《แหวนวิญญาณปีศาจ》บทที่หนึ่ง

------------------------\ ลมพายุกรีดกราย ฝนตกหนัก\ เมฆสีเทาดำหนาทึบปกคลุมเหนือเมืองเหล็กแห่งนี้ ทำให้ท้องฟ้าเต็มไปด้วยสีเทา ฝนตกกระจายไปทุกมุมเมือง ฟ้าร้องดังเป็นระยะ ๆ พร้อมกับฟ้าแลบแสบตาที่บางครั้งสาดลงมาในเมือง ราวกับระบายความโกรธอันไม่มีที่สิ้นสุด\ ในช่วงเวลาที่ฝนฟ้าคะนองเช่นนี้ ถนนใหญ่แทบไม่มีใครผ่านมา แต่กลับมีคนกลุ่มหนึ่งยืนมองหน้ากันอยู่ในมุมมืดแห่งหนึ่งของเมือง ฝนที่ตกลงมาทั่วท้องฟ้าเหมือนกับมีพายุบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น\ “หลินมู่ เงินและของแลกเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้พี่เสือสนใจแหวนที่คุณถืออยู่ ซื้อห้าพันบาท คุณเอายังไง?” ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมถามชายหนุ่มที่ยืนไม่ไกลจากตัวเขา น้ำเสียงแฝงความดูหมิ่นเล็กน้อย\ ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่า “หลินมู่” จ้องมองชายวัยกลางคนด้วยความระมัดระวัง และเน้นย้ำว่า “ฉันบอกมากกว่าหนึ่งครั้งแล้ว แหวนนี้เป็นมรดกจากแม่ของฉัน สำหรับฉันมันมีค่าไม่มีประมาณ ต่อให้เสนอราคาเท่าไหร่ ฉันก็ไม่ขาย!”\ น้ำฝนไหลลงตามใบหน้าคมเขาของเขา น้ำเสียงของเขาในท่ามกลางเสียงฝนฟังดูเย็นชาและเชื่อถือได้\ ชายวัยกลางคนแลกสายตากับชายห้าคนที่ยืนข้างเขา ดวงตาสะท้อนถึงอันตรายเบา ๆ พูดช้า ๆ ว่า “จริง ๆ ไม่สามารถประนีประนอมสักหน่อยได้เหรอ? คุณต้องรู้ว่าพี่เสือชอบสะสมของแบบนี้มาก และต้องรู้ว่าของที่พี่เสืออยากได้ ไม่มีทางไม่ได้!”\ ชายวัยกลางคนเคยได้รับข้อมูลจากสายรายงานว่า แหวนที่หลินมู่ถืออยู่นั้นไม่ใช่แหวนธรรมดา ดูเหมือนจะมีวิญญาณอยู่ สายรายงานเคยเห็นแหวนส่องแสงสีดำประหลาดด้วยตาตัวเอง ไม่ใช่ครั้งเดียว! เพียงแค่เรื่องนี้ก็ทำให้รู้ว่าแหวนของหลินมู่ไม่ธรรมดาแน่นอน!\ หลินมู่จะไม่เข้าใจนัยของคำพูดนี้ได้อย่างไร? หากเขาไม่ยอม พี่เสือก็สามารถเอาแหวนของเขาไปได้โดยใช้เล่ห์เหลี่ยม ซึ่งหมายความว่าการฆ่าคนเพื่อปล้นก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ ฝ่ายตรงข้ามคือคนสำคัญของแก๊งใหญ่วงการมืด!\ แต่หลินมู่จะยอมได้อย่างไร เขาเกิดมาดื้อ เกิดมาเชื่อมั่นตัวเอง ยิ่งเถียงกับเขามาก เขายิ่งเถียงกลับ เขากระชับถุงเงินที่ห่อด้วยถุงพลาสติกสีดำในมือแน่น ๆ และพูดเย็นชาว่า “ฉันเตือนคุณ เรายังไม่ได้มีความสัมพันธ์ถึงขนาดนั้น ฉันส่งของ ฉันได้รับเงิน แค่นั้น เสร็จงานแล้วก็แยกย้ายกันไปฉันไม่ใช่พวกคนชั้นต่ำที่เอาอะไรจากใครก็ได้ แค่รู้จักทุกวิธีเพื่อตอแหลกับหัวหน้าเพื่อให้ได้ตำแหน่ง วันนี้ฉันพูดตรงนี้แหละ แหวนนี้ ฉันไม่มีวันยกให้ใคร! ถ้าอยากได้ ถ้าอยากชิง ลองมาดูสิ!”