(555~ เขียนทั้งคืนเมื่อวานนี้ โอวยังไม่ได้นอนเลย ตอนนี้มีแต่เวลาว่าง โอวเกิดจากเงินถ้าคนไม่สนับสนุนเขา ก็น่าเสียดาย T^T)
\ เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ กว่าสิบปี เด็กชายตัวน้อยก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วใบหน้าที่ไม่หล่อผสมกับชีวิตธรรมดา—นั่นคือตัวตนภายในทั้งหมดของเขาบางทีเขาอาจจะอดทนเกินไป คนส่วนใหญ่ที่รู้จักเขาจึงคิดว่าเขาง่ายต่อการกลั่นแกล้งและเขาก็มีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง และเพื่อนสนิทคนนั้นก็คือเพื่อนร่วมโต๊ะ—โม่จื่อหยานบางทีนี่อาจเป็นเพื่อนคนเดียวในชีวิตของเขา"มู่หยาน ช้าลงหน่อยได้ไหม?"โม่จื่อหยานในชุดราตรีสีฟ้าอ่อน เรียกเขาอยู่ข้างหลังมู่หยาน "บ้าจริง หยานจื่อตัวน้อย เพิ่งเปิดเทอมเอง ทําไมแต่งตัวเป็นทางการขนาดนี้?โรงเรียนเราเป็นวิทยาลัยชายล้วน!เป็นความผิดของนายที่มายุ่งจนเราเกือบสาย"มู่หยานเดินนําไปบ่นกับโมจื่อหยานเขาไม่สนใจวันนี้มากนัก ชุดกีฬาสีขาวบริสุทธิ์คือสิ่งเดียวที่เขาสนใจ"บ้าจริง มู่หยาน นายไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเรื่องมหาวิทยาลัยเหรอ?นายยังไม่รู้ด้วยซ้ําว่าวันนี้วันอะไร"โม่จื่อหยานจ้องมู่หยานอย่างว่างเปล่า ไม่รู้จะพูดอะไรดี"นอกจากเปิดเทอมแล้ว วันนี้มีอะไรอีกไหม?"มู่หยานมองโม่จื่อหยานด้วยสีหน้าสงสัย จมอยู่กับความคิด "พี่ชาย โรงเรียนหญิงข้างๆ จะสร้างใหม่วันนี้ฉันได้ยินว่าเด็กผู้หญิงทุกคนที่นั่นจะมาลงทะเบียนชั่วคราวที่โรงเรียนของเรา เราจะไม่มีโอกาสโชคดีสักสองสามครั้งได้ยังไง?"โม่จื่อหยานเล่าความคิดของเขา แต่เมื่อเขาพูดซ้ําๆ เหงื่อเย็นก็ไหลลงบนหน้าผากมู่หยานแม้มู่หยานจะรู้ว่าความคิดของโม่จื่อหยานไม่ดีแน่ๆ แต่เขาก็ยังพูดอะไรที่ไม่น่าเชื่อถือ"ไอ้สารเลว..." มู่หยานไม่รู้จะพูดอะไรดี"ฉันเป็นอะไรไป?"โม่จื่อหยานมองมู่หยานเขารู้ว่านี่เป็นเรื่องปกติที่เธอจะตอบสนองแบบนี้ จึงไม่ได้สนใจมาก(โอเค มีเรื่องต้องคุยกัน เหลือคําพูดอีกกว่า 2,000 คําที่ต้องส่งคืนนี้)
