เห็นโดยบังเอิญ ตลกดี!

เมื่อวานไปซื้อบุหรี่ ซื้อซองราคา 20 บาท ให้พ่อค้า 50 บาท พ่อค้าให้เงินทอนฉัน 40 บาท ฉันทำเป็นไม่รู้ แล้วก็หยิบใส่กระเป๋าเดินไป ไม่ได้เดินไกล พ่อค้าเรียกฉัน: "บุหรี่ของคุณยังไม่ได้เอา!" ฉันน้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้ง และหยิบเงินสิบบาทให้พ่อค้า: "คุณทอนเงินเกินสิบบาทนะ" พ่อค้าก็น้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้ง: "หนุ่มน้อย เอาบุหรี่มา ฉันจะแลกเป็นซองใหม่ให้" ขณะที่สูบบุหรี่ซองใหม่ที่พ่อค้าแลกให้ รสชาติแท้จริงนั้นทำให้ฉันซาบซึ้งอีกครั้ง: "พ่อค้า เอา 50 บาทที่เมื่อกี้ให้มานะ ฉันจะแลกให้คุณ" พ่อค้าได้รับ 50 บาทนั้นก็ซาบซึ้งอีกครั้ง: "หนุ่มน้อย เงินทอนเมื่อกี้ของฉันเอากลับมา ฉันจะแลกให้คุณ" รับเงินทอนจากพ่อค้าอีกครั้ง ฉันก็ซาบซึ้งอีกครั้ง และหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋า: "พ่อค้า โทรศัพท์มือถือเอาคืนเลย" พ่อค้าตาคลอด้วยน้ำตา สั่นด้วยมือหยิบกระเป๋าเงิน: "หนุ่มน้อย กระเป๋าเงินเอาคืน" ตอนนั้นฉันควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว ก้มลงกอดขาพ่อค้าแล้วร้องไห้: "พี่ชาย คุณไปห้อง 304 โรงแรมข้างๆ รับลูกสาวคุณที่เรียนประถมกลับบ้านเถอะ" พ่อค้าได้ยินตกใจ ถอนหายใจ แล้วหันไปตะโกนที่ร้านเล็กๆ: "ฮงซิง ออกมาเถอะ อย่าซ่อนอีกแล้ว กลับไปกับสามีเถอะ" ฉันประหลาดใจมองผู้หญิงออกมาจากร้าน แล้วพยักหน้าเบาๆ: "พี่ชาย ยานี้เอาไปใช้เถอะ" รับเพนิซิลลินที่ฉันส่งให้ พ่อค้าอ่านคำแนะนำแล้วก้มหน้าอาย: "ไว้ก่อนเถอะ ยานี้ผมก็ไม่ต้องใช้ ผมเป็นพาหะ HIV ขอโทษด้วยนะน้องชาย!" ใจฉันเย็นลงทันที แต่ความจริงใจของพ่อค้าทำให้มันอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันพูดว่า: "พี่ชาย แทบทำเรื่องที่เสียใจไปตลอดชีวิตแล้ว! จริงๆ ยาขี้ผมไม่ใช่เพนิซิลลิน เป็นเอาก็เสียชีวิตแท้ๆ" พ่อค้าหยุดคิดสักครู่ น้ำตายังไม่แห้งที่ข้างตา เขาปิดตาและถอนหายใจยาว: "หนุ่มน้อย แท้จริงผมไม่ได้ป่วย ความซื่อสัตย์ของคุณทำให้ผมซาบซึ้ง ผมมันชั่วจริงๆ!" ฉันดีใจจนลูบปลายจมูกที่อักเสบ: "พ่อค้า อย่าพูดแบบนี้ ผมต่างหากที่ชั่ว! แท้จริงลูกสาวคุณไม่ได้อยู่ข้างห้อง ผมหลอกคุณ" พ่อค้าโบกมือ: "หนุ่มน้อย ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร และคุณลองดูดีๆ นี่ไม่ใช่ภรรยาของคุณ ภรรยาคุณก็ไม่ได้ชื่อฮงซิงด้วย" ฉันเข้าใจทันที ความอบอุ่นไหลเวียนในใจ: "ฮ่าๆ พี่ชาย แท้จริงในกระเป๋าของผมก็ไม่มีอะไร ทั้งหมดเก็บจากข้างทางนี่เอง"ฉันหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา โบกไปมาอยู่หน้าเขา เจ้าของร้านพูดว่า: “หนุ่มน้อย ไก่มือที่ว่านั่นก็แค่โมเดลนะ ไม่เชื่อดูสิ,” เขาหยิบไก่มือออกมา จอแสดงผลก็แค่กระดาษสีแปะอยู่ เราสบตากัน และต่างซึมซับความรู้สึกจนเสียงสะอื้นเบา ๆ ดังขึ้นฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยน้ำมูก: “พี่ จริง ๆ แล้วเงินห้าสิบที่อยู่ข้างหลังก็ปลอมเหมือนกัน!” เจ้าของร้านส่ายหัวเล็กน้อย น้ำตาใส ๆ หยดลงพื้น: “หนุ่มน้อย จริง ๆ แล้วการหาเงินทอนของเจ้าก็... เฮ้อ เอามาเถอะ ฉันจะเปลี่ยนให้ใหม่” น้ำตาของฉันไหลเหมือนเขื่อนแตก เรตินาที่เบลอเห็นเขาก้มตัวค้นหาเงินในลิ้นชักอย่างระมัดระวัง ฉันอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “พี่ จริง ๆ ฉันสูบบุหรี่ไม่เป็นเลย! ฉันมาที่นี่ก็เพื่อใช้เงินปลอม!” พี่เจ้าของร้านตบบ่าฉันเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ: “หนุ่มน้อย จริง ๆ บอกตรง ๆ ร้านนี้ก็ไม่ใช่ร้านของฉัน…