เส้นทางของพระเจ้า·วิญญาณวีรบุรุษ

บนลานกว้างกว้าง มีเด็กหนุ่มผมขาวนั่งพิงต้นไม้ข้างทาง วิญญาณใสบางๆ ขยับไปมาบ่อยๆ ดูเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง \ "พูดอย่างนี้ แปลว่าหนูคือ...อะไรน่ะ...สิ่งที่เขาเรียกว่าอีริงสินั่นงั้นเหรอ" เด็กหนุ่มผมขาวพูดอย่างไม่พอใจ \ สำหรับความไม่พอใจของเด็กหนุ่ม วิญญาณไม่ได้รู้สึกหงุดหงิด มันเพียงแต่เงียบมองเด็กหนุ่ม ทำท่าเหมือนถูกมองจนหงุดหงิด เด็กหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนทันที เดินก้าวยาวไปทางโรงเรียน \ ขณะเดิน เด็กหนุ่มพูดว่า: "ฉันก็จะตอบตกลงนะ โชคร้ายแท้ที่เจอเรื่องใหญ่นี้ ทำไมฉันถึงโชคร้ายขนาดนี้!!!!" พูดจบก็วิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว \ "ฮู้ ฟังเหมือนเดิมทุกที ถึงแม้ว่าจะได้ระดับสูงสุดแล้วก็ยังเปลี่ยนนิสัยร้อนแรงแบบนี้ไม่ได้ แต่ซุนเจ๋อะ การสงครามศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องการแกอยู่ดี" วิญญาณกล่าวไปอย่างช้าๆ มองตามทางที่เด็กหนุ่มเดินไป \ \ วิทยาลัยหยู่ไฉ่ เป็นวิทยาลัยที่รวมโรงเรียนมัธยมต้น มัธยมปลาย และมหาวิทยาลัยไว้ด้วยกัน เพียงแค่เข้ามาที่วิทยาลัยนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเดินทางต่อไปยังไง เพราะที่นี่จะวางแผนทุกอย่างให้กับคุณ แน่นอนว่าสิ่งนั้นต้องขึ้นอยู่กับว่าคุณสามารถเข้าเรียนที่นี่ได้หรือไม่ \ แผนกมัธยมต้น ห้อง ม.3 (3) \ ในห้องมีคนพูดคุย มีคนเล่นสนุก และมีคนยุแยง แต่ทันทีที่เด็กหนุ่มผมขาวเข้ามาในห้อง ห้องก็เงียบลงทันที เด็กหนุ่มผมขาวมองการกระทำของพวกเขาแต่ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินไปที่ริมหน้าต่างและมองออกไปข้างนอก \ ในห้องมีเพื่อนเกือบไม่มีใครยกเว้นคนเดียว ทุกคนในห้องกลัวเขา สาเหตุคือความสามารถของเขา ความสามารถที่กดดันอย่างมาก ความสามารถเฉพาะตัว—การยับยั้งและขยายพลัง ความสามารถที่เหนือกว่าความสามารถทั้งหมด เพียงแค่เข้าใกล้เขาภายใน 30 เซนติเมตรก็จะถูกยับยั้ง เพราะความสามารถนี้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขา ยกเว้นคนนั้น...\ "ไฮ้ ซุนเจ๋อะ เธอไปงานรับปริญญาด้วยกันไหม" เสียงหนึ่งมาจากด้านหลังซุนเจ๋อะ แม้ว่าหายใจติดขัดบ้าง แต่ซุนเจ๋อะก็จำได้ คนนั้นเป็นคนแปลกที่ไม่กลัวความสามารถของเขา \ เมื่อคนนั้นเดินมาถึงข้างซุนเจ๋อะ เสื้อผ้าถูกตะขอโต๊ะ勾ติดโดยบังเอิญ แล้วต่อจากนั้น...ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น \ "ทนไม่ไหวจริงๆ กับคนแปลกแบบแก" ซุนเจ๋อะใช้มือกุมหน้าผาก พูดอย่างหมดหนทาง ก่อนจะเดินไปหาเขาและช่วยพยุงขึ้น \ หยาญรู้สึกหมดทาง ทุกครั้งที่เดินไปหา ซุนเจ๋อะ มักมีเรื่องโชคร้ายเกิดขึ้นเอง เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่เรื่องนั้นก็ไม่ได้ส่งผลต่อความสัมพันธ์ของเขากับซุนเจ๋อะหยานที่ได้รับความช่วยเหลือลุกขึ้น ตบเสื้อผ้าของเขา จากนั้นยิ้มและเดินออกจากห้องเรียนพร้อมกับซุนเซ่
