+เรื่องย่อ ครอบครัวมาร์ตินซื้อหุ่นยนต์มาหนึ่งตัวเป็นผู้ดูแลบ้าน แต่หัวหน้าครอบครัวมาร์ตินกลับพบว่า หุ่นยนต์ตัวนี้ชื่อแอนดรูว์ ไม่เพียงแต่มีความคิดสร้างสรรค์ที่ยอดเยี่ยมเท่านั้น แต่ยังสามารถแสดงอารมณ์ได้ด้วย ดังนั้นหัวหน้าครอบครัวจึงตั้งใจสอนความรู้ของมนุษย์ให้กับเขา แอนดรูว์เป็นช่างฝีมือที่ชำนาญและทำสิ่งต่าง ๆ ได้ดี หัวหน้าครอบครัวยังสร้างบัญชีส่วนตัวให้เขาอีกด้วย แอนดรูว์มักเรียกลูกสาวคนเล็กของหัวหน้าครอบครัวว่า “คุณหนูคนที่สอง” และสร้างความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับเธอ ผ่านไปหลายสิบปี แอนดรูว์ได้กลายเป็นสมาชิกของครอบครัวมาร์ติน เมื่อแอนดรูว์เรียนรู้มากขึ้น เขาก็เกิดความคิดกล้าหาญขึ้น: เขาต้องการอิสรภาพ หัวหน้าครอบครัวรู้เรื่องนี้ก็เสียใจแต่ก็ยอมรับความต้องการของเขา แอนดรูว์ที่มีอิสรภาพ ยังคงติดต่อกับครอบครัวเจ้าของอยู่เป็นประจำ ในช่วงที่หัวหน้าครอบครัวจะสิ้นใจ คุณหนูคนที่สองเรียกแอนดรูว์มาและให้อภัยเขา เพื่อรู้ว่าตนเองคือใคร แอนดรูว์เดินทางทั่วโลกเพื่อค้นหาหุ่นยนต์รุ่นเดียวกับเขา สุดท้ายเขาได้เจอกับหุ่นยนต์ผู้หญิงนิสัยเฉพาะตัวเหมือนเขาที่นิวยอร์ก แต่ผลลัพธ์คือเธอถูกวิศวกรคนหนึ่งติดตั้งชิปบุคลิกภาพ จึงไม่ได้มีความสามารถในการคิดจริงๆ ต่อมาด้วยความช่วยเหลือจากวิศวกรคนนี้ แอนดรูว์ได้เปลี่ยนตัวเองทีละน้อย จากภายนอก อวัยวะภายใน และระบบประสาทกลาง จนค่อย ๆ กลายเป็นคนแทบทั้งหมดในเวลาเดียวกัน แอนดรูว์ยังพบว่าตัวเองตกหลุมรัก———ตกหลุมรักหลานสาวของ 'คุณหนูที่สอง' ซึ่งมีรูปร่างหน้าตาเหมือน 'คุณหนูที่สอง' นั่นคือ โพเซีย อย่างไรก็ตาม เนื่องจากแอนดรูว์ในที่สุดก็เป็นเพียงหุ่นยนต์ โพเซียจึงไม่สามารถยอมรับเขาได้ ดังนั้นแอนดรูว์จึงทำก้าวสุดท้าย เขายื่นคำขอต่อศาลสหพันธรัฐเพื่อหวังให้มีพระราชบัญญัติยอมรับว่าแอนดรูว์เป็นมนุษย์ แต่ทางศาลสหพันธรัฐซึ่งไม่มีมนุษย์ที่ไม่แก่ตายในที่สุดก็ปฏิเสธคำขอของเขา โพเซียเองก็รักผู้ชายที่ทำให้เธอหัวเราะมากที่สุดคนนี้ และเดินอยู่ด้วยกัน ในช่วงที่โพเซียใกล้ตาย แอนดรูว์ได้ปรับร่างกายของตัวเองอีกครั้ง ฉีดเลือดเข้าไปในร่างกายหุ่นยนต์ของตัวเอง