คนเหล่านั้นจะไม่มีวันได้พบเจออีก
ความไร้พลังจากการผ่านไปหลายปีค่อย ๆ จางหายไป แต่ในบางจุด มันก็กลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้งจากหัวใจ ในช่วงเวลาที่มองย้อนกลับไป เวลาหยุดนิ่ง ไม่เคยจางหาย
สิ่งที่สําคัญที่สุดในชีวิตจริง ๆ คือความทรงจํา ความทรงจํามีทั้งรอยยิ้มและน้ําตา มันเคยสวยงามมาก แต่ก็ยังมีคนและเหตุการณ์บางอย่างที่เชื่อมโยงกันเป็นเรื่องราว มันถูกคัดเลือกอย่างช้า ๆ และสิ่งที่เหลืออยู่คือความงามและความอบอุ่นที่ลืมไม่ลง ดังนั้น แม้ว่าคนเหล่านั้นยังไม่ได้รับการพบเจอ ก็ไม่จําเป็นต้องเสียใจ เพราะพวกเขาเคยเป็นอดีต ปัจจุบัน และต่อมา ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉัน
ก่อนตกหลุมพราง ชีวิตทุกชีวิตรู้วิธีหลบหลีก ต้องหลบหนี แต่ในคืนที่สวยงามเช่นนี้ มีความโหยหาที่ซ่อนอยู่ซึ่งไม่ควรได้รับอนุญาต
บางทีอาจเป็นเพื่อนร่วมชั้น บางทีอาจเป็นคนแปลกหน้าที่ยื่นมือช่วยเหลือ อาจเป็นคนรักสมัยเด็ก หรืออาจเป็นคนที่ผ่านไปมาซึ่งรอคอยนานแต่สุดท้ายก็ไปตั้งรกรากที่ปลายโลก หรืออาจเป็นคนรักที่ไม่มีประสบการณ์ซึ่งค่อย ๆ ห่างเหินไปตามทางเวลาทิ้งรอยเท้าไว้ ทิ้งรอยไว้บนพื้นฉันจําช่วงเวลาที่ทั้งสุขและหวานปนกัน การกลับใจอย่างไร้กังวล และครั้งนับไม่ถ้วนที่ฉันได้พบคนเหล่านั้นในความฝัน แต่ไม่เคยได้พบพวกเขาอีกเลย
ในปีที่ผ่านไป เรายึดมั่นในสิ่งที่ต้องการอย่างแน่นหนา แต่บางคนโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้บางสิ่งที่เราเคยรักหลุดลอยไป; บางความทรงจําเลือนหายไป เงียบสงัดบางความทรงจํากลายเป็นหยาบกร้านลึกในใจ ไม่เคยจางหายหรือสัมผัสชีวิตผ่านไปหลายครั้ง แต่คนเหล่านั้นไม่เคยถูกเห็น
บนหน้ากระดาษเหลือง หมึกลายจุดไม่อยู่กับที่อีกต่อไป
ฉันมักรู้สึกว่าในสถานที่ที่ดูเหมือนถูกลืมในเมืองนี้ ความทรงจําค่อยๆ เผยออกในโลกอีกใบหนึ่ง
นานแค่ไหนแล้วที่คุณจําอดีตไม่ได้?คุณยังจําพวกเราได้ตอนนั้นไหม?
รอสิบปี แล้วคุณจะทําอะไรก็ได้ตามใจ
ทะเลในใจของฉันคือสีน้ําเงินของคุณในความฝัน
เหมือนภาพยนตร์ที่งดงาม เพื่อนห่างไกล การออกไปเที่ยวของวัยรุ่น ถนนต่างประเทศที่เร่ร่อน ท่ามกลางฝูงชนของคนแปลกหน้า มีมืออบอุ่นที่จับแน่นเสมอไล่ตามรถไฟขบวนเดียวกัน ข้ามท้องฟ้าเดียวกัน ดูพระอาทิตย์ขึ้นเดียวกัน ฟังเพลงเดียวกัน แบ่งปันสายตาเดียวกัน อ่านโลกเดียวกัน
ในปี 2013 คนเหล่านั้นเปล่งประกายในใจของพวกเขา อบอุ่นและสมจริงกว่าภาพยนตร์ แสงนิรันดร์ที่ยึดถือหัวใจเสมอ\ ถนนของคนคนเดียว metro ของคนคนเดียว bus ของคนคนเดียว... คนเหล่านั้น ไม่เคยเจออีกเลย บังเอิญในบางครั้ง เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ได้ยินเพลงที่เคยฟัง พบเหตุการณ์บังเอิญแบบตอนนั้น จู่ ๆ ก็จะคิดถึงบางคน พวกคุณเป็นอย่างไรบ้าง? บางครั้งพวกคุณจะคิดถึงฉันไหม? เราจะได้พบกันอีกไหม? ฉันไม่มีคำตอบ...\ คนเหล่านั้น——ฉันเป็นห่วงว่าคุณเป็นอย่างไร? ดังนั้นคุณต้องใช้ชีวิตให้ดี...\ คนเหล่านั้น ไม่เคยเจออีกเลย!\ \ \ แสงไฟกำลังเจิดจรัส แต่คุณกับฉันกลับผอมซีด มีใครได้ยินเสียงหัวใจแตกสลายบ้าง\ เรื่องราวมากมายได้เกิดขึ้น คืนมากมายได้ผ่านไป และคืนนี้ มีเพียงแสงจันทร์ มีเพียงความมืดค่ำที่สามารถเข้าสู่ความทรงจำอย่างสวยงาม\ เราไม่สามารถย้อนกลับไปได้ และก็ไม่สามารถก้าวต่อไปข้างหน้า\ เพื่อนรัก เราจะได้พบกันอีกไหม ไม่ต่างจากการพบกันครั้งแรก โดยบังเอิญ\ ฉันแค่คิดว่า จะทำอย่างไรจึงจะวาดช่วงเวลานี้ วาดหน้าแผ่นภาพหนานุ่ม วาดไว้ในใจเรา แต่ละเส้นเป็นเรื่องเศร้าและความเจ็บปวด\ แต่ ฉันจะทำอย่างไร ถึงจะได้พบกับพวกคุณอีกครั้ง?