ที่สนามเด็กเล่น พวกเขาเห็นคนบางคนฝึกดาบฟุโดริว ทุกคนตั้งเป้าที่จะได้ผลลัพธ์ที่ดีในพิธีรับปริญญาหยานและซุนเซ่นั่งบนหญ้า ดูอาวุธของพวกเขาแกว่งไปมาดาบฟุโดริวเป็นศิลปะดาบวิเศษที่ไม่มีขีดจํากัด ไม่ต้องการอะไรจากตัวเองแม้แต่คนธรรมดาก็สามารถเรียนรู้ได้ ซึ่งช่วยเสริมความแข็งแรงของร่างกายและป้องกันผู้ล่า......โอ้ ฉันออกนอกเรื่องไปแล้วแต่ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นผู้ก่อตั้งวิชาดาบนี้อย่างไรก็ตาม ทักษะนี้คือทักษะที่ทุกคนต้องเรียนรู้บนยอดเขาที่เย็นยะเยือก ชายห้าคนในชุดคลุมดํายืนเงียบๆ ชื่นชมความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ "ทําไมต้องเป็นเจ้า เจ้าเด็กดื้อ?จีเกะมาด้วยจะดีกว่าไหม?"คานจ้องเฉินเซียวข้าง ๆ อย่างไม่พอใจเขาไม่เข้าใจว่าทําไมจีเกะถึงไม่ได้รับอนุญาตให้มา แต่เด็กนี่ถูกส่งมาแทน"กฎของเจเนซิสอนุญาตให้มาได้แค่ห้าคน ดังนั้นจีเกะจึงมาไม่ได้"เหลียงเยว่ตอบคาร์นอย่างเฉื่อยชา ถือใบไผ่ไว้ในปากและจับท้ายทอยด้วยสองมือคานเสียการควบคุมทันทีเขาคิดว่า ฉัน อัครสาวกอันดับหนึ่งผู้มีเกียรติของแดนปีศาจ กลับถูกเมินแบบนี้แต่ประโยคถัดไปของคาซิลิอุสทําให้คานหวาดกลัวอย่างสิ้นเชิง"เด็กคนนี้สามารถอัญเชิญจิกได้"คาซิลิอุสพูดอย่างใจเย็น"ดังนั้น รวมลอร์ดจิกแล้ว เรามีทั้งหมดหกคน" เฉินเซียวพูดพร้อมรอยยิ้มให้คาร์น "ต่อไป มาสรุปแผนการต่อสู้กันเถอะ""คานสามารถต้านทานการโจมตีทั้งทางกายภาพและเวทมนตร์ได้ ดังนั้นเขาจึงเป็น MT ของทีม เหลียงเยว่มีชุดเกราะซูเปอร์ตลอดการต่อสู้ และเหมือนฉัน เขาเป็นวิญญาณดาบ เหลียงเยว่จึงเป็นครึ่งหนึ่ง MT ครึ่งหนึ่ง ครึ่งดาเมจ ครึ่งดาเมจ คาซิลลาสกับฉันเป็นดาเมจดิบ จิกเป็นเดวิล เมย์ คราย เขาควบคุมเกม เฉินเสี่ยวเป็นอิสระ พวกคุณไม่มีข้อโต้แย้งกับการแจกจ่ายนี้ใช่ไหม?"โซเดรอสคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับทุกคน ทุกคนพยักหน้าและเห็นด้วยกับแผนการแจกจ่ายของโซเดรอส
"ต่อไป ถึงเวลาล้างแค้น"เฉินเสี่ยวพูดเบา ๆ สายตาจับจ้องไปทางหนึ่ง—ไม่ใช่ศัตรูแหล่งที่มาของทิศทางนั้นคือ—ครอบครัวเฉิน ครอบครัวเหนือธรรมชาติประเภทเปลวไฟ
ขณะที่ตระกูลเฉินยังคงมีความสุขที่เฉินเฟิงถูกเลือกโดยวิญญาณวีรบุรุษ พวกเขาไม่รู้เลยว่าช่วงเวลาร้ายแรงได้มาถึงแล้ว
ขณะเดียวกัน วิญญาณวีรบุรุษก็ปรากฏทั่วโลก แต่ละคนมีเป้าหมายเดียวคือ สงครามศักดิ์สิทธิ์ps: โอเค ฉันยอมรับว่าฉันเขียนได้แย่ แต่พี่ช่วยให้คำแนะนำฉันมากหน่อยเถอะ ให้ฉันได้เรียนรู้