูแลตัวเองไม่ดี จะคบกับสาวใครก็ได้ ไม่ตั้งใจเรียน กินไม่ดี นอนไม่ดี... ในตอนนั้นพวกเธอเข้าใจอะไรบ้าง ตอนแรก ๆ พวกเธอก็ไม่ต่างจากสาว ๆ ปัจจุบัน แค่ร้องไห้เมื่ออ่านเรื่องราวเศร้าของหลินไต้หยู, ยิ้มเมื่อซื้อแฟชั่นที่กำลังฮิต, ตื่นเต้นเมื่อคุยถึงการแสดงของไอดอลในคอนเสิร์ตที่บางแห่ง, ใจกระตุกเมื่อเดินผ่านหนุ่มที่ชอบในห้องเรียนข้าง ๆ, ระมัดระวังเมื่อเปิดของที่บ้านนำมาจากบ้านเกิด, หน้าแดงอายเมื่อได้รับดอกกุหลาบและจดหมายรักจากหนุ่มที่ร้องเพลงรักให้หน้าประตูโรงเรียน... แต่ตอนนี้เธอแทบทำได้ทุกอย่าง ฉันยังไม่เข้าใจว่าทำไมในกลุ่มเพื่อนนับหลายร้อยคนในสนามเด็กเล่นเธอถึงมองเห็นฉันตั้งแต่แรก ทำไมตอนฉันเด็ก ๆ เมื่อนอนไม่หลับ แม่สามารถนอนไปด้วยข้างเดียว มืออีกข้างก็สามารถตามที่ฉันเคลื่อนที่เพื่อให้มั่นใจว่าฉันจะไม่ตกเตียง และยังไม่เข้าใจทำไมแม่ของฉันในสมัยประถมสามารถเตรียมอาหารเช้าเสร็จก่อนที่ฉันจะตื่น ไม่รู้ว่าแม่ตื่นกี่โมง แม่ยังมีพลังมาก สามารถดุฉันต่อเนื่องได้สองชั่วโมง และคิดถึงตอนเด็ก ๆ เวลาตุ๋ยอยากกินอะไรอร่อย แม่สามารถทำให้ได้ทุกอย่างตามที่ฉันอยากกิน และยังทำให้มื้ออาหารทุกวันไม่ซ้ำกัน แม่ยังคิดสูตรอาหารใหม่ตามที่ฉันคิดเอง รู้สึกว่าคุณแม่รู้ทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องดาราศาสตร์และภูมิศาสตร์ จนถึงราคาสินค้าและสถานการณ์ประเทศ เรื่องที่แม่เล่าบางเรื่องฉันไม่เคยได้ยิน เมื่อไหร่ที่แม่เล่า ปากฉันมักกลายเป็นรูป O คำแนะนำของแม่ดีกว่าผู้เชี่ยวชาญที่เรียกตัวเองว่าผู้เชี่ยวชาญหลายเท่าฉันมักจะถามเธอว่าเพราะเหตุใดเธอถึงสามารถตัดสินใจสิ่งที่ดีได้มากมาย แต่สำหรับเธอแล้วหลายๆ เรื่องกลับเป็นการตัดสินใจแบบงงๆ ถ้าตัดสินใจถูกก็เป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าตัดสินใจผิดก็จะเป็นความเสียใจตลอดชีวิต รู้สึกผิดต่อลูกทั้งชีวิต แต่ความจริงแล้ว เธอได้ห่วงใยเขามาทั้งชีวิต เหงื่อและน้ำตาก็ได้หกรดชีวิตแล้ว\ ฉันรู้ว่าแม่เห็นบทความนี้หลังจากนี้ ส่วนมากก็แค่เขินนิดหน่อย แล้วถามฉันว่า นี่คือครูสั่งให้เขียนหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่เขียนทำไม เขียนงานที่ครูสั่งเสร็จรึยัง สอบได้ดีหรือยัง อย่าให้เขียนพวกเรื่องไร้สาระเหล่านี้ไปทำให้การเรียนเสียเวลาเลย เธอคงยากที่จะมีความสุขและพอใจเพราะฉันรู้จักการกตัญญู เหมือนแม่ชาวจีนทุกคน สำหรับพวกเธอ ความสุขที่สุดคือเรามีชีวิตดี เรามีความสุข ไม่ใช่เราหันกลับไปตอบแทนพวกเธออะไรบางอย่าง เหมือนที่ฉันคาดเรื่องน้ำหนักของบทความนี้ มันไม่มีวันเทียบกับที่ฉันได้รางวัลชนะเลิศการแข่งขันภาษาอังกฤษ หรือไปเรียนต่อต่างประเทศทำให้มีหน้ามีตา ความรุ่งโรจน์ของฉันต่างหากคือดวงอาทิตย์และแสงสว่างของเธอ ชีวิตของฉันครั้งแรกที่พูดคำแรก เป็นครั้งแรกที่เดิน ครั้งแรกที่ขี่จักรยาน ครั้งแรกที่ได้คะแนนดี ครั้งแรกที่ทะเลาะและบาดเจ็บ ครั้งแรกไปทัศนศึกษาช่วงฤดูใบไม้ผลิ ครั้งแรกมีความรักครั้งแรก ครั้งแรกอกหัก ครั้งแรกสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด ครั้งแรกขับรถ ครั้งแรกได้รับรางวัล ครั้งแรกได้เงินครั้งแรกได้รับทุนการศึกษา ครั้งแรกไปต่างประเทศ ครั้งแรก...หลายครั้งแรกในชีวิตล้วนมีเงาเธออยู่ด้วย ให้กำลังใจฉัน ให้ความมั่นใจ ให้ความสุข ให้ความรื่นรมย์และความสุข\ ตั้งแต่อยู่กับฉัน เธอก็รักความรักของฉัน ฝันร้ายกับความฝันของฉัน ทุกข์กับความทุกข์ของฉัน มีความสุขกับความสุขของฉัน ความสุขกับความสุขของฉัน พอฉันเกิดมา ก็ไม่มีที่ว่างสำหรับเธอ ตั้งแต่ฉันเกิด เธอประหยัดเงินจากการซื้อเครื่องสำอางและเสื้อผ้าสวยๆ มาซื้อของเล่น ขนม การ์ตูน เก็บค่าเทอม ตั้งแต่ฉันเกิด รูปร่างสวยของแม่จึงหายไป ตั้งแต่มีครอบครัว เรา เธอจากคุณหนูที่คลั่งไคล้วรรณกรรมโรแมนติกกลายเป็นคุณแม่เพ้อฝันหน้าบ้านที่ต้องจัดการเรื่องอาหารและของใช้ประจำวันตั้งแต่มีครอบครัว เรา ผู้หญิงที่เคยใช้เงินหมดเดือนทีละเดือน ตอนนี้เขียนบัญชีรายวันทุกวัน แล้วเอาเงินที่ประหยัดมาซื้อประกัน ทำลงทุน เธอเหมือนนกนางแอ่นที่ขยันขันแข็ง คอยเพิ่มเงินและสิ่งของให้ครอบครัว แต่ไม่เคยบ่นเลยความทุ่มเทและความพยายามของเธอเป็นสิ่งยิ่งใหญ่ที่ฉันไม่เคยเห็นอีกในชั่วชีวิตนี้\ ทุกคนต่างพูดว่ากาลเวลาคือศัตรูของแม่ที่สุด มันพรากความงามและพลังชีวิตของแม่ไป แต่กาลเวลากลับทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้น จนเหลือเชื่อ จนเราอาจตระหนักได้ว่าแม่กลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่แล้ว เธอสามารถคว้าที่นั่งบนรถเมล์ได้เสมอ เธอสามารถจับจักรยานมั่นด้วยมือข้างหนึ่งและค่อย ๆ พยุงลูกที่นั่งเบาะหลังด้วยมืออีกข้าง เธอสามารถมองเห็นฉันได้ในสายตาหนแรกจากเพื่อน ๆ ในโรงเรียนอนุบาล เธอสามารถทำอาหารที่ฉันอยากกินทุกอย่าง เธอสามารถมองออกว่าใครกำลังเรียนหรือไม่ เธอสามารถดุด่าเราติดต่อกัน 2 ชั่วโมง และเธอมักจะมีเงินให้เราเสมอ\ ในครัวเล็ก ๆ ที่อบอวลด้วยควันเธอล้างผักให้สะอาด เธอหั่นเนื้อสัตว์ให้เรียบร้อย เธอกลับตะแกรงใส่น้ำมันเร็วราวกับไม่สนใจละอองน้ำมันที่กระเด็นใส่หน้า ในโรงเรียนที่วุ่นวายและคนแน่น เธอยอมรับผิดแทนคุณในสำนักงานครู เธอเป็นคนแรกที่จำคุณได้ตรงประตูโรงเรียนเวลาเข้าเรียน ในพิธีรับปริญญาเธอร้องไห้ด้วยความตื้นตันใจ\ ในโรงพยาบาลที่เย็นและเคร่งขรึม เธอที่อดทนเจ็บปวดเหมือนกระดูกซี่โครงหักเพื่อคลอดคุณในห้องคลอด เธอวิตกเมื่อคุณแขนหักและพยายามหาแพทย์หรือเตียงให้คุณ เธอมองขวดน้ำเกลือของคุณไม่ละสายตาตอนคุณหลับรอให้แพทย์มาดึงเข็ม\ เราอ่านนิยายกำลังภายใน เราดูการบรรยายของคนดัง เราติดตามไอดอลที่เราหลงใหล เรามักคิดว่าสิ่งนี้เจ๋ง สิ่งนั้นสุดยอด สิ่งนี้หล่อ สิ่งนั้นสวย แต่ไม่เคยหันกลับไปดูว่าตั้งแต่เมื่อเราเกิดขึ้น ใครบางคนได้เฝ้าปกป้องเราอยู่ข้าง ๆ กลายเป็นฮีโร่ของเราตอนที่อ่อนแอ\ ถ้ามีคนคนหนึ่งในโลกนี้ที่พร้อมจะยืนเคียงข้างคุณตลอดไป ถ้ามีคนคนหนึ่งที่พร้อมจะฟังคุณพูดตลอดไป ถ้ามีคนคนหนึ่งที่พร้อมให้อภัยคุณแบบไม่มีเงื่อนไขแม้คุณจะทำให้เขาเสียใจจนร้องไห้ ถ้ามีคนคนหนึ่งยอมเปลี่ยนจากเทพธิดาที่สูงส่งไม่ยุ่งเกี่ยวโลกมนุษย์กลายเป็นฮีโร่ผู้หญิงที่ฉลาดและทำทุกอย่างได้ แค่มีคนคนหนึ่งยอมทำอาหารให้คุณยี่สิบกว่าปี ไม่ว่าเธอป่วยหรือมีไข้ ไม่ว่าเส้นทางไปซื้อของจะตกฝนหรือต้องเดินกลางแดด แค่เธอยอมทำอาหารให้คุณ 20 ปี ถ้าโลกนี้เหลือคนแบบนี้คนเดียว เธอก็คือแม่ของคุณ最近ฮิตมากเพลงหนึ่งคือ “เวลาผ่านไปไหนหมด ยังไม่ได้รู้สึกกับความเป็นเด็กดีๆ ก็แก่แล้ว มีลูกมีสาวทั้งชีวิต ใจเต็มไปด้วยลูกๆ ร้องไห้แล้วก็หัวเราะ เวลาผ่านไปไหนหมด ยังไม่ได้มองตาเธอให้ดีๆ ผมก็พร่ามัวแล้ว ชีวิตครึ่งหนึ่งกับข้าว น้ำมัน เกลือและน้ำตาล หันไปอีกทีหน้าก็เต็มไปด้วยริ้วรอย…” แต่ทุกครั้งที่ฟังเพลงนี้ ผมเหมือนเด็กผู้ชายที่หนีออกจากบ้านไปผจญโลกกว้างที่เราเคยอ่านในหนังสือให้กำลังใจ จนวันที่หิวทั้งวัน ยายใจดีข้างทางก็ให้เกี๊ยวน้ำร้อนๆ หนึ่งชาม หลังจากที่ผ่านความลำบากและการต่อสู้ไป เขาก็เข้าใจในน้ำตา คนที่เคยต้มเกี๊ยวนั้นให้เขายี่สิบปีนั้นก็คือฮีโร่ในชีวิตของเขา แต่เรื่องนี้ไม่ใช่คำแถลงขอบคุณในรายการ “ซูเปอร์จีน” แล้วต้องมีตอนจบสวยงามทุกตัวอักษรหรือ? ในเมื่อเรายังสามารถอยู่กับแม่ได้บ่อยๆ ก็พูดคุยกับพวกท่าน แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ อย่างราคาผักวันนี้แพงขึ้น รถเมล์ไม่มีใครลุกให้ หรือฟังพวกท่านบ่นนิดหน่อย นี่ก็ถือว่าเป็นความสุขอย่างหนึ่งแล้ว ให้เรามีความอดทนสอนพวกท่านใช้คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ ใช้ WeChat เหมือนที่พวกท่านอดทนสอนเราตอนเด็กๆ ว่าต้องใส่เสื้อผ้าอย่างไร ผูกเชือกรองเท้าอย่างไร และใช้ตะเกียบกินข้าวอย่างไร… รูปถ่ายคงทนช่วงเวลาที่แม่ยังสวยและอ่อนเยาว์ กาลเวลาพาใบหน้าของแม่หายไป เมื่อเรากลายเป็นพ่อแม่วันหนึ่ง เราจะใช้ชีวิตทั้งชีวิตเข้าใจรักที่ผู้หญิงคนนั้นในรูปถ่ายมอบให้เราในชีวิตนี้ 