และตั้งขีดจำกัดของชีวิต เขาบอกว่าเขายอมตายเพราะเป็นมนุษย์ ดีกว่าการเกิดมาเป็นหุ่นยนต์ ในที่สุดศาลสหพันธรัฐประกาศว่าเขาสามารถแต่งงานกับมนุษย์ได้ เมื่อข่าวนี้มาถึง แอนดรูว์ก็จากโลกนี้ไปอย่างสงบ…… || +ความรู้สึกหลังดูหนัง แท้จริงแล้ว ตอนที่ดูหนังเรื่องนี้ครั้งแรก ความรู้สึกไม่ได้ลึกซึ้งนัก 'หุ่นจำลองคนรับใช้' ไม่มีเอฟเฟกต์อลังการแบบในหนังฮอลลีวูด ฉากต่อสู้สุดมัน หรือช่วงชีวิตตื่นเต้นหวาดเสียว ถึงขนาดพูดได้ว่าไม่มีจุดเด่นพิเศษอะไร แต่โดยรวมแล้ว หนังกลับสร้างความอบอุ่นและสงบสุขให้ผู้ชม ช่วงต้นของเรื่องแทบจะเล่าเหตุการณ์ต่าง ๆ ในครอบครัว บ้างเป็นเรื่องธรรมดา บ้างเศร้า บ้างตลก หรือหลงเหงา แต่พล็อตที่เป็นเอกลักษณ์นี้ กลับทำให้ฉันอยากดูต่อไป ด้วยความติดตามของฉันยิ่งลึกซึ้งขึ้น ก็ยิ่งรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้มีความพิเศษแตกต่างออกไป รู้สึกเจ็บปวดแต่กลับไม่อาจร้องไห้ มีความสุขแต่กลับไม่อาจหัวเราะ แอนดรูว์ที่มีร่างกายเย็นชาจากเหล็ก รู้สึกถึงความกดดันของอารมณ์ภายในที่ไม่สามารถระบายได้ การสูญเสียความรักทำให้เขาเริ่มตามหาและได้รับสิทธิ์เหมือนมนุษย์คนปกติ ดังนั้น เขาจึงกล่าวอำลาผู้เป็นเจ้าของที่มีความผูกพันลึกซึ้งกับเขา และก้าวเข้าสู่เส้นทางพิเศษที่เป็นของเขาเพียงคนเดียว จากจุดนี้ ฉันคิดว่าหนังเริ่มเข้าสู่จุดไคลแมกซ์จริง ๆ หลังจากนั้น แอนดรูว์ได้เผชิญกับการจากลาและความตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เจ้าของที่เคยมีความสุขกับเขา คุณหนูที่สอง และคนอื่น ๆ ต่างล้วนจากเขาไป ความคิดในใจของเขา ณ เวลานั้น ฉันตกลงไม่ถึง เขาในที่สุดเข้าใจว่าความหมายของชีวิตมนุษย์มักขึ้นอยู่กับเวลา อายุขัยของคนไม่เกินเพียงร้อยปีเท่านั้นแต่เขากลับมีเวลาอย่างไม่สิ้นสุด จึงไม่สามารถสัมผัสความหมายของชีวิตได้ ดังนั้น เขาจึงเลือกที่จะเผชิญกับความตาย จนถึงท้ายที่สุดของภาพยนตร์ แอนดรูว์ไม่เพียงแต่ได้รับความรักจากครอบครัว ความรักและมิตรภาพเท่านั้น แต่ยังได้รับการยอมรับจากสังคมมนุษย์ในช่วงวินาทีสุดท้ายของชีวิต และได้สัมผัสถึงแก่นแท้ของชีวิตมนุษย์และความสมบูรณ์แบบในชีวิตคนหนึ่งครั้ง 
