【โรงเรียน】อีกครั้งกับช่วงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัยประจำปี

เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในพริบตาก็ถึงช่วงใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้ง ทุกครั้งที่ถึงฤดูกาลนี้ ใจมักจะเกิดความตื่นเต้น อาจเป็นเพราะทุกปีมักมีเด็กๆ รอบตัวเข้าร่วมการสอบเข้ามหาวิทยาลัย หรืออาจเป็นเพราะนั่นคือช่วงเวลาที่ฝังอยู่ในความทรงจำวัยเยาว์ของเราอย่างลึกซึ้ง\ ตอนนี้เมื่อนึกย้อนถึงวันเวลาก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถึงแม้ว่าจะผ่านมาแล้วสิบกว่าปี แต่ก็ยังชัดเจนเหมือนรอยกากเพชรที่ประทับอยู่ในใจ หากต้องใช้คำเดียวเพื่อบรรยายช่วงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัย คำที่คิดได้ก็มีเพียงคำว่า “ทนทุกข์” เพราะช่วงเวลานั้นยากลำบากจริงๆ ทุกวันมีข้อสอบไม่จบ หนังสือเรียนอีกมากมายที่ยังอ่านไม่หมด และมีความกดดันที่ไม่มีที่สิ้นสุดยิ่งกว่าที่ทำให้หมดกำลังใจ เมื่อพ่อแม่และครูคอยเตือนสติเราอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ความกดดันทางจิตใจนั้นแทบจะเป็นภาพสะท้อนประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของจีน\ จำได้ว่าหนึ่งเดือนก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ครูใหญ่ของเราจัดประชุมให้กำลังใจเราไว้สี่ครั้ง ท่านยืนอยู่บนเวทีเหมือนโอบามาในการหาเสียงเลือกตั้ง เป็นแรงบันดาลใจและพลังบันดาลใจให้เราจดจ่อกับชีวิตในมหาวิทยาลัย แต่เรากลับง่วงซึมเหมือนนอนเล่นในร้านอินเทอร์เน็ตตลอดทั้งคืน บางคนถึงกับกรนและพูดคุยในฝัน จริงๆ แล้ว หลายคำพูดของครูใหญ่ก็สะกดจิตใจเราอย่างเงียบๆ ทำให้เราเชื่อเหมือนนักพุทธว่า “แดดส่องหลังพายุเสมอ” จนกระทั่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ถึงได้เข้าใจว่าชีวิตในโรงเรียนมัธยมเป็นเหมือนคุก ส่วนชีวิตมหาวิทยาลัยเป็นเหมือนหอคอยงาช้าง มีอิสระที่จะใช้จ่ายมากกว่าในโรงเรียนมัธยม\ คงเป็นเรื่องปกติที่แต่ละช่วงเวลาจะมีความกังวลตามช่วงนั้น สำหรับพ่อแม่แล้ว เพื่อให้เรามีพลังมากขึ้นในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย พวกเขาใช้ความคิดอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นน้ำบำรุงสมอง กรดอะมิโน สูตรอาหารบำรุง หรือสิ่งใดที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย พวกเขาก็ซื้อให้เราโดยไม่ลังเล นอกจากนี้ พ่อแม่บางคนยังไปวัดเพื่อขอพรจากพระสงฆ์ เพียงหวังว่าเราจะทำคะแนนได้เกินความสามารถในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย\ หากไม่นับความกดดันจากการสอบ ช่วงเวลานั้นเราก็มีชีวิตที่เต็มเปี่ยม เมื่อส่งข้อสอบวิเคราะห์วิทยาศาสตร์ชุดสุดท้ายให้ครูคุมสอบทันที