\ “ครืดคราด!”\ เมื่อกี้ ก่อนหน้านี้ ท้องฟ้าสว่างจ้าราวกลางวัน ใบหน้าของหลินหมู่ใต้แสงนั้นขาวซีดเหมือนหิมะ แต่กลับแผ่พลังดึงดูดใจ มีบารมีเกรี้ยวกราดที่ยากจะเทียบ หากเสียงพูดไม่ดังนักก็ดูเหมือนจะจมหายไปกับเสียงฟ้าร้อง แต่ทุกคำกลับชัดเจน แข็งขันจนกระแทกเข้าหาใจผู้คนหลายคน ทำให้ทุกคนถึงกับชะงักไป\ เวลาผ่านไปเพียงแป๊บเดียว\ “เด็กนั่นเอ้ย,” ผู้ชายวัยกลางคนยิ้มด้วยความโหดร้าย “เธอกล้าจริงนะ! คนอย่างเธอฉันเจอตั้งเยอะ ไม่ขาดเธอคนเดียว! แต่เธอรู้ไหม คนแบบนี้สุดท้ายจะลงเอยยังไง?”\ ชายหนุ่มข้าง ๆ เขาจับมือที่เอวชัดเจน เตรียมพร้อมชักอาวุธแล้ว ลีโอ้ได้สั่งไว้ก่อนหน้านี้ ครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไร ต้องเอาแหวนของหลินหมู่ให้ได้ ถ้าทำโดยไม่ให้เรื่องบานปลายได้ก็ดีที่สุด แต่ถ้าไม่มีทางอื่น วางทุกวิธีทุกมาตรการ ต้องเอามาให้ฉัน! เอาไม่ได้ก็แล้วแต่พวกเธอจัดการเอง!\ พูดได้เลยว่าครั้งนี้ลีโอ้สั่งตายโดยเด็ดขาด ทุกคนรู้ว่าครั้งนี้ไม่อนุญาตให้ล้มเหลว! ถ้าพลาดขึ้นมา เขาจะยอมให้โดนฆ่าข้างนอกก็ยังไม่กลับบ้าน!\ “อยากต่อสู้ก็มาสิ! ฉันไม่ใช่พวกขี้ขลาดที่โดน吼ไม่กี่คำแล้วหดตัวเหมือนลิง!” หลินหมู่มองอย่างเย็นชาต่อพวกผู้ชายที่เหมือนหมาเหมือนเสือที่อยู่ตรงหน้า ตะโกนด้วยน้ำเสียงสงบ แต่อุดมด้วยความมุ่งมั่น เขาเก็บถุงพลาสติกที่ในมือเหมือนเป็นของล้ำค่าเข้าที่อก แววตาคล้ำของเขาค่อย ๆ แผ่พลังเกรี้ยวกราดและความปรารถนาอันร้อนแรงจากลึกในจิตวิญญาณ!\ การสู้ครั้งนี้ ถือว่าเพื่อตัวเธอ ไม่ว่าอย่างไร ผลลัพธ์จะเป็นยังไงก็ไม่มีคำเสียใจ\ ผู้ชายวัยกลางคนทันใดดึงดาบยาวประมาณหนึ่งฟุตออกจากด้านหลังด้วยความโกรธ “ไอ้คนบ้า ไม่รู้จักตาย ยิงให้ตายไปเลย!”\ คำพูดของหลินหมู่ชัดเจนว่าปลุกความโกรธลึกๆ ของเขาให้ลุกโชน ผู้ชายวัยกลางคนเป็นผู้นำ กรีดร้องต่ำ ๆ แล้วพุ่งตรงสู่หลินหมู่ ท่ามกลางลมพายุกระหน่ำ ท่ามกลางฝนตกหนัก มีแรงดึงดูดเต็มไปด้วยความห้าวหาญไม่ถอย!\ หลินหมู่ไม่มีอาวุธในมือ แต่กลับไม่หวาดกลัว การต่อสู้ไม่ใช่สิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน การบาดเจ็บเขาก็เคยผ่านพ้น ในหลายปีที่ผ่านมาเพื่อเธอ เขาเคยสู้ตายแบบนี้หลายครั้งแล้ว\ “ไอ้แม่งเอ๊ย!”ชายวัยกลางคนวิ่งเข้ามาใกล้แล้ว ตวัดมือฟันด้วยดาบอย่างแม่นยำ\ 林มู่เตรียมตัวไว้แล้ว ใช้แรงที่เท้ากระโดดกลิ้งไปด้านข้าง ท่าทางไม่สวยงาม แต่เวลาต่อสู้ ใครจะมายึดเรื่องสวยงาม? นี่คือประสบการณ์การต่อสู้ของ林มู่หลายปี\ ชายวัยกลางคนตอบสนองอย่างรวดเร็ว จากนั้นเตะไปที่ขาของ林มู่ ทำให้เขาสะดุด\ “ฟัน!”