【บทกวีสวยงาม】ดอกไม้ผลิบานและร่วงโรย แล้วพบกันใหม่ตามโชคชะตา

ทุกคนที่เกิดมาบนโลก ล้วนเป็นผู้มาเยือนชั่วคราว บางคนพบเจอก็หันหลังลืม บางคนผ่านมาชนก็ต้องหันกลับมอง จดจำไว้ในใจ ดวงจันทร์มีทั้งมืดสว่างเต็มและขาด คนก็มีทั้งสุขเศร้า การพบและการพลัดพราก เรื่องเหล่านี้ ตั้งแต่โบราณก็ยากที่จะสมบูรณ์แบบ!\ ชีวิตในโลกนี้ ต้องเผชิญความเปลี่ยนแปลงมากมาย ทั้งมืดสว่างเต็มและขาด การพบและการพลัดพราก เหล่านี้ทั้งหมด นับเป็นความเจ็บปวดในใจหรือไม่? ทำไมเวลาต้องจากลา ใจจึงเศร้าโศกไม่สิ้นสุด เต็มไปด้วยความทุกข์? จะต้องมีบางครั้งที่ไม่อยากกิน ไม่อยากนอน ไม่อยากพูด แม้แต่ไม่อยากหายใจ กลัวทุกครั้ง แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้กับทุกครั้ง แค่หลีกเลี่ยงการพลัดพรากทุกครั้ง!\ ที่จริง ต้องขอบคุณทุกโอกาสในชีวิตที่ได้พบผู้คน จะช่วยให้คนเรา ทั้งด้านอารมณ์และจิตใจ เติบโตและได้ความฝัน จำความเศร้าในตอนแรกที่อดกลั้นไม่ได้ จนถึงตอนนี้มั่นคงสงบและเงียบอย่างสบายใจ เป็นเพียงการผ่านบททดสอบของหัวใจ และเราทั้งคู่ก็จะลืมมันไป เวลาได้บอกกับฉันว่า วัยที่ดื้อรั้นได้ผ่านไป ควรเข้าใจและรู้จักมีเหตุผลแล้ว\ ในชีวิตประจำวัน ทุกคนหลีกเลี่ยงความเชื่อมโยงทางอารมณ์ไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพหรื사ความรัก แต่ในหลายครั้ง เวลาที่ผ่านไป ผู้คนที่เคยอยู่ด้วยกัน สุดท้ายก็ทนต่อการไหลผ่านของเวลาไม่ได้ ดอกไม้บานเพียงหนึ่งฤดู หากไม่เฝ้ามอง มันก็ร่วงโรยไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตนี้ก็เป็นเช่นนั้นเสมอ เหมือนภูเขาเป็นชั้นๆ น้ำเป็นชั้นๆ ลมผ่านมา ฝนก็จากไป สุดท้ายก็แตกกระจายไปทั่ว พอคิดถึงบ้าง ใจเริ่มคิดถึง และเต็มไปด้วยความเศร้า คนที่เคยใกล้ชิดและค่อยๆจากไป ขอเพียงได้พบวิวใหม่และรับความประทับใจ พร้อมความสุข สำหรับอดีตที่ผ่านมา จะกลายเป็นความทรงจำที่งดงามในใจ บางครั้งโชคชะตาก็ประหลาด สิ่งที่อยากเก็บไว้ ต้องรอจนถึงที่สุดถึงรู้ว่าทั้งหมดเป็นเพียงฝนหมอก สิ่งที่ไม่เคยคิดจะคว้ามา กลับถูกสูดเข้าปอดอย่างไม่รู้ตัว เมื่ออยากปล่อยกลับพบว่าตัวเองไม่สามารถแยกจากมันได้ ยากที่จะละทิ้ง ปล่อยไม่ได้\ ความขมหวานเปรี้ยวของชีวิต ใจจะเข้าใจ แต่เจ็บปวดก็เงียบไว้ รับรู้ด้วยตัวเอง เพราะเรารู้ดี ชีวิตไม่ได้ราบรื่นเสมอไป ความรักบางครั้งเศร้า บางครั้งสับสน แต่เก็บเอาไว้ในใจเพราะรู้ดี ชีวิตไม่ได้สมบูรณ์แบบเสมอไป ความช้ำ ความเจ็บปวด ทำให้เราได้เรียนรู้โลกในทุกแง่มุมความเจ็บปวดนั้น ความทุกข์ทรมานนั้น ทำให้เราลิ้มรสชาติชีวิตมากมาย
อย่างไรก็ตาม เมื่อเพลงจบลง ฉันก็ยังไม่กระจัดกระจาย การจากและพบกัน ก็เพียงเป็นเรื่องปกติ หากไม่มีการจากกัน แล้วการพบเจอก็จะเกิดขึ้นได้อย่างไร ฉันอดไม่ได้ที่จะถามเช่นนี้
ตัวอักษรสามารถสลักความทรงจำของกาลเวลาได้ไหม อารมณ์เหล่านั้น ความคิดฝันเหล่านั้น ก็只能หยุดอยู่บนหน้ากระดาษ รวมถึงความเศร้าที่ปะปนอยู่ในกาลเวลา... คิดอย่างเงียบ ๆ จนในที่สุดกลับอ่อนแอ เมื่อหันกลับมามอง คนเดียวก็แอบร้องไห้ บางครั้ง ก็แค่อยากนั่งนิ่ง ๆ ว่าง ๆ แล้วก็ร้องไห้ออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ...
บางครั้ง สิ่งที่ไม่ควรอยู่ยาว ก็ต้องรีบจากไป... อยู่ในที่ที่ควรอยู่ อาจจะเป็นการเติบโตอีกแบบหนึ่ง ไม่เศร้าไม่ยินดี ไม่เกรี้ยวกราดไม่รบกวน 2014 สุดท้ายก็จะผ่านไป แต่เพียงแต่ไดอารี่นั้น รักษารอยเงาของเวลาทั้งหมดไว้...
ในกาลเวลานั้นแฝงความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงเพราะมีความคิดถึงเล็ก ๆ ...
ถ้าคุณสามารถตะโกนวันละยี่สิบเอ็ดครั้งว่า “ฉันไม่จำเป็นต้องทุกข์ใจกับการจากลาเล็ก ๆ นี้” คุณจะพบว่า ในใจคุณมีพลังที่น่าอัศจรรย์ ลองดูสิ! เคยเห็นคำพูดนี้ในหนังสือไม่รู้เล่มไหน
แม้ว่าเราไม่สามารถอยู่ในอดีตได้ และไม่สามารถย้อนกลับไปในอดีต แต่เรายังสามารถรำลึกถึงอดีตจำอดีตได้ ชีวิตก็เหมือนชา มีทั้งขมทั้งหวาน มีทั้งเปรี้ยวและมีสี ให้เราไปสัมผัสชีวิต ยอมรับชีวิตเถอะ เพื่อนรักของฉัน!
ถ้าเพื่อนแท้อยู่ไกลแค่ไหน ก็ยังรู้สึกเหมือนอยู่ใกล้ อย่ากังวลว่าหนทางข้างหน้าจะไม่มีเพื่อนแท้ ใครในโลกนี้จะไม่รู้จักคุณ!