【บทกวีนิพนธ์】มิถุนายน ตัดช่วงเวลาหนึ่งอย่างเบา ๆ

มิถุนายน ตัดแต่งเวลาอย่างอ่อนโยน
ในเดือนมิถุนายน ดอกไม้กระเป๋าคนเลี้ยงแกะบาน ความอบอุ่นและกลิ่นหอมลอยไปทั่วท้องฟ้าฝนตกและหมอก อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นมิ้นต์จาง ๆ ที่สง่างามและสดชื่น;เดินไปตามทางเดินชนบทที่มีร่มเงา ฟังเสียงเส้นทางสีเขียวที่ส่งเสียงฮัมผ่านผนังสีเงินเทา
ใต้ท้องฟ้าสีฟ้าอ่อน เพลงรักที่เคลื่อนไหวอย่างซาบซึ้งลอยอยู่;สายลมเปลี่ยนเป็นมืออ่อนโยนคู่หนึ่ง เล่นกีตาร์ที่ชัดเจนอย่างนุ่มนวล จั๊กจั่นบนต้นไม้เสริมคอร์ดดนตรี มอบเพลงอบอุ่นและหวานสําหรับฤดูร้อนที่ร้อนระอุ
ความสุขถูกแบ่งแยกด้วยภูเขาและแม่น้ํานับพัน; บางครั้ง เราก็เหมือนสิ่งมีชีวิตที่น่าสงสารและสงสารตัวเอง ข้ามภูเขาและแม่น้ํา ข้ามทะเลทรายและลมป่า ทั้งหมดเพื่อค้นหาน้ําพุที่ฝังลึกในทะเลทราย เพื่อหล่อเลี้ยงโลกมนุษย์และหล่อเลี้ยงความรัก
ภูเขาสูงและน้ํายาวไกล; กับคุณ เราพายเรือพายแห่งกาลเวลา ล่องลอยไปตามลําธาร แล่นเรืออย่างช้า ๆ และไกล รักษาช่วงเวลาที่ความสุขทิ้งไว้เบื้องหลังพายหนึ่งใบทําลายปีหลายปีและปลุกความโหยหามากมายความดีสูงสุดก็เหมือนน้ํา; ฟังความงามของคุณอย่างตั้งใจ ยิ้มอย่างสงบ เข้าใจความยากลําบากของกาลเวลาให้สงบ พิจารณาอย่างอ่อนโยนและลิ้มรสอย่างช้า ๆ
กับคุณ เราหยิบปากกาขึ้นและเดินทางสู่บ่อน้ําพุดอกพีช เขียนบทกวีแห่งความรักบริสุทธิ์และความรักหอมกรุ่นในโลกมนุษย์; เศษเสี้ยวเหมือนภาพวาด ทีละเส้น ร่างพระอาทิตย์ตกและแสงยามเย็น ถ่ายทอดชนบทอันสงบด้วยรายละเอียดและความชัดเจนบทกวีที่ซ้ําเหมือนบทเพลง ขึ้นลง งดงามและบริสุทธิ์แต่ละบทเพลงและบทกวีร้องเพลงแห่งความโหยหา ผู้คนแอบประกาศความรักต่อผู้ที่ยังคงอยู่ในใจ
ในทะเลสาบแห่งชีวิตของคุณ มีคลื่นแห่งความรักของฉันที่มีต่อคุณการรักคุณไม่ใช่เพราะคุณมีความงามอันน่าทึ่ง แต่เพราะในร่างกายที่เหี่ยวเฉาของคุณมีน้ําพุแห่งความรักใสสะอาดไหลผ่าน แม่น้ําแห่งความทรงจํา
เวลาค่อย ๆ แก่ลงอย่างเงียบ ๆ ที่ปลายนิ้ว ใบไม้ร่วงกลับสู่ราก กลับบ้านกับคุณ และความงดงามของพันคนจะกลับคืนสู่บ้านเกิดในที่สุด ฝุ่นแห่งกาลเวลาฝังความทรงจําที่สูญหายไว้มากมาย แต่ไม่อาจฝังความรักลึกซึ้งต่อผืนดินได้การเข้าใกล้บ้านเกิด ใกล้แม่ ใกล้ดิน นําเราเข้าใกล้ชีวิตที่เจิดจ้าเหมือนดอกไม้แม้โลกของเราจะวุ่นวาย เราก็ยังมีความกล้าที่จะถักทอสายรุ้งที่เจิดจ้า เพราะหัวใจของเราฝังรากลึกในดินอุดมสมบูรณ์ของบ้านเกิด