\ ชายวัยกลางคนเรียกเพื่อนของเขา ดาบในมือฟันอีกครั้งไปที่คอของ林มู่\ 林มู่สบถคำหยาบ พยายามเอนหลัง กลิ้งถอยหลังหลบ\ “ซี่啦!”\ 林มู่ยังไม่ทันตั้งตัว รู้สึกเจ็บแสบที่หลัง เมื่อเงยหน้ามอง พบว่ามีสองคนโผล่มาอีกแล้ว!\ “เฮ้เฮ้เฮ้เฮ้,” ชายวัยกลางคนหยุดเคลื่อนไหว ยิ้มอย่างภูมิใจ “เตรียมไว้ให้เธอล่วงหน้าแล้ว เป็นไง สนใจในความประหลาดใจนี้หรือเปล่า?”\ “สนใจไรวะ! แม่งเอ้ย!”\ 林มู่เช็ดแผลเบาๆ เลือดที่ถูกฝนชะล้างก็จางไปเร็ว\ “ไอ้เวรยังเสแสร้งอีก!” ผู้ชายตัวโตถือท่อเหล็กพุ่งเข้ามาโจมตีด้วยความโกรธ เห็นเด็กหนุ่มแสดงท่าโอ้อวด ทนไม่ไหวแล้ว\ 林มู่ยิ้มเบาๆ พยายามหลบ แต่กลับรู้สึกเจ็บแสบแทรกถึงกระดูกทั้งตัว ไม่สามารถขยับได้ โดนท่อเหล็กแรงเต็มที่จากชายตัวโต\ “แคร่ก!”\ ไหล่ของ林มู่มีเสียงดังจนเสียวฟัน ดูเหมือนกระดูกจะถูกทุบแตกหมดแล้ว\ 林มู่กระตุกเหมือนเป็นอาการเกร็ง ความเจ็บปวดเพิ่มขึ้นหลายเท่า เหมือนภูเขาทั้งลูกถล่มลง ปล่อยให้เขาถูกทับลงบนพื้น ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาไม่ทันได้คราง หมดสติไปทันที\ จนกระทั่งเสียสติ 林มู่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงหมดสติได้ง่ายขนาดนี้ ความเจ็บปวดแบบนี้ก่อนหน้านี้ไม่ได้เป็นแบบนี้\ “โอ้อวด อวด อวด แค่โง่ชอบอวดตัว คิดว่าตัวเองเก่งมาก แม่งเอ้ย!” ผู้ชายถือท่อเหล็กถ่มน้ำลายใส่หน้า林มู่ ยกเท้าจะเหยียบ\ ตอนนี้ แหวนสีดำที่ธรรมดาที่สุดในมือ林มู่เกิดควันที่เข้มข้น ควันเข้มจนแม้แต่ฝนตกหนักก็ไม่สามารถแทรกเข้าไปได้แม้แต่น้อย\ “นี่ มะ...นี่มันอะไรกันเนี่ย?”ไอ้คนตัวใหญ่ตกใจจนไม่เบา จึงถอยหลังแบบไม่รู้ตัว พร้อมกับพึมพำถามไปเรื่อย ๆ\ ชายวัยกลางคนเป็นคนแรกที่รู้สึกถึงความไม่ดี จู่ ๆ ก็ตะโกนขึ้นมาอย่างดังว่า:“ไปกันเถอะ! รีบไป!”\ คำพูดยังไม่ทันจบ หมอกดำกลับขยายตัวขึ้นเกือบสิบเท่า กลืนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเข้าไป จากนั้นหมอกดำก็เดือดพล่านเหมือนน้ำเดือด พร้อมกับเสียงคร่ำครวญของผีและเสียงหอนของหมาป่าเบา ๆ\ ไม่ถึงสามวินาที หมอกดำก็ถอยไปเหมือนน้ำทะเล ลดหายไปในซอยมืด ณ ตอนนั้นในซอยก็ไม่มีใครอยู่แล้ว แม้แต่ต้นไม้ก็ไม่เหลือร่องรอย……
ตอนนี้ฉันก็ต้องเตรียมจะเริ่มเขียนแล้ว ยินดีต้อนรับเพื่อน ๆ มาลงชื่อ ใครจะมาชื่อปกติก็ได้ ใช้ในชีวิตประจำวันได้ปกติ - -‘\ นอกจากนี้ขอชี้แจง: ห้ามนำไปเผยแพร่ต่อโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน!