【ชีวิตในภาพยนตร์】การไถ่ถอนของชอว์แชงค์

เริ่มแรก มองเขาเหมือนกับเป็นหนังสร้างแรงบันดาลใจ ในวัยสิบกว่า ปี สิ่งที่ยอมรับได้ง่ายที่สุดก็คือการล่อลวงที่ดูเหมือนสร้างแรงบันดาลใจ: เพียงแค่คุณเหมือน Andy ที่ไม่สูญเสียความมั่นใจในทุกสถานการณ์ และพยายามต่อสู้ในทุกสถานการณ์ คุณก็จะสามารถควบคุมชะตากรรมของคุณได้ในที่สุด ต่อมา รู้สึกว่าหนังเรื่องนี้แท้จริงแล้วคือการค้นพบจิตใจลึก ๆ ของคนส่วนใหญ่ที่ชื่นชมความทุกข์ ในวัยเด็กผมมักจินตนาการว่าตัวเองถูกใส่ร้ายและติดคุก จินตนาการนั้นไม่ได้สร้างความทุกข์หรือความกลัว แต่สร้างความรู้สึกเป็นฮีโร่ คนอย่าง Li Ao มักแสดงชีวิตในคุกของเขาในโอกาสต่าง ๆ ซึ่งทำให้ผมสงสัยว่า คนส่วนใหญ่น่าจะมีจิตใต้สำนึกชอบความทุกข์เช่นเดียวกับผม หนังเรื่องนี้ได้รับความนิยม น่าจะเป็นเพราะใช้ศิลปะเพื่อสะท้อนจิตใต้สำนึกของคน ต่อมาอีกสักพัก เมื่อดูอีกครั้ง รู้สึกว่ามันกลายเป็นหนังปรัชญา คำสำคัญเพียงคำเดียวคือ “ระบบ” จริง ๆ แล้วพวกเราต่างก็อยู่ใน "คุก" หลายรูปแบบ สิ่งที่กักขังเราไม่จำเป็นต้องเป็นเหล็กดัดหรือสายไฟฟ้า แต่เป็น "ระบบ" ที่ทรงพลังยิ่งกว่า ตอนแรกคุณเกลียดมัน แล้วคุณค่อย ๆ ปรับตัว และในที่สุดคุณก็ไม่สามารถขาดมันได้ การหลบหนีของ Andy เป็นเพียงเทพนิยายสำหรับผู้ใหญ่: สามารถจินตนาการได้ แต่ทำจริงไม่ได้ ตอนที่เราหลงใหลในมัน เหมือนเด็ก ๆ หลงใหลในเทพนิยายเจ้าชายกับเจ้าหญิง ไม่มีเด็กคนไหนกลายเป็นเจ้าชาย และไม่มีใครสามารถกลายเป็น Andy ได้ ดูซ้ำ ๆ ดูซ้ำ ๆ ผมไม่รู้ว่าหนังเรื่องนี้จะมอบอะไรให้ผมอีก หนังไม่ได้เปลี่ยน สิ่งที่เปลี่ยนคือผมเอง