ขอโทษนะ ฉันรักคุณ บทที่สาม การรายงานตัวนักศึกษาใหม่ (เพิ่มเติม)

บอกลาเด็กผู้หญิงแล้ว มู่เหยียนและเหมอจือหยานเดินไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ใกล้กับที่ที่พวกเขาอยู่เมื่อสักครู่นี้มากที่สุด เนื่องจากป้ายรถเมล์ไม่ใหญ่ ดังนั้นจึงมีรถที่เข้ามาจอดไม่มาก หากโชคไม่ดีในปกติ บางครั้งที่นี่อาจมองไม่เห็นแม้แต่เงาของแท็กซี่ แม้ว่าที่นี่จะไม่มีแท็กซี่เยอะ แต่ที่นี่กลับมีรถโดยสารระยะยาวมากมาย เพียงแต่ว่าไม่เข้าใจทำไม รถโดยสารระยะยาวที่ป้ายนี้มักจะให้ผู้โดยสารลงรถตั้งแต่ยังห่างจากป้ายเป็นไกลแล้ว ดังนั้นแม้ว่าจะมีป้ายรถเมล์ แท็กซี่ก็ยังคงน้อย\"ขอให้ฟ้าประทานแท็กซี่ให้พวกเราหน่อยเถอะ\" มู่เหยียนประสานมือไหว้ฟ้า แม้ว่าพวกเขายังไม่ถึงป้ายรถเมล์ แต่เขาหวังว่าวิธีนี้จะใช้ได้\เมื่อมาถึงป้ายรถเมล์ มู่เหยียนพบว่าที่มุมหนึ่งที่ไม่เด่น มีแท็กซี่สีเขียวจอดอยู่ มู่เหยียนและเหมอจือหยานทั้งสองขึ้นรถอย่างไม่รีบร้อน\"เฮ้ รอก่อน!\" ขณะที่มู่เหยียนกำลังจะปิดประตูรถ มีเงาคนเดินเข้ามาไม่ไกล เมื่อเงาคนนั้นเข้ามา มู่เหยียนเห็นเป็นผู้ชาย และเจ้าของเงานี้ก็คือครูประจำชั้นที่มู่เหยียนกลัวที่สุด-เป่าลง เป่าลงไม่ใช่ชื่อจริงของเขา เป็นแค่ชื่อเล่นที่เพื่อนชอบเล่นตลกตั้งให้ เป่าลงเป็นชายวัยกลางคนที่ใส่แว่น หน้าตาธรรมดาแต่รอยยิ้มบนหน้านั้นมักเต็มไปด้วยเนื้อหาแตกต่าง ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่มู่เหยียนกลัวที่สุด\เป่าลงขึ้นรถแท็กซี่ พร้อมกับมู่เหยียนและพวกเขาไปโรงเรียน โรงเรียนยังเหมือนเดิม แต่ต่างที่ว่ามีนักเรียนหญิงเพิ่มขึ้นมากมาย และนักเรียนหญิงในอดีตที่มู่เหยียนเห็นเป็นสิ่งหายาก จากที่มู่เหยียนได้ยินมามีเพียงแค่ชั้นเรียนของพวกเขาคลาสเดียวก็แบ่งนักเรียนหญิงมากกว่า 30 คน โรงเรียนนี้มีนักเรียนจำนวนจำกัด ดังนั้นแต่ละชั้นเรียนก่อนหน้านี้มีเพียง 30 กว่าคน เมื่อเป็นเช่นนี้ นักเรียนหญิงและชายจึงมีอัตราส่วน 1:1 ซึ่งสำหรับคนกลุ่มที่หิวกระหายมานานถือว่าปีนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับการ 'ผสมพันธุ์'\หลังจากที่เป่าลงพูดเรื่องไร้สาระบนเวทีสักพัก เขาก็เข้าสู่ประเด็นจริง เขานำหญิงนักเรียนกว่า 30 คนเข้าสู่ห้องเรียน คนในห้องเรียนหลายคนจ้องมองเงาที่เข้ามาจากประตู และมู่เหยียนเองก็จ้องเงาที่เข้ามาจากประตูเช่นกัน แต่เขาไม่ได้จ้องเพื่อมองสาว ๆ แต่เพราะเขาเห็นเงาที่คุ้นเคยในฝูงคน