รู้สึกเหมือนภูเขาที่แบกไว้บนหลังหายไป ความรู้สึกอยากตะโกนออกไปให้ดังว่าอิสรภาพเป็นนิรันดร์ หลังสอบเสร็จแล้ว สอบเสร็จจริงๆ หลังจากนั้นก็เป็นอิสระ ทีนี้คะแนนเป็นอย่างไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไป เพราะเราก็ไม่อาจควบคุมคะแนนในข้อสอบได้ยังไม่ทันก้าวเข้าสู่สนามสอบ ก็เริ่มคิดแล้วว่าความอิสระที่มีอยู่มากมายตอนนี้จะใช้จ่ายอย่างไร จะอยู่บ้านดูทีวีที่ไม่ได้ดูมานาน หรือตีกระเป๋าเดินทางไปเที่ยวกับเพื่อน จะฟังเพลงด้วยเครื่องเล่นเพลงพกพา หรือจะไปคาราโอเกะกับเพื่อน ๆ อยู่ดี ๆ มีตัวเลือกมากมายเกิดขึ้น ทำให้ฉันชั่วครู่ไม่รู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไร สุดท้าย ก็แค่ชวนเพื่อน ๆ ไปกินข้าวฉลองจบการศึกษา พูดคุยเกี่ยวกับชีวิตในอนาคต แล้วก็ไปคาราโอเกะด้วยอาการมึนเมา
ช่วงเวลาที่ต้องกรอกแบบแสดงความต้องการและรอผลคะแนนก็ยังคงมีความตื่นเต้นและสับสนอยู่ โดยเฉพาะเรื่องการกรอกแบบแสดงความต้องการ หลังจากอ่านหนังสือสามปี เรากลัวว่าการกรอกผิดจะทำให้ต้องเสียใจไปตลอดชีวิต ตอนนั้นการกรอกแบบแสดงความต้องการของเราไม่ได้สมเหตุสมผลอย่างปัจจุบัน แต่จะกรอกตามการประเมินคะแนน เราเปิดคู่มือ "คู่มือการกรอกความต้องการสอบเข้ามหาวิทยาลัย" หนา ๆ ซ้ำ ๆ วางแผนแล้วยกเลิก แล้วจัดลำดับใหม่ โดยเฉพาะเพื่อน ๆ ที่คะแนนประเมินใกล้เส้นคะแนนเข้ามหาวิทยาลัย จะระมัดระวังมาก เป็นเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับเรื่องสำคัญของชีวิต ไม่ใช่แค่กระดาษกลัวว่าคะแนนพอไปโรงเรียนดี ๆ แต่กรอกผิดทำให้เสียโอกาส ตอนนี้เมื่อตอนเป็นผู้ผ่านมาแล้วมองกลับไป การกรอกแบบแสดงความต้องการ คะแนนเป็นเพียงส่วนหนึ่ง สิ่งสำคัญที่สุดคือการมีตัวตนที่ชัดเจนในตัวเองและมีทิศทางชีวิตคร่าว ๆ ไม่ควรเลือกสาขาวิชาที่ตัวเองไม่ชอบและค่อนข้างเฉพาะเพื่อเข้าโรงเรียนดี ๆ มิฉะนั้นหลังจบมหาวิทยาลัย การหางานจะกลายเป็นปัญหาใหม่
เมื่อคิดอย่างละเอียดแล้ว การสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ใช่เพียงบันไดที่พาเราเข้าสู่มหาวิทยาลัยเท่านั้น แต่มันทำให้เราได้สัมผัสว่าความพยายามคืออะไร การลงมือทำคืออะไร! สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือมันทำให้เยาวชนของเราไม่เสียเวลาฟุ่มเฟือยจนต้องเสียใจ และยังทำให้เราได้พบเพื่อนที่มีเป้าหมายเดียวกันในชีวิต และสร้างมิตรภาพอันลึกซึ้งในปีเวลาที่ควรจดจำที่สุดในชีวิต
ปัจจุบัน ก็ถึงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้งแล้ว เมื่อเด็กนักเรียนตั้งใจและตื่นเต้นพยายามอย่างเต็มที่ ฉันหวังอย่างจริงใจให้สวรรค์ช่วยสงสาร ส่งความเย็นมาสองวันให้พวกเขาในช่วงฤดูร้อนที่ร้อนจัดนั้น