เวลาลอกเศษเสี้ยวของชีวิต ลมและลมพัดผ่าน เวลาเปลี่ยนไป คุณกับฉันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่หัวใจของเรายังคงโน้มเอียงไปด้วยกันการรักคุณลึกซึ้งเหมือนการดื่มน้ํา—มีเพียงคุณเท่านั้นที่รู้ว่ามันอบอุ่นหรือเย็น;ไฟกลางหมู่บ้านส่องสว่าง ณ จุดที่เลือนลาง เงียบสงบและสบายใจ เมื่อหันกลับไปมองช่วงเวลาที่บางเบาและเย็นชา ความคิดถึงจางลงในความทรงจำ ช่วงเวลาผ่านไปอย่างผอมบาง\ บางครั้ง ความจริงแล้วตัวเองเข้าใจทุกอย่าง เพียงแต่หัวใจอ่อนแอเกินไป น้ำตาดื้อรั้นเกินไป\ ความคิดถึงที่พันรอบปลายนิ้ว ทำร้ายคนทุกคนที่ตามหาความรักบนฝันของพวกเขา ขบวนรถไฟแห่งเวลา มุ่งไปยังสถานีปลายทางแห่งความสุข ออกเดินทาง ถึงที่หมาย กลับมา วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า ซ้ำเส้นทางเดิม และช่วงเวลาที่มีค่าและงดงามก็หายไปเงียบ ๆ ในเส้นทางกลับไปกลับมาโดยไม่ทิ้งร่องรอย แต่ไม่ว่าชีวิตเราในอนาคตจะเป็นอย่างไร สักวันหนึ่งจะมีดอกแพร์โปรยปรายคลุมชีวิตเราเต็มไปด้วยความรักและความผูกพัน เป็นการรำลึกถึงอดีตที่เรียบง่ายและจริงใจของเรา\ เวลาเปลี่ยน คนที่รักเราก็เริ่มแก่ตัวลง อาจบางครั้งเรารู้สึกว่ายังเด็กเกินไป ชีวิตยังยาว มีทุนให้ใช้หมดเปลืองความเยาว์วัย ค่อย ๆ เสียเวลาไป แต่หนึ่งวินาทีหนึ่งนาทีที่เราเสียไป อาจพลาดโอกาสใกล้ชิดกับพวกเขา\ พวกเขาเหมือนหอยทากที่แบกเปลือกหนา หนึ่งก้าวต่อหนึ่งก้าว แข่งกับเวลา ผมขาวฟูลืมหวี ดินเหนียวจากพื้นติดปลายนิ้ว พันกับเนื้อหนัง เติบโตเป็นรังหนาตาย เพื่อความฝันของเรา พวกเขาอยากเป็นดอกไม้ที่ต่ำจนจมดิน วาง姿งามแห่งชีวิตลง ลืมการเฉลิมฉลองที่เบ่งบานตลอดทาง แต่ต่อหน้ากาลเวลา พวกเขาไม่เคยก้มหน้ายอมแพ้ ต่อความล้มเหลวหรือความภาคภูมิใจ เราเลือกได้ที่จะเงียบ เก็บความโกรธ สะสมพลัง แต่โปรดอย่าตะโกนหรือโวยวายต่อคนที่รักคุณ เพราะคุณไม่มีสิทธิ์ ไม่มีอำนาจ\ กรรไกรคมแห่งกาลเวลาปล่อยไถพลิกผืนดินแห่งชีวิตที่แห้งแล้ง พวกเขาอาจจน เบาบาง ขี้เหร่ หรือเฉื่อยชา แต่ความรักของพวกเขา เข้มข้น ลึกซึ้ง มีคุณค่า และไม่สามารถแทนที่ได้ เพราะนั่นคือความรักที่ลึกซึ้งเลือดเนื้อกัน\ เดือนมิถุนายน ตัดช่วงเวลานั้นเกี่ยวกับความรัก บ้านเกิด พ่อแม่ เวลา หยดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งร่วงลง ชุ่มชื้นหัวใจที่เต็มไปด้วยความรักความอาทรในโลกมนุษย์