「เว็บสรุปข่าว」ภาพวาดน้ำมันคว่ำ

ร้านอาหารของบ้านฉันเปิดอยู่ข้าง ๆ สถาบันศิลปะ ครูและนักเรียนจากสถาบันมักจะมาร้านอาหารของฉันทานข้าว พ่อของฉันเป็นพ่อครัวที่ยอดเยี่ยม เขาไม่เข้าใจเรื่องศิลปะ แต่เขาให้ความเคารพต่อคนทำงานด้านศิลปะเสมอ\ พ่อเหมือนจะมองว่ามีนักวาดแค่สองประเภท: ประเภทหนึ่งคือศิลปินที่ประสบความสำเร็จ และอีกประเภทคือศิลปินที่มีพรสวรรค์แต่ไม่ได้รับโอกาส ศิลปินที่ประสบความสำเร็จมักเชิญคนมาทานอาหาร และมักฝากเงินล่วงหน้าในร้านอาหาร พอทานเสร็จแล้วก็จากไปอย่างสง่างาม; นักวาดที่มีพรสวรรค์แต่ไม่ได้รับโอกาสมักชอบทานแบบผ่อนชำระ บางครั้งก็ทิ้งหนี้บางส่วน แล้วก็ยังคงผ่อนชำระต่อไป\ เฉินเป็นนักวาดที่มีพรสวรรค์แต่ไม่ได้รับโอกาส วันหนึ่ง หลังจากทานข้าวเสร็จ เฉินมาหาพ่อเพื่อขอยืมเงิน เขาบอกว่าแม่ของเขากำลังอาการวิกฤต เขาอยากไปพบหน้าแม่ครั้งสุดท้าย พ่อไม่คิดอะไรและให้เงินค่าตั๋วเครื่องบินกับเขา เป็นการเตือนให้เขารีบเรียกแท็กซี่ไปสนามบิน อย่าทำให้มีความเสียใจไปตลอดชีวิต\ หนึ่งเดือนต่อมา เฉินกลับมาที่ร้านอาหารอีกครั้ง เขาขอบคุณพ่ออย่างมาก และอยากมอบภาพวาดหนึ่งภาพให้พ่อ พ่อชี้ไปยังผนังของร้านที่มีภาพวางเต็มไปหมดแล้วและพูดว่า: ดูสิ หลายคนที่ลำบากก็เอาภาพมาตอบแทนฉัน สิ่งที่ฉันไม่เคยขาดคือภาพวาด เรื่องก่อนหน้านี้อย่าไปใส่ใจแค่มากินข้าวก็พอ\ เฉินพูดด้วยความจริงใจ: ภาพนี้ไม่ใช่เพื่อชำระหนี้ แต่เป็นเพื่อแสดงความกตัญญู ตอนที่ฉันอยู่กับแม่และเห็นเธอเสียชีวิต คนที่ฉันขอบคุณที่สุดคือคุณ คุณทำให้ฉันไม่มีความเสียใจไปตลอดชีวิต ฉันไม่รู้จะสื่อความรู้สึกอย่างไร จึงวาดภาพนี้เป็นภาพน้ำมัน คุณต้องรับไว้ ไม่เช่นนั้นฉัน...\ ในที่สุดพ่อทนไม่ได้ที่จะปฏิเสธความตั้งใจดีของเฉิน จึงเอาภาพนี้กลับไปบ้าน นี่เป็นภาพน้ำมันแนวอับสแตรก มีสีใหญ่หลายก้อน ดำเนินสีเข้มอ่อนต่างกัน รูปร่างประหลาด เนื่องจากผนังห้องนั่งเล่นและห้องนอนมีของตกแต่งอยู่แล้ว พ่อจึงเอาภาพไปวางไว้ในห้องน้ำ ดังนั้นคนในครอบครัวก็สามารถชมภาพนี้เวลาที่เข้าห้องน้ำ\ ห้องน้ำหันไปทางตะวันออก แสงแดดอบอุ่นมักตกตกกระทบภาพนี้ สีต่าง ๆ จึงลอยเล็กน้อย มีทั้งนูนต่ำต่างระดับ เรายิ่งดูยิ่งรู้สึกประหลาด ใจค่อย ๆ นึกถึงความคิดสร้างสรรค์สวยงามมากมาย แม่บอกว่า ทุกครั้งที่มองภาพนี้ เธอนึกถึงบ้านเกิดของเธอ นึกถึงท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงสีสันและความฝันในวัยสาว; พ่อบอกว่า เขานึกถึงพ่อของเขา เมื่อพ่อเสียชีวิต เขาไม่ได้ส่งท้าย ความเศร้าที่ลบไม่ออกนั้นก็ถูกย่อลงอยู่ในก้อนสีที่ลอยอยู่\ ต่อมา พ่อย้ายภาพนี้จากห้องน้ำมาวางในตำแหน่งที่เห็นชัดที่สุดในห้องนั่งเล่นพ่อมักจะพูดว่า เฉินสามารถวาดผลงานที่ยิ่งใหญ่ได้อย่างนี้ ทำให้ครอบครัวเรา "คนบ้านนอก" รู้สึกประทับใจ วันหนึ่งเขาจะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน และก็เป็นจริง ไม่ถึง 10 ปี เฉินกลายเป็นหนึ่งในจิตรกรอิมเพรสชันนิสต์ที่มีชื่อเสียงของประเทศ ผลงานของเขาเริ่มถูกเก็บสะสมโดยหอศิลป์และพิพิธภัณฑ์หลายแห่ง มีคนกล่าวว่าภาพแต่ละภาพในตลาดมีราคาถึงล้านหยวน เฉินยังคงชอบชวนเพื่อนมาที่ร้านอาหารของพ่อ เขาไม่ซื้อด้วยเครดิตมานานแล้ว และมักจะชวนพ่อดื่มเหล้านำเข้าที่เขานำมาเอง มิตรภาพที่เริ่มต้นจากความยากจน ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดมาก แค่รอยยิ้มและการแสดงอารมณ์ก็เข้าใจกันได้\ วันหนึ่ง เฉินพูดขึ้นว่าอยากดูภาพที่เคยให้พ่อเมื่อก่อน: ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นั่นยังเป็นผลงานที่เขาพึงพอใจที่สุดในชีวิต พ่อพาเขาเข้าบ้าน ทันทีที่เข้าไปในห้องนั่งเล่น เฉินก็ร้องออกมาว่า: คุณแขวนภาพของผมคว่ำไป!\ ครอบครัวเราต่างหัวเราะเขิน ๆ ที่แท้จริงก็คือเมื่อก่อนเขาลืมเซ็นชื่อ และพวกเราก็เป็น "คนบ้านนอก" ที่ดูภาพนามธรรมไม่ออก เฉินถอดภาพแล้วหมุนกลับมา จากนั้นเขาจึงเซ็นชื่อของตัวเองอย่างจริงจังที่มุมล่างขวา หลังจากนั้นเขาพูดเล่นกับพ่อครึ่งขำว่า: วันไหนคุณขาดเงิน โทรไปหาพิพิธภัณฑ์ได้เลย พวกเขาจะนำเงินมาส่งถึงบ้านและขอบคุณคุณอย่างล้นหลาม\ พ่อยิ้มอย่างจริงจังและพูดว่า: ภาพนี้เป็นสมบัติของครอบครัวเรา ชมมาหลายปี เรามีความผูกพัน แม้ว่าผมจะเป็นคนบ้านนอก แต่ไม่ขายศิลปะและความรู้สึกหรอก\ เฉินยิ้มอย่างยินดีแล้วตบไหล่พ่อแล้วพูดว่า: พี่ชาย คุณคื่อพ่อครัวที่มีการศึกษาที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอ ภาพนี้อยู่กับคุณ มันคุ้มจริง ๆ\ ดังนั้น ภาพนี้จึงยังคงอยู่บนผนังบ้านเรา แต่ครอบครัวเราก็ยังชอบหันกลับมาชมเมื่อมันกลับหัว ดูเหมือนว่ามันควรจะเป็นอย่างนั้น ขณะที่อายุเพิ่มขึ้น เห็นปรากฏการณ์ที่มากมายและปนเปกัน ผมยิ่งรู้สึกถึงแก่นแท้ในคำพูดง่าย ๆ ของพ่อ: ความมีรสนิยมของคน ไม่ได้อยู่ที่ว่าเขารู้เรื่องศิลปะและความงามหรือไม่ แต่ขึ้นอยู่กับว่าหัวใจของเขามีความเคารพและนอบน้อมหรือไม่